ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ BRIAN WRIXON/ POEMS ABOUT GREECE BY BRIAN WRIXON ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΧΡΥΣΑ ΒΕΛΗΣΣΑΡΙΟΥ

Angels of Santorini Cobblestone street, narrow passage Dimly lit chapel, traces of song Refuge from the crowded throng Service ended, robed priest seated Behind the lattice the sisters  rise Blended voices reach to the skies Words of praise, songs of  glory Fill the chapel, fill the heart A choir of angels sets time  apart

Άγγελοι της Σαντορίνης Λιθόστρωτος δρόμος, στενό μονοπάτι Αμυδρά φωτισμένο εκκλησάκι, ήχοι ψαλμοί Καταφύγιο απ' την πολυσύχναστη κοσμοσυρροή Την υπηρεσία τελείωσε, ο ρασοφόρος  ιερέας κάθεται Πίσω από το δικτυωτό συνωστίζονται οι αδελφές Συγχρονισμένες οι φωνές  θα φτάσουν ως τον ουρανό Λόγια αίνου, ωδές δοξαστικές Γεμίστε το παρεκκλήσι, γεμίστε την καρδία Απορρυθμίζει το χρόνο των αγγέλων η χορωδία

The Mute Stones Speak Aegean blue in a timeless  land White waves roll and  become white sand Blue domes rise above  whitened walls We stop and listen as  history calls Toppled columns, temple in  disarray Where once proud runners  stopped to pray Now the shuffling of tourists'  feet Moving in deafness in  summer's heat But we who have seen  through Homer's muse Can in Olympia's stadium  still hear the news Thalpis of Sparta has won  the race The olive wreath now  shades his face

Οι Βουβές Πέτρες Μιλούν Γαλάζιο του Αιγαίου σε μία άχρονη γη Λευκά κύματα ρέουν, γίνονται  άμμος  λευκή  Πάνω απ' ασπρισμένους τοίχους  υψώνονται  τρούλοι γαλάζιοι Ας σταματήσουμε ν' ακούσουμε την ιστορία που φωνάζει Πεσμένες κολώνες, ναοί άτακτα ερριμμένοι  Εκεί που κάποτε οι δρομείς στέκονταν να ευχηθούν οι τιμημένοι Τώρα, ανακάτεμα ποδιών τουριστών Στην κουφόβραση του καλοκαιριού περιπατητών Μα εμείς που νιώσαμε του Όμηρου τη μούσα την ωραία Στο στάδιο της Ολυμπίας ακούμ' ακόμη  χαρμόσυνα νέα Πως ο Θάλπης απ' τη Σπάρτη έχει κερδίσει τον αγώνα Το στεφάνι ελιάς σκιάζει το πρόσωπό του ακόμα

Mykonos Windmills stand guarding  the harbour White houses contrast with the deep blue sea Mykonos, jewel of the  Cyclades Ancient battlefield of the  gods Thousands flock to its  beaches and streets With throbbing intensity it  never sleeps An Aegean paradise  spoiled by people

Μύκονος Ανεμόμυλοι στέκονται φρουροί του λιμανιού Λευκά σπίτια σε αντίθεση με το βαθύ γαλάζιο του γιαλού Μύκονος, κόσμημα των Κυκλάδων Πεδίο μάχης των θεών αρχαίων Χιλιάδες συρρέουν στις παραλίες και στους δρόμους  Σφύζουσα σ' ένταση ποτέ δεν κοιμάται Ένας παράδεισος του Αιγαίου σπιλωμένος απ' τους ανθρώπους

Acropolis Ancient temple silent in the  Grecian sky Loudly shouting to Athens and beyond Mute stones and pillars in  disarray A voiceful testament to the  world Art is reborn from the  Parthenon's beauty Its model copied in earth's  four corners Its pillars reflected in  houses of law and  commerce Its stones mirrored in seats  of power But from this sacred place  more has risen Here foundations were laid  for our life All our muses sprang from  these ruins And still echo today from  their stony silence

Ακρόπολη Αρχαίος ναός σιωπηλός κάτω από τον ελληνικό ουρανό Δυνατά φωνάζει στην Αθήνα πέρα ως  πέρα Βουβές πέτρες, κολώνες σε αταξία Μια διαθήκη κραυγαλέα προς τον κόσμο όλο Τέχνη ξαναγεννιέται από το κάλλος του Παρθενώνα Το μοντέλο του αντιγράφεται στις τέσσερις γωνιές της γης Οι κολώνες του, που αντιγράφονται σε οίκους  νόμου και  εμπορίου Οι πέτρες του κατοπτρίζονται σε θέσεις ισχύος Αλλά από αυτό το ιερό μέρος έχουν γεννηθεί πιο πολλά Εδώ τέθηκαν οι βάσεις του πολιτισμού μας Όλες οι μούσες μας ξεφύτρωσαν από αυτά τα ερείπια Και ακόμα αντηχούν σήμερα μέσα από την πέτρινη σιωπή τους

