ΒΛΕΠΩ ΑΛΛΙΩΣ

Σε κοιτώ μέσα απ' τα δικά σου μάτια
Παράτολμα και απαγορευμένα,
Χάρη στον κλέφτη Ερμή τον Τρισμέγιστο
Ή στον αγαπημένο της Κυπρίδος
Τον Άρη των παράνομων ερώτων...
Παρείσακτη ήμουν στη ζωή σου, όσο και συ
Κι αν δε με έκαιγε ο καταδότης ήλιος,
Θα σκότιζα τον Απόλυτο Έρωτα,
Που τόσα χρόνια πάσχισες να ζήσεις.
Βολική η Έριδα, η αδερφή σου, Θεέ! 
Βοήθησε σύντομα να καταστρέψω
Το πέτρινο σπιτάκι του ονείρου του...
Μόνο αν θα πιω απ' της Στυγός το νερό,
Θε να σωθώ απ' τις Ερινύες του νου...
Με κατατρέχουν και με βασανίζουν.
Αντηχεί ο επίμονος τους ψίθυρος
Θυμίζοντάς μου συνέχεια το κρασί
Της απώλειας αλλά κι απόρριψης,
Που δοκίμασα μα και το κέρασα...
Η Σιωπή με σκοτώνει και σίγησα...
Η Ματιά με πληγώνει και τη φορώ
Αμαχητί! Δε θέλω πια ν' αμυνθώ...
Μόνο να κρυφοκοιτώ, να βλέπω αλλιώς...
Ανέχομαι το Σύμπαν κι ό,τι έχτισα,
Αν με κοιτάζω μέσα απ' τα μάτια σου... 
Έστω, μέχρι ο χρόνος να φέρει λήθη.
Ίσως ξεχάσω, πού ανήκω αληθινά.