Das Unverzeihliche
Wenn ihr Freunde vergesst, wenn ihr den
Künstler höhnt ,
und den tieferen Geist klein und gemein
versteht,
Gott vergiebt es, doch stört nur nie
die Frieden der Liebenden
το ασυγχώρητο
Aν ξεχνάτε τους φίλους, αν σαρκάζετε τον
καλλιτέχνη,
και το βαθύτερο μυαλό το θεωρείτε ως μικρό
και μέτριο,
ο Θεός το συγχωρεί, μόνο ποτέ μην
ενοχλήσετε την ειρήνη των εραστών
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Ehemals und jetzt
In jungern Tagen war ich des Morgens froh,
Des Abends weinte ich , jetzt , da ich alter bin ,
begin ich zweifelnd meinen Tag,
doch heilig
und heiter ist mir sein Ende
Στο παρελθόν και τώρα
Στις νεαρότερες των ημερών μου,
ήμουν ευτυχής το πρωί, το βράδυ έκλαιγα,
τώρα, που είμαι μεγαλύτερος, ξεκινώ την
ημέρα μου
αμφιβάλλοντας, αλλά ιερό και γαλήνιο για μένα
είναι το τέλος της....
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Die Liebenden
Trennen wollten wir uns, wahnten es gut und
klug; Da wir's thaten, warum schrokte uns, wie
Mord, die That? Ach! wir kennen uns wenig
Denn es waltet ein Gott in uns.
Οι Εραστές
Θέλαμε να χωρίσουμε, το θεωρούσαμε καλό
και σοφό, δεδομένου ότι το κάναμε, γιατί μας
κομμάτιασε, σαν να 'ταν μακελειό, η πράξη;
Αχ! Έχουμε μικρή αυτογνωσία, γιατί πρέπει να
τα καταφέρουμε μ' έναν ολόκληρο Θεό μέσα
μας...
Μετάφραση Χρύσα Βελησσαρίου