The Heart of Crete Olive green playground in sea of Aegean blue Harboured yachts and  resorted bays Busy with the frenzy and the  frolic Of the well-tanned rich and  famous But away from those people  places Beyond the reach of their  glamour The stones of history rise  and rest Without Knossos, Crete  would not have life

Η Καρδιά της Κρήτης Απ' το πράσινο της ελιάς τοπίο στη γαλάζια θάλασσα του Αιγαίου  Αγκυροβολημένα γιωτ και απολαυστικοί κόλποι  Πολυσύχναστοι με  παροξυσμό και  ευθυμία Από τους ηλιοκαμένους πλούσιους και διάσημους Αλλά μακράν απ’  όλους αυτούς τους ανθρώπους Υπεράνω της εμβελείας  της αίγλης τους Οι πέτρες της ιστορίας υψωμένες κείτονται Χωρίς την Κνωσσό η  Κρήτη δεν θα είχε ζωή http://brianwrixonpoetry.blogspot.com/

ΦΩΣ ΕΡΏΜΑΙ

http://www.heaventoearthart.com/artist/stefan_bright.htm 

Υπάρχει φύσις έρωτος λαμπρών ψυχών,

Που δεν μετράται, δεν εκφράζεται

Στο σώμα, ισότιμα,

Ενστικτωδώς, όπως συνήθως.

Κι αν προς τα εκεί το υποτιμήσεις ,

Πυρ αναμφίβολα απανθράκωσης θα γεννηθεί,

Θα γίνει στάχτη, αμελητέο ξεφτίδι, ρίπος.

Κι εσύ Φαέθων, φωτεινέ,

Που χρόνια πριν, μοιράστηκες το άρμα του Ήλιου,

Και εταλανίσθης βιώνοντας τ' ωραίο πυριφλεγής,

Τα φλογοβόλα μάτια σου αν βαθιά κοιτάξω, 

Αναγνωρίζω αστέρια, που γεννήθηκαν,

Αλλά και μελανές οπές,

Φαέθων Φίλε , υπάρχω ως ερωμένη σου πυρφόρα, 

Διακρίνοντας ψυχών αλλήλων

Ατμίζουσες, φωτοβολούσες, ανοιχτές πληγές.

ἐρωμένη, μετοχή ενεστώτα θηλυκού γένους του ρήματος 

ἐράομαι, -ῶμαι: αυτή που την αγαπούν 

Poet, Mihai Eminescu / Ποιητής εκ του προχείρου Μιχάι Εμινέσκου Μετάφραση στα Ελληνικά Χρύσα Βελησσαρίου

 

Să torni la rime rele,

Cu dactile în galopuri,

Cu gândiri nemistuite

Să negreşti mai multe topuri;

Şi când vezi vreo femeie

Să te-nchini pân’la pământ

Şi de-a sta ca să-ţi vorbească

Să înghiţi orice cuvânt;

Nespălat, neras să umbli,

Şi rufos şi deşuchet -

Toate-acestea împreună

Te-arat-a fi poet.

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

 

Συνεχώς διαχέει άτεχνη ποίηση
Με δάκτυλα σε καλπασμό
Μ’ ένθερμες ιδέες
Σκοτίζοντας εν τόπο φωτεινώ΄

Και όταν βλέπει μια γυναίκα
Υποκλίνεται  βαθιά
Και  όσο αυτή μιλά
Κρέμεται στα χείλη τα γλυκά΄

Άπλυτος, αξύριστος,
Κακοντυμένος ή ξυπόλυτος -
Μ’ όλα τάχα αυτά  μαζί
Να καμώνεται τον ποιητή.

La steaua Mihai Eminescu / Το αστέρι Μιχάι Εμινέσκου Μετάφραση στα Ελληνικά Χρύσα Βελησσαρίου

(copyright Gianpiero Actis) Link: http://actis-artgallery.blogspot.com/ 

La steaua care-a răsărit
E-o cale-atât de lungă,
Că mii de ani i-au trebuit
Luminii să ne-ajungă.


Poate de mult s-a stins în drum
În depărtări albastre,
Iar raza ei abia acum
Luci vederii noastre,


Icoana stelei ce-a murit
Încet pe cer se suie:
Era pe când nu s-a zărit,
Azi o vedem, şi nu e.


Tot astfel când al nostru dor
Pieri în noapte-adâncă,
Lumina stinsului amor

 

Ne urmăreşte încă.

