Δεν μπορεί θα πεθάνω γρήγορα
Θα σβήσω ήρεμα, η υπερβολή ήταν
Πάντα στη φύση μου κι εναντίον μου
Κάτι σαν αυτοάνοσο νόσημα.
Εσύ δεν είσαι αιτία, μα αφορμή...
Μού'δωσες αυτό που περίμενα ακόμη
όχι από σένα, μ' από τον εαυτό μου.
"Γεννιόμαστε και πεθαίνουμε μόνοι"
Ερχόμαστε κλείνουμε τον κύκλο
Πιασμένοι χέρι χέρι και μετά από
Μια στροφή ξαναεπιστρέφουμε
Στην αιώνια μοναξιά της αρχής...
Αχ, να με κρατούσες μέχρι τότε
Απ' το χέρι...Να με φιλούσες...
Φοβάμαι και δε φοβάμαι, ξέρω...
Ξέρω ότι από εκεί ήρθα, γυρίζω...
Να!Ήταν ωραία η γιορτή μαζί σου...
Ήταν μια γιορτή, πόσο να κρατήσει;
Ήταν ωραία...ας κρατούσε ακόμα λίγο...
Δεν πρόλαβα...Είναι στη φύση μου...
Ρέπω προς την αυτοκαταστροφή...
Γι΄αυτό πάντα βιάζομαι...κι αγρυπνώ...
Προσπαθώ να προλάβω...Σε λίγο
Δε θα έχει νόημα πια...
