Είμαι συντετριμμένη!
Καταπτοημένη!
Πρόσφερα αγάπη και πήρα χολή...
Έδωσα ελπίδα, πήρα χλευασμό...
Δεν είμαι εδώ για να πετύχω,
αλλά για να αγωνίζομαι,
να αναζητώ ακόρεστα,
μ’ ασίγαστη πείνα...
Δεν έχω ένα στόχο.
Θέλω πολλούς.
Να τους κυνηγήσω μανιασμένα
μέχρι τελικής πτώσης...
Ήρθα εδώ
για κατανάλωση,
όχι ασφάλεια,
όχι συντήρηση.
ΟΧΙ συντήρηση!
Θα ζω ταυτοχρόνως
δυο, τρεις, πέντε,
όσες ζωές αντέχω,
πριν έρθει αυτή
η αδιαμφισβήτητη φθορά —
ή μάλλον
όπως έρχεται,
όπως επελαύνει...
Είμαι συντετριμμένη!
Καταπτοημένη!
Εργάστηκα χρόνια
ανταμείβοντας μόνο εγώ
τον εαυτό μου...
Δεν μου αρκεί!
Σε χρειάζομαι...
Σε τρόμαξα πάλι...
Πού είσαι;
Υπάρχεις;
Δεν έμαθες πολλά...
Όπως κι εγώ για σένα,
διπλανέ...
Πάντως συνήθως
τα καταφέρνω.
Γελώ.
Σε νικάω!
Κάθε χαμόγελο
πληρώνω πανάκριβα.
Πονάει πολύ.
Και δουλεύω απείρως
πάνω σ’ αυτό,
διότι θέλω
να γελάω.
Η επανάσταση
και η ελευθερία
και η αγάπη
αιματοκυλούν,
αλλά είναι αναγκαίες
για εμένα ουτοπίες.
Για σκέψου τούτο καλύτερα...
ρομαντικέ άντρα!
Φαίνεται καθαρά.
Κατά βάθος
είσαι πουπουλένιος.
Κι εγώ
ψυχρή χειρουργός...
Πλήγωσα κάποιους πάλι
σήμερα...
Ανελέητα,
πιο ανελέητα
απ’ όσο με πλήγωσαν εμένα.
Τελικά είμαι αυτό
που μου κοπάνισες
επί προσωπικού
απ’ την αρχή:
μια εγωκεντρική στρίγγλα...
Καθόλου
δεν εξιλεώνομαι
λέγοντάς το.
Είμαι άξια
της μοναξιάς μου
μέσα στους αγαπημένους μου
συντρόφους.
Προσπαθώ πάντα
να βγω νικήτρια
στις μονομαχίες,
χωρίς έλεος
στο θύμα μου
που σφαδάζει
προς χάριν δήθεν
της αρετής,
της αλήθειας.
Καλύπτω τις αδυναμίες!
Αυτή είναι
η μόνη πραγματική μου εικόνα,
κι ας θέλω
να το παίζω ελεήμων.
Μια τραγική υποκρίτρια,
μια ηθοποιός κακιά,
αλλά και ανώριμη...
