Cesária Évora - Tiempo y Silencio - /ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΣΙΩΠΗ

Una casa en el cielo
Un jardin en el mar
Una alondra en tu pecho
Un volver a empezar


Un deseo de estrellas
Un latir de gorrion
Una isla en tu cama
Una puesta de sol


Tiempo y silencio
Gritos y cantos
Cielos y besos
Voz y quebranto


Nacer en tu risa
Crecer en tu llanto
Vivir en tu espalda
Morir en tus brazos




Ένα σπίτι στον ουρανό
Ένας κήπος στη θάλασσα
Ένας κορυδαλλός στο στήθος σου
Μια καινούργια αρχή


Ένας πόθος για αστέρια
Μια ήττα σαν σπουργίτι
Ένα νησί στο κρεβάτι σου
Ένα ηλιοβασίλεμα


Χρόνος και σιωπή
Κραυγές και τραγούδια
Ουρανός και φιλιά
Φωνή και θλίψη


Γεννιέμαι με το γέλιο σου
Μεγαλώνω με τα δάκρυα στα μάτια σου
Ζω αγγιστρωμένος πάνω σου
Πεθαίνω στην αγκαλιά σου

Cesaria Evora, Συναισθήματα/ "Sentimento"

Απλά επειδή, αυτός ο έρωτας ..
Με χαράζει στο στήθος και στη συνέχεια πηγαίνει κατ 'ευθείαν στην καρδιά.
Πνίγει με δάκρυα τις σκέψεις μου
είναι μια μεγάλη ανάγκη που έχω, να σ'αγαπώ.


Με την αγάπη που εγώ θα σου δώσω θα πετάξεις.
Πιο ψηλά απ' το πανωφόρι των νεφών που καλύπτουν τον ήλιο.
Και θα είμαι μαζί σου και θα είμαι στον άνεμο που φέρνει κοντά
κάθε στιγμή σου με τα συναισθήματά μου.


Για τις σκιές που θίγουν
Το φωτεινό χρώμα
της ακριβής μου επιθυμίας, να σε κρατήσω κοντά μου
σκοπεύω να σου διηγηθώ.
Έτσι, σαν την φωτιά που πάντα με καίει.
Προσδίδεις στο φως της λάμπας για μένα, κάθε χρώμα.


Η αγάπη που εγώ θα σου δώσω θα δονήσει
τα δυο σώματά μας στο ρυθμό μιας ενιαίας καρδιάς.
Και θα είμαι μαζί σου και θα είμαι στον άνεμο που φέρνει κοντά
κάθε στιγμή σου με τα συναισθήματά μου .


Οι σκιές που αγγίζουν
Το φως χρώμα
πολύτιμο επιθυμία, εγώ θα σας κρατήσει κοντά μου
Στη συνέχεια, θα σας πω.
Με τη σιωπή των κεριών
τις νύχτες να ονειρευτείς.


Αχ, αυτός ο έρωτας που μας κάνει να αισθανόμαστε
έτσι ήρεμα άνδρες
άνδρες, άνδρες.

Cesaria Evora - Απουσία/Ausencia

Ας είχα φτερά


Για να πετάξω να μηδενίσω την απόσταση


Ας ήμουν μόνο γαζέλα


Για να τρέξω χωρίς κούραση


Τότε, στο στήθος σου


θα ακουμπούσα μέχρι να ξημερώνει


Και η απουσία δεν θα ήταν πια


η δική μας πραγματικότητα


Αλλά δεν είναι παρά μόνο στις σκέψεις μου


που μπορώ να ταξιδεύω άφοβα


και την ελευθερία μου, την έχω


μόνο στα όνειρά μου


Στα όνειρά μου, είμαι δυνατή


Έχω την προστασία σου


Έχω μόνο τη φροντίδα σου


και το χαμόγελό σου


Αχ μοναξιά


Πάνω στον ουρανό, ο ήλιος, μόνος


όχι μόνο θα λάμψει, αλλά και θα τυφλώσει


Με τη λάμψη του


Όταν δεν ξέρει πού να φωτίσει


Ούτε πού να σταθεί


Ω, η μοναξιά αποτελεί μοίρα


Goran Bregovic & Cezaria Evora

Cesaria Evora - Αναχώρηση/ Partida

Αγάπη μου, θα φύγω
Ω αναχώρηση! Μόνο εσύ θα μπορούσες να μας απομακρύνεις
Σήκω, αγάπη μου, για μένα να σ' αγκαλιάσω
Σήκω για μένα να σε φιλήσω
Για μένα να χαϊδέψω αυτό το όμορφο πρόσωπο

Κατά την αναχώρησή μου θα σε συντροφεύει
Να σου χρησιμεύσει για να σ' οδηγεί,
στο μονοπάτι, μακριά από το χωρισμό
Αυτή η ταλαιπωρία είναι για την αγάπη που έχω για εσένα
Ω χωρισμέ, να τον πάρεις μαζί σου
Αλλά οφείλεις να μου τον φέρεις πίσω ξανά

Το ξημέρωμα είναι το πορτρέτο της ψυχής μου
Αλλά ο αγαπημένος μου μου προσφέρει τα δάκρυά του
δεν είναι εξαιτίας μου που υποφέρει όχι, ούτε που κλαίει
Αυτή η ταλαιπωρία δεν είναι από μένα μόνο
Ω αναχώρηση,εσύ είσαι ο βαθύς του πόνος

THE FATAL ROSE

http://smikimimi.deviantart.com/art/Withered-rose-244578539

Her natural was laughing

Giggling without a limit

Being thrilled by the slightest

"Rare grace", her friends were saying ...

