ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΣΟΥ

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

 Φταίει αυτή η ριμάδα η διάκριση, που με κρατάει μακριά σου. Πολλές φορές σκέφτηκα: "Τι θα πάθει, αν με δει και με κεράσει ένα καφέ; Ο οποιοσδήποτε θα το τολμούσε. Τον επιθύμησα τόσο πολύ! Ήταν φίλος πάνω απ' όλα κι η φυσική του παρουσία θα με καθησυχάσει, η αγάπη στα μάτια μου θα τον αναπτερώσει. Όση ανάγκη έχω να τον δω εγώ, θα έχει κι αυτός."
 Έφτασα αρκετές φορές έξω απ' το σπίτι σου, κάθησα στην ταβέρνα απέναντι, σε κατασκόπευσα, σήκωσα άπειρες φορές το τηλέφωνο να σου μιλήσω. Δεν το έκανα.
 Αρρώστησες και άλλαξες. Αυτός ο αναθεματισμένος ο καρκίνος σε έφαγε. Συσπειρώθηκες γύρισες στα βασικά. Έβλεπες ραγδαία την πτώση, δεν έλεγχες τις συνέπειες της θεραπείας και της εξέλιξης, λυπόσουν τον εαυτό σου, δεν ήθελες να σε λυπούνται.
 Αλλά εγώ σ' αγαπούσα. Δε θα σε λυπόμουν ποτέ. Δε θα σ' έβλεπα ποτέ διαφορετικό. Την ψυχή σου αποζητούσα και να κερδίζω το χρόνο δίπλα σου, ειδικά τώρα, που η απειλή μιας μελλοντικής έλλειψης ήταν προφανής και ραγδαία. 
 Ήξερες, πόσο θα υπέφερα. Ήξερες, ωστόσο δεν ήθελες να περάσω το λούκι, την οδύνη, που περνούσες εσύ, ούτε να σε απασχολώ με την αγωνία μου, να σε αποσπώ απ' το σκληρό πρωταθλητικό σου αγώνα. 
Είχες τους δικούς σου να σε στηρίζουν, τη δικιά τους αγωνία ν' αντιμετωπίσεις, προηγούνταν γι' αυτούς να νικήσεις, μ' αυτούς ν' αγκαλιαστείς.
 Εξάλλου ήσουν εσύ κι ο εαυτός σου στη μάχη. Σε μια μονομαχία δεν ανακατεύονται τρίτοι, εκτός από τους έμπιστους μάρτυρες.
 Άσε, που άλλα ονειρεύτηκες για τη δικιά μας τη σχέση και τώρα σου φαινόταν το σχέδιο πώς ναυάγησε, πώς το πλοίο χτύπησε σε ξέρα, οπότε εγκαταλείπουμε το πλοίο.
 Μ' απέκλεισες. Βίαια. Δεν είχες την πολυτέλεια να το ψάξεις. Έτσι ίσως απομακρυνόταν το πρόβλημά σου από εμένα. Έτσι ίσως τη γλίτωνα κι εγώ.

Campanula oreatum mount Olympus 's endemic flower 

 Όμως εγώ σ' αγαπούσα και σ' αγαπώ. Η ανθρώπινη ψυχή διαλύεται από τέτοιους αποχωρισμούς. Ευτελίζεται. Χάνει το σκοπό της, την ουσία της, τη λογική της. Τι νόημα να έχει μέσα μου η αγάπη, αν δε σε συντροφεύει έστω διακριτικά κι από μακριά στα δύσκολα;
 Αυτό που έζησα στην περίπτωσή σου το περιγράφω με μια λέξη: ΚΌΛΑΣΗ. Ναι, έτσι ορίζω εγώ την κόλαση. Όταν διψάς, να μη βρίσκεις να πιεις, όταν θες δίπλα να σταθείς, ν' απομακρύνεσαι, όταν θες να εκμεταλλευτείς κάθε δευτερόλεπτο, να επαφίεσαι στο αβέβαιο μέλλον, όταν θες να καταξιώσεις, ό,τι αισθάνεσαι, να απορρίπτεται.
 Κι αυτή η Κόλαση συνεχίζεται κι εγώ παραμένω με το ακουστικό στο χέρι, γιατί αυτή η ριμάδα η διάκριση δεν παύει βλέπεις να μου ψιθυρίζει, πόσο δίκιο έχεις.