Ας είχα φτερά
Για να πετάξω να μηδενίσω την απόσταση
Ας ήμουν μόνο γαζέλα
Για να τρέξω χωρίς κούραση
Τότε, στο στήθος σου
θα ακουμπούσα μέχρι να ξημερώνει
Και η απουσία δεν θα ήταν πια
η δική μας πραγματικότητα
Αλλά δεν είναι παρά μόνο στις σκέψεις μου
που μπορώ να ταξιδεύω άφοβα
και την ελευθερία μου, την έχω
μόνο στα όνειρά μου
Στα όνειρά μου, είμαι δυνατή
Έχω την προστασία σου
Έχω μόνο τη φροντίδα σου
και το χαμόγελό σου
Αχ μοναξιά
Πάνω στον ουρανό, ο ήλιος, μόνος
όχι μόνο θα λάμψει, αλλά και θα τυφλώσει
Με τη λάμψη του
Όταν δεν ξέρει πού να φωτίσει
Ούτε πού να σταθεί
Ω, η μοναξιά αποτελεί μοίρα
Goran Bregovic & Cezaria Evora