The sadness was approaching her, 

like the wasp does to honey ...

like the unbearable pain needs morphine ...

Her eyes, beacons promising hope  ...

It was so obvious, so eccentric

embarrassing, such a knock down!

She could not bear this "What went wrong?"

She had once met a withered rose

A downtrodden crimson rose ...

That was which she had loved fatally  ...

THE FATAL ROSE

http://smikimimi.deviantart.com/art/Withered-rose-244578539

Her natural was laughing
Giggling without a limit
Being thrilled by the slightest
"Rare grace", her friends were saying ...

The sadness was approaching her, 
like the wasp does to honey ...
like the unbearable pain needs morphine ...
Her eyes, beacons promising hope  ...

It was so obvious, so eccentric
embarrassing, such a knock down!
She could not bear this "What went wrong?"
She had once met a withered rose
A downtrodden crimson rose ...
That was which she had loved fatally  ...

ΜΟΙΡΑΙΟ ΡΟΔΟ

Το φυσικό της ήταν να γελά
Χαχάνιζε χωρίς όριο με
Το παραμικρό ενθουσιαζόταν
Χάρις σπάνια 'λέγαν οι φίλοι...


Η θλίψη τη σίμωνε, όπως η
Σφήκα το μέλι, να μελωθεί...
Στον πόνο  έλκυε  σαν τη μορφίνη...
Ελπιδοφόροι φάροι τα μάτια της...


Ήταν τόσο προφανές, τόσο
Ντροπιαστικό, τόσο κραυγαλέο!
Δεν άντεχε αυτό το "Τι έπαθες;"
Αντίκρισε ένα μαραμένο
Και τσαλαπατημένο ρόδο...
Κι εκείνο μοιραία αγάπησε...

A COUPLE SAD EYES

She was worried, very worried

For days now dying little by little

Poison drop by drop loneliness

So alone when she's not with him

Threats from everywhere ... threats around

Acquired shot down dramatically

"You're not now, who I met to live with"

The one says, "You do not wipe well ...

I found some hair in the corner .. 

Did you cook? What were you doing? "

Hammers beat in her mind ... "To where ?"

She wishes she knew ... She knows that

It's time to leave ... some way ...away...

She only knows ... a couple sad eyes

Showed her the dream as they went out ...

She wants to walk in the rain, to

Forget and then to remember 

Them released from their hard space-time...

ΔΥΟ ΛΥΠΗΜΕΝΑ ΜΑΤΙΑ

a tear from his eye

© dian bernardo

Original acrylic painting on a stretched canvas 8"x10".... A painting of a man who has the courage to show his emotions in public. Society ususally frowns on men crying, but it is a natural human expression and such a silly notion that it's ok for women but not men.

Ανησυχούσε, πολύ ανησυχούσε

Μέρες τώρα πέθαινε λίγο λίγο

Σα φαρμάκι σταγόνα σταγόνα η μοναξιά

Μόνη είναι μόν' αν δεν είναι μαζί του

Απειλές...από παντού απειλές ζώνουν

Τα κεκτημένα καταρρίπτονται άρδην

"Δεν είσαι πια αυτή, που γνώρισα να ζω" 

Της λέει ο άλλος," Δε σκουπίζεις καλά...

Βρήκα  τρίχες στη γωνία..Μαγείρεψες;"

Σφυριά χτυπάνε στο μυαλό της..."Πού πας;"

Μακάρι να 'ξερε...Ξέρει μόνο πως

Ήρθε η ώρα να φύγει...τίνι τρόπω...

Ξέρει μόνο...  δυο λυπημένα μάτια

Της έδειξαν τ' όνειρο καθώς σβήναν...

Θέλει να περπατήσει στη βροχή, να

Ξεχάσει κι ύστερα να τα θυμηθεί

Απαλλαγμένα απ' τον χωρόχρονό τους.

MY POETIC GLOW'S THEORY

I never knew, who I am!

"The Poet and His Muse"~ Giorgio de Chirico ~ 

Never recognised myself!
So when you say tenderly
You're this and that I'm  looking 
At you too suspiciously:
Do you tell me the truth far 
Enough or you mock with me?
I grew up with  my eyes down
Imagining starry sky ...
The "Know thyself" struggled inside 
Of me to the "I know nothing"
And then defeat the second ...
Today you said something that
Surprised me so very much,
I fled back into myself
Into my soothing poetry
To assimilate it quietly ...
"Don't say I flatter " you said
"When I praise you...Foolishness!
You are blessed among my friends
To have the precious gift of
The strength, the endurance,
And the words to express this...
Are you one of the few people
That affect my mind. Every day
Pushing me to write on and on ...
I am fascinated by your
Poems, that strengthen, bring me up ...
May we continue to be
Blessed by your lyric  presence! "
So... You my word, maintain you,
Anyway such a great force?
Erato, I couldn't conceive
How you crowned me with such a
Glory! Misunderstood I?
Whenever I write, I feel
Possessed, Muse! I look to what 
You 've whispered to me ... Wonder!
Who stretched and exposed my soul
My poor soul in a paper!
I feel pain, suffering, shame ...
But I find it impossible
To stop at once, for ever
My tell-tale,conceited vice ...


Dedicated to my friend  Eric Musse in the fb group  MiNDPoetics and Writers (Poetry and Writing)