 |
Γιατί αφορά εσένα κι εμένα εκ του εγγύς.
Ποιον εσένα και ποια εμένα
σημασία δεν έχει.
Σου χαμογελούσα κάθε βράδυ στην οθόνη.
Μου τηλε-μολογούσες τους καημούς σου.
Άνοιξα την ψυχή μου διαδικτυακά.
Σε τηλε-συμπάθησα και όταν σε ερωτεύτηκα
σου έστειλα ραβασάκι στο τσατ...
Τηλε-πεινούσαμε υπέρ του πρέποντος...
Τηλε- "αμαρτάναμε" συχνά.
Και όταν επιτέλους καταφέραμε μια-δυο
εκ του εγγύς να ζήσουμε το τηλε-όνειρό μας
αντιμετωπίσαμε μια πραγματικότητα κι ένα άγγιγμα
πολύ, μα πάρα πολύ εγγύς για τους δειλούς εμάς...
Η αλήθεια είναι πως σου ήμουν αναγκαία εκ του μακρόθεν.
Ήμουν κομμάτι της τηλε-ζωής σου.
Ποτέ δεν προσπάθησες να με εντάξεις σοβαρά στο εγγύς.
Δε σου χρειαζόμουν εγγύς μόνον εκάς...
Το αίσθημα ωστόσο, δι' εμέ ήτο ειλικρινές, ουχί εικονικό!
Ξάφνου οι περιστάσεις δε μας επέτρεπαν πλέον
να μοιραζόμαστε την τηλε-απόλαυση, που μας δικαιολογούσε...
Το εκάς σου ήταν πλέον άχρηστο, είχες ανάγκη μόνο το εγγύς!
Δε δυσκολεύτηκες ιδιαίτερα.
Απλά με διέγραψες από τη λίστα των φίλων σου...
Ούτε που σου πέρασε απ' το μυαλό να με αφήσεις να σε προσεγγίσω.
Όταν πήρα εγώ αυτή την πρωτοβουλία,
με καταιγισμό περιπαθών ηλεκτρονικών μηνυμάτων
απλά και πάλι...με μπλόκαρες, χωρίς τύψεις!
Η τηλε-στέρηση, η τηλε-σιωπή, ο τηλε-πόνος
υπήρξαν αφόρητα σχεδόν δολοφονικά
για την απλοϊκή κοντόφθαλμη ψυχή μου...
Συνέχεα βλέπεις
την τηλε-σχέση με τη σχέση
το τηλε-συναίσθημα με το συναίσθημα
τον τηλε-έρωτα με τον έρωτα
