ΜΟΙΡΑΙΟ ΡΟΔΟ

Το φυσικό της ήταν να γελά
Χαχάνιζε χωρίς όριο με
Το παραμικρό ενθουσιαζόταν
Χάρις σπάνια 'λέγαν οι φίλοι...


Η θλίψη τη σίμωνε, όπως η
Σφήκα το μέλι, να μελωθεί...
Στον πόνο  έλκυε  σαν τη μορφίνη...
Ελπιδοφόροι φάροι τα μάτια της...


Ήταν τόσο προφανές, τόσο
Ντροπιαστικό, τόσο κραυγαλέο!
Δεν άντεχε αυτό το "Τι έπαθες;"
Αντίκρισε ένα μαραμένο
Και τσαλαπατημένο ρόδο...
Κι εκείνο μοιραία αγάπησε...

A COUPLE SAD EYES

She was worried, very worried

For days now dying little by little

Poison drop by drop loneliness

So alone when she's not with him

Threats from everywhere ... threats around

Acquired shot down dramatically

"You're not now, who I met to live with"

The one says, "You do not wipe well ...

I found some hair in the corner .. 

Did you cook? What were you doing? "

Hammers beat in her mind ... "To where ?"

She wishes she knew ... She knows that

It's time to leave ... some way ...away...

She only knows ... a couple sad eyes

Showed her the dream as they went out ...

She wants to walk in the rain, to

Forget and then to remember 

Them released from their hard space-time...

ΔΥΟ ΛΥΠΗΜΕΝΑ ΜΑΤΙΑ

a tear from his eye

© dian bernardo

Original acrylic painting on a stretched canvas 8"x10".... A painting of a man who has the courage to show his emotions in public. Society ususally frowns on men crying, but it is a natural human expression and such a silly notion that it's ok for women but not men.

Ανησυχούσε, πολύ ανησυχούσε

Μέρες τώρα πέθαινε λίγο λίγο

Σα φαρμάκι σταγόνα σταγόνα η μοναξιά

Μόνη είναι μόν' αν δεν είναι μαζί του

Απειλές...από παντού απειλές ζώνουν

Τα κεκτημένα καταρρίπτονται άρδην

"Δεν είσαι πια αυτή, που γνώρισα να ζω" 

Της λέει ο άλλος," Δε σκουπίζεις καλά...

Βρήκα  τρίχες στη γωνία..Μαγείρεψες;"

Σφυριά χτυπάνε στο μυαλό της..."Πού πας;"

Μακάρι να 'ξερε...Ξέρει μόνο πως

Ήρθε η ώρα να φύγει...τίνι τρόπω...

Ξέρει μόνο...  δυο λυπημένα μάτια

Της έδειξαν τ' όνειρο καθώς σβήναν...

Θέλει να περπατήσει στη βροχή, να

Ξεχάσει κι ύστερα να τα θυμηθεί

Απαλλαγμένα απ' τον χωρόχρονό τους.

MY POETIC GLOW'S THEORY

I never knew, who I am!

"The Poet and His Muse"~ Giorgio de Chirico ~ 

Never recognised myself!
So when you say tenderly
You're this and that I'm  looking 
At you too suspiciously:
Do you tell me the truth far 
Enough or you mock with me?
I grew up with  my eyes down
Imagining starry sky ...
The "Know thyself" struggled inside 
Of me to the "I know nothing"
And then defeat the second ...
Today you said something that
Surprised me so very much,
I fled back into myself
Into my soothing poetry
To assimilate it quietly ...
"Don't say I flatter " you said
"When I praise you...Foolishness!
You are blessed among my friends
To have the precious gift of
The strength, the endurance,
And the words to express this...
Are you one of the few people
That affect my mind. Every day
Pushing me to write on and on ...
I am fascinated by your
Poems, that strengthen, bring me up ...
May we continue to be
Blessed by your lyric  presence! "
So... You my word, maintain you,
Anyway such a great force?
Erato, I couldn't conceive
How you crowned me with such a
Glory! Misunderstood I?
Whenever I write, I feel
Possessed, Muse! I look to what 
You 've whispered to me ... Wonder!
Who stretched and exposed my soul
My poor soul in a paper!
I feel pain, suffering, shame ...
But I find it impossible
To stop at once, for ever
My tell-tale,conceited vice ...


Dedicated to my friend  Eric Musse in the fb group  MiNDPoetics and Writers (Poetry and Writing)

ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΑΙΓΛΗΣ ΘΕΩΡΙΑ

Melpomene-Erato And Polymnia
Artist:	Eustache Le Sueur
Location:	Louvre

Melpomene-Erato And Polymnia

Artist:

Eustache Le Sueur

Location:

