AKOYSTIKA

EARTH

UNKNOWN

THE STORM

Cyn McCurry - Out of the Storm Against the Tide

I am troubled.
Going round .
In the vortex.
Always charged.

I 'm aging
not taking root
in my inner
wing flapping.

What delving;
Being searching.
Still stiring.
Wandering.

I'm afraid.
Wild the humans,
I miss you.
No real aid.

I become silly
every role
me to feign,
to breathe freely.

If I come in,
you escape.
If I had you
to be serene!

The end took form,
as in the start 
I thought living.
Near's the storm!

PLEASURE

Maja by Goya

Red Leather Armchair by Ken Daugherty

Experience!
Amazed,
intense
Pleasure.
A bridge
on the gap
between
before,
after,
vacuum,
the new,
my ego,
thy ego.
Infinite
carnal
contact;
framework,
boring
Usual.
The Dream
tangled with 
concrete.
Stellar
Vision's
kisses
only on
tender
soft palm.
Don't laugh!

A hole in
cheerless
Space of
Absence
in ideal
Cutting
with present.
It is
Vision
scattered
in my
being.
Eloquent 
or possible
other type's
Contact?
Unclear,
but strong
Escape.
Are souls
-they may-
in touch
once joined?
I believed
for moments
in Unseen.
Great feeling!
Are you there? ..
Did I feel
-I wonder-
suddenly
your pain?
Art thou there?
Or is it 
simply
what I
desire?
Unknown!
Strong
endocrine
ecstasy ...

THE SACRIFICE

 Charles Natoire’s “The Awakening of Venus” or “Le Reveille de Venus”  1741.  

I don't know how to
do not harm you...
If I go then too
I disarm you.

You suggest silence '
'bout you I talk.
Death's urgence
pushes my clock.

Slaying my body,
hurting my soul
I become dodgy
my guilt to scroll

I have nor the hope,
neither courage,
I didn't see you, nope,
time is damage.

If you're missing,
Life equals grave
being half, I'm hissing
live in a cave.

Here how I 'm standing,
I still wonder,
the tax is pending,
hit by a thunder.

You call me  a sinner,
but it was sealed
sacrifice you to offer
me to be healed.

ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΣΟΥ

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

 Φταίει αυτή η ριμάδα η διάκριση, που με κρατάει μακριά σου. Πολλές φορές σκέφτηκα: "Τι θα πάθει, αν με δει και με κεράσει ένα καφέ; Ο οποιοσδήποτε θα το τολμούσε. Τον επιθύμησα τόσο πολύ! Ήταν φίλος πάνω απ' όλα κι η φυσική του παρουσία θα με καθησυχάσει, η αγάπη στα μάτια μου θα τον αναπτερώσει. Όση ανάγκη έχω να τον δω εγώ, θα έχει κι αυτός."
 Έφτασα αρκετές φορές έξω απ' το σπίτι σου, κάθησα στην ταβέρνα απέναντι, σε κατασκόπευσα, σήκωσα άπειρες φορές το τηλέφωνο να σου μιλήσω. Δεν το έκανα.
 Αρρώστησες και άλλαξες. Αυτός ο αναθεματισμένος ο καρκίνος σε έφαγε. Συσπειρώθηκες γύρισες στα βασικά. Έβλεπες ραγδαία την πτώση, δεν έλεγχες τις συνέπειες της θεραπείας και της εξέλιξης, λυπόσουν τον εαυτό σου, δεν ήθελες να σε λυπούνται.
 Αλλά εγώ σ' αγαπούσα. Δε θα σε λυπόμουν ποτέ. Δε θα σ' έβλεπα ποτέ διαφορετικό. Την ψυχή σου αποζητούσα και να κερδίζω το χρόνο δίπλα σου, ειδικά τώρα, που η απειλή μιας μελλοντικής έλλειψης ήταν προφανής και ραγδαία. 
 Ήξερες, πόσο θα υπέφερα. Ήξερες, ωστόσο δεν ήθελες να περάσω το λούκι, την οδύνη, που περνούσες εσύ, ούτε να σε απασχολώ με την αγωνία μου, να σε αποσπώ απ' το σκληρό πρωταθλητικό σου αγώνα. 
Είχες τους δικούς σου να σε στηρίζουν, τη δικιά τους αγωνία ν' αντιμετωπίσεις, προηγούνταν γι' αυτούς να νικήσεις, μ' αυτούς ν' αγκαλιαστείς.
 Εξάλλου ήσουν εσύ κι ο εαυτός σου στη μάχη. Σε μια μονομαχία δεν ανακατεύονται τρίτοι, εκτός από τους έμπιστους μάρτυρες.
 Άσε, που άλλα ονειρεύτηκες για τη δικιά μας τη σχέση και τώρα σου φαινόταν το σχέδιο πώς ναυάγησε, πώς το πλοίο χτύπησε σε ξέρα, οπότε εγκαταλείπουμε το πλοίο.
 Μ' απέκλεισες. Βίαια. Δεν είχες την πολυτέλεια να το ψάξεις. Έτσι ίσως απομακρυνόταν το πρόβλημά σου από εμένα. Έτσι ίσως τη γλίτωνα κι εγώ.