**********************************

http://androxa.wordpress.com/tag/animation/ 

 

Νεοφανούς άστρου η λάμψη

Πολύ χρόνο θα ξοδέψει

Πολύ μακριά να ταξιδέψει

Μέχρι στα μάτια μας να φέξει

Μπορεί να πέθανε στη στράτα

Μες στο απέραντο γαλάζιο

Ωστόσο τώρα λάμπει απρόοπτα

Μες στης ματιάς σου το κομφούζιο.

Αργά οργώνει το σκοτάδι

Το νεκρό άστρο κάθε βράδυ

Δεν το είδε ζων καμιά μας αίσθηση

Το αντιληφθήκαμε σαν ψευδαίσθηση.

Έτσι του πάθους  η παραίσθηση

Βυθίζεται στης νύχτας το υφάδι

Η αγάπη μας πια νεκρή απαίτηση

Που μας στοιχειώνει φτερά στον Άδη.

Η ΕΛΕΝΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟ ΩΡΑΙΑ

 

Σ' αγάπησα, Ελένη...

Πολλά πολύ, που δε σου γράφω ποίημα.

Μου φάνηκε πως ήσουν  το τέλειο κράμα

Κατάθλιψης, Χαράς κι Ομορφιάς

Με γέλιο μιας σπαραξικάρδιας χαρμολύπης.

Arthur Rimbaud : Sensation (Αίσθηση) Μετάφραση Χρύσα Βελησσαρίου

Αίσθηση

Γαλάζια θέρους βράδια, θα βρεθώ στα μονοπάτια,
Να με γρατζουνάει το καλαμπόκι και πατώντας χαμηλό χορτάρι,
Ονειροπόλος, θα αισθανθώ δροσιά του στα ποδάρια.
Θ' αφήσω στους ανέμους να λουστεί άσκεπο το  κεφάλι .

Δεν θα μιλήσω και δε θα σκεφτώ ουδέν μονάχος:
Αλλά άπειρη η αγάπη  πλημμυρίζει την καρδιά ,
Και  πάω μακριά, πολύ μακριά, σαν αθιγγάνος,
Μέσα απ' τη φύση ευτυχής, σαν σε γυναίκας αγκαλιά. 

Sensation Par les soirs bleus d'été, j'irai dans les sentiers, Picoté par les blés, fouler l'herbe menue, Rêveur, j'en sentirai la fraîcheur à mes pieds. Je laisserai le vent baigner ma tête nue. Je ne parlerai pas, je ne penserai rien : Mais l'amour infini me montera dans l'âme, Et j'irais loin, bien loin, comme un bohémien, Par la nature, heureux comme avec une femme. Arthur Rimbaud

 

"LES POETES DE SEPT ANS " ΑΡΘΟΥΡΟΣ ΡΕΜΠΟ

Poème Les poètes de sept ans " Les poètes de sept ans " est le neuvième texte  des poésies qui suivent  le cahier de Douai. Et la Mère, fermant le livre  du devoir, S'en allait satisfaite et très fière, sans voir, Dans les yeux bleus et sous le front plein d'éminences, L'âme de son enfant livrée  aux répugnances. Tout le jour il suait d'obéissance ; très Intelligent ; pourtant  des tics noirs, quelques traits Semblaient prouver en lui d'âcres hypocrisies. Dans l'ombre des couloirs  aux tentures moisies, En passant il tirait la langue, les deux poings A l'aine, et dans ses yeux fermés voyait des points. Une porte s'ouvrait sur  le soir : à la lampe On le voyait, là-haut,  qui râlait sur la rampe, Sous un golfe de jour  pendant du toit. L'été Surtout, vaincu, stupide,  il était entêté A se renfermer dans la fraîcheur des latrines : Il pensait là, tranquille et livrant ses narines. Quand, lavé des odeurs  du jour, le jardinet Derrière la maison,   en hiver, s'illunait, Gisant au pied d'un mur, enterré dans la marne Et pour des visions   écrasant son oeil darne, Il écoutait grouiller  les galeux espaliers. Pitié ! Ces enfants seuls  étaient ses familiers Qui, chétifs, fronts nus, œil déteignant sur la joue, Cachant de maigres doigts jaunes et noirs de boue Sous des habits puant l a foire et tout vieillots, Conversaient avec  la douceur des idiots ! Et si, l'ayant surpris  à des pitiés immondes, Sa mère s'effrayait ; les tendresses, profondes, De l'enfant se jetaient  sur cet étonnement. C'était bon. Elle avait  le bleu regard, - qui ment ! A sept ans, il faisait des romans, sur la vie Du grand désert, où luit la Liberté ravie, Forêts, soleils, rives,  savanes ! - Il s'aidait De journaux illustrés   où, rouge, il regardait Des Espagnoles rire et des Italiennes. Quand venait, l'œil brun,  folle, en robes d'indiennes, - Huit ans - la fille  des ouvriers d'à côté, La petite brutale, et  qu'elle avait sauté, Dans un coin, sur son dos  en secouant ses tresses, Et qu'il était sous elle,  il lui mordait les fesses, Car elle ne portait jamais  de pantalons ; - Et, par elle meurtri  des poings et des talons, Remportait les saveurs  de sa peau dans sa chambre. Il craignait les blafards dimanches de décembre, Où, pommadé, sur  un guéridon d'acajou, Il lisait une Bible à la tranche vert-chou ; Des rêves l'oppressaient  chaque nuit dans l'alcôve. Il n'aimait pas Dieu ;  mais les hommes,  qu'au soir fauve, Noirs, en blouse,  il voyait rentrer dans le faubourg Où les crieurs, en trois roulements de tambour, Font autour des édits  rire et gronder les foules. - Il rêvait la prairie  amoureuse, où des houles Lumineuses,  parfums sains,  pubescences d'or, Font leur remuement   calme et prennent  leur essor ! Et comme il savourait  surtout les sombres choses, Quand, dans la chambre  nue aux persiennes closes, Haute et bleue, âcrement  prise d'humidité, Il lisait son roman   sans cesse médité, Plein de lourds ciels ocreux  et de forêts noyées, De fleurs de chair   aux bois sidérals déployées, Vertige, écroulements,  déroutes et pitié ! - Tandis que se faisait la rumeur du quartier, En bas, - seul, et couché  sur des pièces de toile Écrue, et pressentant violemment la voile !

