Ο ΣΑΡΚΟΦΑΓΟΣ

Κάθε φορά που ο Προδότης τυχαία περνούσε από κοντά απορροφούσε ένα μέρος της ουσίας της. Σαρκικής ή ψυχικής ουσίας. Του έδινε όχι από έρωτα, αλλά από μετουσιωμένο έρωτα σε μίσος. Κάποτε ίσως τον αγάπησε, σίγουρα τον πόθησε, σίγουρα δεν τον χόρτασε και εν τω μεταξύ κάθε του αγκαλιά γινόταν ένα μεγάλο στόμα που καταβρόχθιζε από εκείνη ό,τι έβρισκε πρόσφορο. Ήταν υπομονετική να απολαμβάνει μαζοχιστικά το βίτσιο της πιστεύοντας πως δεν θα τον μοιραζόταν με κανέναν. 

Παραπλανήθηκε, αγνοούσε εξάλλου τις κρίσεις ειλικρίνειάς του. Τις θεωρούσε κάλπικες και δεν τις πρόσεχε. Της άρεσαν τα παραμύθια. 

Την καταβρόχθιζε όπως πολλές άλλες αχόρταγος. Κάποια από αυτές αυτοκτόνησε, σε μια καινούρια έβλεπε να ξεδιπλώνεται η επανάληψη της ιστορίας της, τόσο που της ερχόταν να την ταρακουνήσει, μπας και ξυπνήσει. 

Ήξερε, ωστόσο, πως δε θα είχε αποτέλεσμα. Ο καθένας ακολουθεί το κάρμα του. Ας πούμε, ο εαυτός της: τι λόγο είχε που δεν τον εξαφάνιζε, επιτέλους, απ' το κάδρο της; Για εκδίκηση, για ανάθεμα; Ίσως να πιάσουν οι κατάρες της, μα όπως λένε, για κάθε ξόρκι η στρίγγλα βάζει ενέχυρο και λίγο απ' την ψυχή της. Κι ύστερα, τι θα της απομείνει; 

Ίσως μια άσχετη με την υπόθεση ανάμνηση μιας άνοιξης, άδολης, που ένιωσε για πρώτη φορά ερωτευμένη κι ευτυχισμένη γυναίκα. Χωρίς διαστροφές κι ανάγκη για εκδίκηση. Χωρίς μίσος. Γυμνή στο φως μιας μεγάλης αθωότητας. Νόμισε τότε πως η πηγή του φωτός ήταν ο Άλλος. Και τον αγάπησε. Σύντομα κατάλαβε πως η ίδια εξέπεμπε το φως. Ο Άλλος ήταν σκοτεινός, καταβόθρα φωτός, σκουλικότρυπα στο σύμπαν της. Της έμαθε πώς να περνά σε άλλη διάσταση. Δεν υπήρξε τότε -κι ίσως ακόμα- αρκετά δυνατή να το παραδεχτεί. 'Ομως ο σκοτεινός της έδωσε μια διέξοδο και γι' αυτό του ήταν ευγνώμων.

Ο προδότης της στέρησε τη διέξοδο που επιτέλους δημιούργησε μόνη της, έσβησε και το φως της. Την έκανε σκοτεινή καταβόθρα, σαν τον Άλλον.

Αυτό που δεν μπορούσε να πει

Ήταν ένα πλάσμα μεταλλαγμένο. Η γλώσσα της ήταν διάτρυτη από πινέζες. Πολύχρωμες. Ατάκτως καρφωμένες.Πρέπει να πονούσε μα όταν τη ρώτησα μου απάντησε γρυλλίζοντας όχι.

Της έδωσα ένα χαρτί. " Γράψε!" , της είπα.

Τα μάτια της ήταν ό,τι πιο όμορφο πάνω της. Είχαν χρώμα κεχριμπαρένιο και φωσφόριζαν στο ημίφως σαν της γάτας. Στην τελική, ήταν μάτια αιλουροειδούς, κάποιο γονίδιο τίγρης θα μπολιάστηκε στο DNA  της. Μόνο που δεν είχε ίχνος αγριότητας στο  βλέμμα. Ήταν μάτια τίγρης με ύφος αρνιού.

Με κοίταξε μ' ευγνωμοσύνη. " Έλα γράψε. Ποιος σε κατάντησε έτσι;"

Πήρε το μολύβι. Έγραψε με μεγάλα στρογγυλά γράμματα "Εγώ, για να πονάω λιγότερο. Μία πινέζα για ό,τι δεν κατάφερα να πω. Πλέον έχω άλλοθι. Δεν νομίζω πως θα κατάφερνα να πω οτιδήποτε με καρφωμένη γλώσσα"

ChryssaV.2024

GREEK TREAT

My Metrah
My Vice
My Muse


We cum together like beasts
sniffing each other frantically
for mating


Salty spume laps ridged shores
of your womb in crashing waves
beneath a somnambulist sunrise
that throws a day-glow rainbow
like break light out to the world
as a pathway to tactical withdrawal
to your river of
opulent olive flesh


She as plush exotic
openly offers me her milk
and after suckling from Goddess's breasts
a marauding wolf with snow-white down
having trespassed your womb
his fur matted & drenched
with your womb’s ablution in excess
I the wolf prowl
Her lemon-scented grass


She
as
Primal Succubus
and Earth Mother
you have offered
the wolf
rivers of cum and
rivers of your milk
as succor’s movable feast


where I cum
to greedily drink