"Φίλος στο fb - Ποιοι καταντήσανε, καλέ κυρία, έτσι τους Έλληνες ; Οι Τούρκοι... για οι Eυρωσοφιστές;
Χρύσα Βελησσαρίου - Οι Ευρωέλληνες;
Φίλος στο fb - Έχετε δει Eυρωέλληνες στην Ελλάδα!!!!
Χρύσα Βελησσαρίου - Πολλούς... μασκαράδες!
Φίλος στο fb - Aυτοί ναι, ανέκαθεν υπήρχαν..."
Η χαρά των ημερών των γιορτών δηλητηριάζεται από την ανέχεια και τη δυστυχία, που μας περιτριγυρίζει κι αρχίζει να εισβάλλει ή ήδη εισέβαλε και στο δικό μας σπίτι. Η αναλγησία , το αλλοπρόσαλλο , η υπεροψία η αδιαφορία για τα ανθρώπινα δικαιώματα του ελληνικού λαού -αλλά και όλων των λαών- των κρατούντων, ειλικρινά με αηδιάζει.
Δεν πιστεύω ότι ο ελληνικός λαός κοιμάται. Πιστεύω ότι μια μεγάλη μερίδα του, η καλοπροαίρετη, σιωπά και περιμένει με ευγένεια και με ανησυχία για την τήρηση της ειρήνης και της ισορροπίας στον τόπο μας. Οι Έλληνες είναι φιλήσυχοι, εργατικοί, εξωστρεφείς, χαρούμενοι άνθρωποι. ΔΕΝ θέλουν τη βία.
Αλλά η κατάσταση έχει πλέον διαστραφεί τόσο, που η σιωπή γίνεται αδύνατη , η απραξία είναι καταστροφική , η δημιουργική θύελλα αναπόφευκτη. Κι η τιμωρία των υπευθύνων ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΚΑΙ ΑΞΙΑ ΤΩΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΣΥΝΤΕΛΟΥΝΤΑΙ.
Έχω γράψει πολλά ποιήματα για την ευαισθητοποίηση απέναντι στους αστέγους. Τον οποιοδήποτε άνθρωπο, που στις μέρες μας, στην Ελλάδα ή αλλού, υποφέρει από ανέχεια ανάμεσα σε ανθρώπους, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν. Πριν κάποια χρόνια, όταν στην Αθήνα το φαινόμενο δεν είχε ακόμα εξαρθεί, ασχολούμουν με homeless στις πόλεις αστέγων της Αμερικής και μέσω Ίντερνετ, είχα γνωρίσει κάποιους εξ αυτών, εξαίρετους ποιητές και καλλιεργημένους ανθρώπους, που μου μιλούσαν για την προσπάθεια γκετοποίησής τους και τους οξείς κινδύνους, τους οποίους αντιμετώπιζαν. Τότε, δεν μπορούσα καν να φανταστώ πως το φαινόμενο θα μεταφερόταν εδώ ραγδαία... Τρέμω στη σκέψη πως η Αθήνα θα συνεχίσει να μεταλλάσσεται στην οργουελλική κόλαση, που γνώρισα μέσα από τις διηγήσεις των ίδιων των Αμερικανών φίλων μου homeless.
