Της έδωσα ένα χαρτί. " Γράψε!" , της είπα.
Τα μάτια της ήταν ό,τι πιο όμορφο πάνω της. Είχαν χρώμα κεχριμπαρένιο και φωσφόριζαν στο ημίφως σαν της γάτας. Στην τελική, ήταν μάτια αιλουροειδούς, κάποιο γονίδιο τίγρης θα μπολιάστηκε στο DNA της. Μόνο που δεν είχε ίχνος αγριότητας στο βλέμμα. Ήταν μάτια τίγρης με ύφος αρνιού.
Με κοίταξε μ' ευγνωμοσύνη. " Έλα γράψε. Ποιος σε κατάντησε έτσι;"
Πήρε το μολύβι. Έγραψε με μεγάλα στρογγυλά γράμματα "Εγώ, για να πονάω λιγότερο. Μία πινέζα για ό,τι δεν κατάφερα να πω. Πλέον έχω άλλοθι. Δεν νομίζω πως θα κατάφερνα να πω οτιδήποτε με καρφωμένη γλώσσα"
ChryssaV.2024