Louvre

Ποτέ δεν γνώρισα, ποια είμαι!
Ποτέ δε μ' αναγνώρισα!
Γι' αυτό, όταν μου πεις τρυφερά
Είσαι τούτο κι είσαι εκείνο
Σε κοιτάζω υποψιάρικα:
Αλήθεια μου λέει τώρα δα ή
Με κογιονάρει βάναυσα;
Μεγάλωσα με τα μάτια
Χαμηλά να φαντάζονται
Μόνο τον έναστρο ουρανό...
Το "Γνώθι σαυτόν" πάλευε
Μέσα μου με το "Ουδέν οίδα"
Και νικούσε το δεύτερο...
Σήμερα μου'πες κάτι και
Ξαφνιάστηκα τόσο πολύ,
Που κατέφυγα πάλι στην
Κατευναστική μου ποίηση
Για να το αφομοιώσω ήρεμα...
"Να μην κολακεύεσαι" είπες
"Όταν σε επαινώ...Αφροσύνη!
Είσαι ευλογημένη μέσα
Σε πολλούς να έχεις το δώρο
Της δύναμης, της αντοχής,
Και των λέξεων που σ' εκφράζουν...
Είσαι ένας απ' τους λίγους που
Επηρεάζει το μυαλό μου.
Με ωθείς να γράφω συνεχώς...
Είμαι γοητευμένος απ' την
Ποίησή σου, που δυναμώνει
Και μ' ανεβάζει πιο ψηλά...
Είθε να συνεχίσουν να
Ευλογούνται όλοι από την
Λυρική σου παρουσία!"
Μπορεί λοιπόν ο λόγος μου
Να 'χει μια τέτοια δύναμη;
Ερατώ, πώς να διανοηθώ
Πως με στεφανώνεις με μια
Τέτοια αίγλη; Θα παρανόησα...
Όποτε γράφω , τελώ υπό κατάληψη
Μούσα, κοιτάζω ό,τι μου 'χεις
Ψιθυρίσει ... Διερωτώμαι
Ποιος άπλωσε κι εξέθεσε
Την ψυχή μου σ' ένα χαρτί!
Πονώ, υποφέρω , ντρέπομαι...
Μα μου είναι ακατόρθωτο
Να πάψω ασκαρδαμηκτί
Τούτο το μαρτυριάρικο,
Το φαντασμένο μου βίτσιο...

  

Αφιερωνένο στον φίλο μου  Eric Musse από την ομάδα MiNDPoetics and Writers (Poetry and Writing)

One way love

Absurd ego
Eccentric, single.

Weird  repelling 

My late lovers ...
They crave for me.
But they end up
Frustrated to
Do not bare me,
To want to get
Me tormented 
Aiming to mourn
In my burial
Their false utopias ...
What may they wished
to conquer
On their behalf
From my elusive being 
So partitioned
Me to worship
As relics of Saint,
Everyone his own
Exclusive and
Expensive piece!
They adored the part
But never the whole ...
Me as a whole!
Might you did want
But what result in?
You don't even 
Talk to me anymore.
You just gave me all...
What a martyrdom!
Common to me giving ...
The only one to give...
And you deserve it!
You won't allow me ...
How to survive in
That one way love ...
Hungry and thirsty
Collapsing soon ...
It murdered me ...
But, ah, somehow,
Somewhere, why?
You also wanted 
To punish me hard ...

ΜΟΝΗΡΕΙΣ ΕΡΩΤΕΣ

There's Beauty In The Breakdown by Amanda G Wright

Παράλογη φύση
Εκκεντρική,μονή.
Απωθώ τελικά
Τους αιέν εραστές μου...
Με ποθούν με πάθος.
Αλλά καταλήγουν
Απογοητευμένοι
Να μη μ' ανέχονται,
Να επιθυμούν να
Με ταλαιπωρήσουν
Για να μοιρολογούν
Στον ενταφιασμό μου
Φρούδες ουτοπίες τους...
Γι' αυτό που θα 'θελαν
Να κατακτήσουνε
Για λογαριασμό τους
Απ'το άπιαστο είναι μου
Και διαμελισμένη
Να μ' απολαμβάνουν
Ωσάν λείψανο Αγίου,
Καθείς το δικό του
Αποκλειστικό και
Ακριβό τεμάχιο!
Λάτρεψαν το μέρος
Αλλά ποτέ το όλον...
Εμένα σαν όλον!
Μπορεί εσύ να ήθελες
Μα ποιο αποτέλεσμα;
Ούτε μου μιλάς πια.
Μόνο να μου δώσεις
Οποίο το μαρτύριο!
Σύνηθες να δίνω...
Μόνο εγώ να δίνω
Κι εσένα που αξίζεις
Δε θα μου επιτρέψεις...
Πώς να επιζήσω σε
Έναν έρωτα...(πες!)
Μονήρους προσφοράς;
Πείνασα και διψώ
Κατέρρευσα άρδην...
Με δολοφόνησε...
Ωστόσο,αχ, κάπως,
Κάπου, για ποιο λόγο;
Θέλησες και συ να
Τιμωρηθώ σκληρά...

Theatrical Play " The Loneliness"

Alone am I
Because I am not
With him I want
Always to be ...




I 'm looking back
Burning in flame
Altered there
Elsewhere destined ...




My severe fate
Toughly insists
To highlight my
Tragical beasts ...




Being at death's gate
Sorry I remark
Only in my poems 
I propagate...




Blurry image
Fade memories
Were they paint
In scarlet strange ...




Cries the truth! I'm
Looking for  help
I willingly 
Believe in dreams ...

Hypocritism 

Acts redemptively 
So I  skilfully
Avoid criticism.




For now, observe!
I'm offering gifts
Artificial smile
Saves from winds...




In front of the mirror
Him, the greatest liar
I push my empty myth
drinking absinthe ...




Theatrical play begin I
And yet  hope I
With phony role
To hear a lull ...




I am looking for some
A little fatal
With passions to be fed
To make me feel well ...

I sell ​​happiness
Love or tenderness
masterfully
Hidden the sadness ...

Close your ears

I don't want  you

In my nightmares
To laugh with my tears!