Μάζεψα σήμερα τα ποιήματά σου με φροντίδα
Τ' αρίθμησα, μελέτησα, αποθήκευσα για εμένα
Χόρτασα και ξεδίψασα απ' το λιμό της απουσίας
Συναισθάθηκα απ' την αρχή τον πόθο και το δάκρυ
Άνοιγμα ψυχής, που μας ένωσε και μας τρόμαξε
Βίωσα διαδοχικά την προετοιμασία , το ξάφνιασμα
Της προσέγγισής μας τώρα μέσα απ' το δικό σου είναι...
Δε θες να μου γράφεις πια, κι όμως σήμερα πόσα είπες!
Διαμάντι ο πανικός σου απέναντι στον Έρωτά μου...
Θησαυρός τα Συναισθήματα, που μου ψιθύρισες...
Αγαπήθηκα, από εσένα κρατώ με τρυφεράδα,
Όσο θα ζω, την Ουσία Αμόλυντη κι Αδιάφθορη
Απείραχτη από τα πάθη, που μας απομάκρυναν...
Παρηγορήθηκα που κράτησα κάτι ανέγγιχτο!
Ανάγκη είχα να κατακτήσω κάποιο κομμάτι σου!
Ο λόγος σου, ο απόγονος των αδελφών ψυχών μας!
Θέλω να κρατήσω στα χέρια μου παιδί από εσένα...
Μου το χάρισες...Θα φροντίσω να το αναθρέψω
Για να πετάξει με δυνατά φτερά για δημιουργία,
Για ν' ανδρωθεί ο μάρτυρας που θα κραυγάζει : Έζησες
Λίγο καιρό χάρη σε εμένα και μέσα από εμένα ...
Ίσως αναπολώ, πως δεν υπήρξα πάντα μόνη...