Είχα γράψει τότε κάποια ποιήματα στα αγγλικά, επηρεασμένη από συναισθήματα, που μου γέννησε η συναναστροφή μαζί τους διαδικτυακά. Θα σας ξαναπαρουσιάσω δύο από αυτά και ένα που προέκυψε πάλι στα αγγλικά από την συνειδητοποίηση εδώ στην Ελλάδα , συγκεκριμένα πριν κάποια χρόνια στη Θεσσαλονίκη, της "μοναξιάς" ενός κυρίου, που κοιμόταν στο πεζοδρόμιο, πάνω στον οποίο πάτησα κατά λάθος και σοκαρισμένη συζήτησα για λίγο, μιας κι ήθελε να μιλήσει σε κάποιον Παραμονή και τότε Πρωτοχρονιάς. Πάντα έλεγα πως αν κέρδιζα χρήματα, πάλι φτωχή θα ήμουν, γιατί ήδη ξέρω πώς να τα μοιράσω στους μη έχοντες. Απορώ πώς δεν ξέρουν οι έχοντες, μάλλον η συμπόνια και η αγάπη του πλησίον υπήρξε πάντα μια ουτοπία... Ωστόσο πιστεύω ακράδαντα ότι η πρόνοια για τους ανθρώπους κάτω από το όριο της φτώχειας, απ' όπου κι αν προέρχονται, όποιοι κι αν είναι , είναι ευθύνη της πολιτείας. Κι είναι ντροπή για την ελληνική πολιτεία η εικόνα που παρουσιάζει στο θέμα αυτό ως σύνολο τελευταία η ελληνική κοινωνία, εκτός ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων, στις μεγάλες πόλεις.
Μπορούμε άραγε να σώσουμε τους εαυτούς μας και την Ελλάδα πλέον; Να αποκτήσουμε το κέφι και την ελπίδα της ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ; Μπορούμε πολλά ΕΝΩΜΕΝΟΙ , όπως τα καταφέρναμε ανέκαθεν ως λαός, όταν συναντιόμασταν πια στον πάτο- γιατί στον πάτο βρισκόμαστε, μη γελιέστε. Να πιανόμαστε μαζί χέρι-χέρι, να δώσουμε μια ν' αναδυθούμε, να πάρουμε ανάσα, ΑΕΡΑ, και να κάμουμε ΜΑΖΙ, της ΕΛΛΑΔΑΣ το θαύμα...
Κι όπως μια "γνωστή" μου γριά χωριάτισσα λέει:
"Ιφτούνου 8α κάνουνι όλ' ι απ' γινισιμιού τ'ς Ιέλληνις απ' ι παππούδις τ'ς αφίκαν τα κουκαλάκια τ'ς στα βουνά, τα λαγκάδια κι τα ξιρουνίσια κι απαράτ'σαν πιδιά κι ικουγένια γι' εφτούνι όλ' τ'ς παλαβί απ' μόνου αν τ'ς πατ'ισ'ς στου λιμό γαργαλιούντιιιιι (Ιστιρία) Χαλάλι τ'ς αξίζ' να παλέβ'ς κι για τα κιμίσια... Ή αγαπάς ή όχ' , ή ίσι ταγμένους στου δίκιου ή όχ' , έτσ' γινιέσι ίσους, δεν γίνιτ' ούλι να γινιθούν μι νιουνιό."
Ουτοπίες, ε; .Ψοφάμε για ουτοπίες όμως εμείς οι ποιητές-μια που έτσι με αποκαλούν πλέον- είμαστε ονειροπόλοι...
Μακάρι στην αναμπουμπούλα να γίνει και κανένα καλό... Τι να πεις; Έχουμε γίνει επαίτες επί παντός...
I have written many poems about awarenes
I wrote then some poems in English, influenced by emotions, which have been grown by the fellowship with them online. I'll present you two of them and one more again in English which has been created by my awareness here in Greece, namely a few years ago in Thessaloniki, of the "solitude" of a gentleman, who was sleeping on the pavement, on whom I stepped accidentally and , really shocked, with whom I talked for awhile after apologising , since he was wishing to talk to someone before New Year's Eve. I always was saying that if I gained much money, I would be poor again, because I already know how I 'd spend it with the have-nots. I wonder how the richmen do not know neither have the need to send it that way and so they remain rich, probably the compassion and love of neighbor has always been a utopia ... But I firmly believe that the provision for the people below the poverty line, no matter where they come from, whoever they are, is a responsibility of the state. So, as for the Greek state lately, the picture of this issue as a whole in Greek society and in the big cities is a shame , apart from a few notable exceptions.
http://velissariou11.blogspot.gr/2012/05/others.html
http://velissariou11.blogspot.gr/…/humans-or-just-mammals.h…
http://magmachr.blogspot.gr/2012/01/dearth.html
