Το φυσικό της ήταν να γελά
Χαχάνιζε χωρίς όριο με
Το παραμικρό ενθουσιαζόταν
Χάρις σπάνια 'λέγαν οι φίλοι...
Η θλίψη τη σίμωνε, όπως η
Σφήκα το μέλι, να μελωθεί...
Στον πόνο έλκυε σαν τη μορφίνη...
Ελπιδοφόροι φάροι τα μάτια της...
Ήταν τόσο προφανές, τόσο
Ντροπιαστικό, τόσο κραυγαλέο!
Δεν άντεχε αυτό το "Τι έπαθες;"
Αντίκρισε ένα μαραμένο
Και τσαλαπατημένο ρόδο...
Κι εκείνο μοιραία αγάπησε...