Campanula oreatum mount Olympus 's endemic flower 

 Όμως εγώ σ' αγαπούσα και σ' αγαπώ. Η ανθρώπινη ψυχή διαλύεται από τέτοιους αποχωρισμούς. Ευτελίζεται. Χάνει το σκοπό της, την ουσία της, τη λογική της. Τι νόημα να έχει μέσα μου η αγάπη, αν δε σε συντροφεύει έστω διακριτικά κι από μακριά στα δύσκολα;
 Αυτό που έζησα στην περίπτωσή σου το περιγράφω με μια λέξη: ΚΌΛΑΣΗ. Ναι, έτσι ορίζω εγώ την κόλαση. Όταν διψάς, να μη βρίσκεις να πιεις, όταν θες δίπλα να σταθείς, ν' απομακρύνεσαι, όταν θες να εκμεταλλευτείς κάθε δευτερόλεπτο, να επαφίεσαι στο αβέβαιο μέλλον, όταν θες να καταξιώσεις, ό,τι αισθάνεσαι, να απορρίπτεται.
 Κι αυτή η Κόλαση συνεχίζεται κι εγώ παραμένω με το ακουστικό στο χέρι, γιατί αυτή η ριμάδα η διάκριση δεν παύει βλέπεις να μου ψιθυρίζει, πόσο δίκιο έχεις.

ΟΛΙΓΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΠΕΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ΚΑΙ ΖΩΗΣ

Πεθαίνει μόνο ό,τι αφήνουμε να πεθάνει. 
Ζει ό,τι κρατούμε ζωντανό. 
Η ανθρώπινη ψυχή και το πνεύμα δίνει πνοή 
σ' αυτό που ορίζουμε ως πραγματικότητα
Άρα η πραγματικότητα του καθενός μας 
είναι ένας νοητός χώρος άκρως υποκειμενικός
όπου μπορούμε μέσω της ανάμνησης και της φαντασίας 
να κρατάμε ζωντανούς τους θησαυρούς μας
Η δυστυχία
η μοναξιά και ο θάνατος 
μπορούν να θεωρηθούν ως δυσλειτουργίες 
του παραπάνω φιλόδοξου φιλοσοφικού σεναρίου.

SOME PHILOSOPHY ON LIFE AND DEATH

The only thing that dies is what we let die. Whatever we keep alive, it can live . The human soul and spirit gives breath to what we define as reality. So the reality of each of us is a highly subjective conceptual space where we can keep alive our treasures through memory and imagination . Unhappiness, loneliness and death can be seen as malfunctions of this ambitious philosophical scenario. 

ΣΠΟΝΔΗ ΣΤΗΝ ΕΜΙΛΥ

" 1653 -της ΕΜΙΛΥ ΝΤΙΚΙΝΣΟΝ (1830-1886) 

Λοιπόν δώσε με πίσω στο Θάνατο-

Το Θάνατο που δεν φοβήθηκα ποτέ

Παρά μονάχα όταν σε στέρησε από μένα-

Και τώρα, στερημένη απ’ τη Ζωή,

Μες το δικό μου Τάφο ανασαίνω

Κι όλο μετρώ το μέγεθός του-

Το μέγεθός του, ό,τι μπορεί να φανταστεί η Κόλαση-

Κι αυτά που ήσαν Ουρανός-

------------------------------------------------------------

*Μετάφραση Ερρίκος Σοφράς

 "

" 1671 -της ΕΜΙΛΥ ΝΤΙΚΙΝΣΟΝ

Πάρτε ό,τι έχω στη ζωή, αφήστε μου την έκσταση,

Και θα 'χω περισσότερα εγώ απ' τον καθένα-

Μπορώ με πλούτη να περνώ,

όταν στην πόρτα μου μπροστά

Όσοι κατέχουν πιο πολλά στη φτώχεια ζουν, στη στέρηση;

-------------------------------------------------------------------------

Μετάφραση: Ερρίκος Σοφράς "

Τάφος για εμένα

ο νοητός θάνατος 

της απουσίας σου.

Αυτή απεχθάνομαι

αυτή με σήπει

πρωθύστερα

κι απ' το χαμό.

Ας ήσουν,

ακόμα και σαν όνειρο.

Μα δυστυχώς έπαψα

πλέον να ονειρεύομαι.

Αμφίρροπη παρηγοριά

η εκστατική σου ανάμνηση.

Ζω όπως αέναα ξεπηδά

μέσα απ' την ποίησή μου.

Ευτυχώ ετεροχρονισμένα,

συντηρώντας σε

επιμελώς

απέθαντο.

LIBATION IN EMILY

"Emily Dickinson - So give me back to Death --

So give me back to Death --

The Death I never feared

Except that it deprived of thee --

And now, by Life deprived,

In my own Grave I breathe

And estimate its size --

Its size is all that Hell can guess --

And all that Heaven was --"

"Take all away from me, but leave me Ecstasy, by Emily Dickinson

1640

Take all away from me, but leave me Ecstasy,

And I am richer then than all my Fellow Men —

Ill it becometh me to dwell so wealthily

When at my very Door are those possessing more,

In abject poverty —"

A grave for me,

the noetic death 

of your absence.

I detest this

I putrefy

preposterously

even before the loss.

Wish you were here,

even as dream.

It's sad, I stopped 

no longer dreaming.

Ambivalent 

consolation,

ecstatic memory.

I live as it 

endlessly bursts

through my poetry.

I become happy 

but untimely,

in preserving 

your sweet presence

thoroughly undead.

(cc)

OFFERING

Jean-Baptiste Greuze - Morning Prayer

One day, my love,
I will be tired
to sing for you.

Yes, my words will
hush forever
I won't hurt you.

You sing your songs
elsewhere, as I
see deep inside,

what was the lie 
about you from
all that I loved.

A conclusion
not deriving,
I feel different .

I smile though to
the invisible
thread that unites

our lives even
for moments, for 
the offered joy.

It was not that
you have loved me,
I'm still puzzled.

But just that is!
The inside greatness
I felt through you ...