Ποίημα Οι ποιητές των επτά ετών "Οι ποιητές των επτά ετών" είναι το ένατο ποιητικό κείμενο που ακολουθεί μετά «Το Τετράδιο του Douai». Και η Μητέρα, κλείνοντας τις εργασίες στο συρτάρι, έφυγε πολύ ικανοποιημένη κι υπερήφανη, χωρίς να πάρει καν χαμπάρι, μες στα γαλανά ματάκια  κάτω απ’ του μετώπου τις  εκφραστικές ρυτίδες, που η ψυχή του βλασταριού της παραδίδονταν  στις καταιγίδες. Όλη την ημέρα ίδρωνε μ’ υπακοή ΄ ήτανε πολύ ευφυής ΄ κείνοι οι σκιώδεις μορφασμοί, ήτανε σημάδια που έδειχναν ποτάμι  υποκρισίες. Τις κρυφές του διάδρομου τις νοτερές γωνίες, περιδιάβαινε, έβγαζε τη γλώσσα, σφίγγοντας στη μέση τις γροθίτσες,   μέχρι τα κλειστά ματάκια να ιδούν   τελίτσες. Απ' την ανοιχτή την πόρτα στο σκοτάδι: με το φως της λάμπας θα τον δείτε, εκεί, γλιστρώντας πάλι από τη ράμπα, ή για ένα του πρωινού παιχνίδι κρεμασμένο απ’ το ταβάνι. Το καλοκαιράκι πάλι, νικημένος, χαζεμένος, επιμένει κλειδωμένος  στη δροσιά του μπάνιου: διαλογίζεται, ήσυχος σκαλίζοντας τη μύτη. Κι όταν, καθαρό απ’ τις μυρωδιές της μέρας, το αίθριο πίσω από το σπίτι, το χειμώνα, φεγγαρολουζόταν, στηριγμένο στα ριζά του   τοίχου, μες  σ’ αγριοτριανταφυλλιές θαμμένο και κατάλληλο για οράματα, που εκρήγνυνται στο μάτι του το θολωμένο, που άκουγε να θροΐζουν στις συστάδες τα δεντράκια. Κρίμα! Αυτά μονάχα τα παιδάκια είχε φιλαράκια Που,  μπασμένα, ασκεπή, με κατακόκκινο όμμα, Κρύβοντας λεπτά δάχτυλα κιτρινόμαυρα απ’ τη βρώμα φόραγαν λερά ρούχα γερόντων, ομιλώντας με  ευγένεια ηλίθιων όντων! Και έχοντας γεμίσει λύπες βρωμερές, τη μητέρα τρόμαζε ΄ οι ευαισθησίες οι  μπόλικες, Του παιδιού όρμαγαν σ' αυτή την εμπειρία. Ήτανε καλή. Είχε γαλανά μάτια κι αυτή, που ‘λέγαν παραμύθια! Στα χρόνια τα επτά του, γράφει   μυθιστόρημα για τη ζωή τη μεγάλη την ερημική, όπου λάμπει Λευτεριάς πνοή Για τα δάση, ήλιους, ποταμιές, σαβάνες! Τον βοηθούσαν τα περιοδικά μ' εικόνες, όπου κοκκινίζοντας κοιτούσε γελαστές Σπανιόλες κι Ιταλιάνες Όταν έρχονταν, καστανομάτα, εντελώς τρελή, μ’ένα φουστάνι σαν Ινδιάνα - και χρονών οκτώ–των εργατών κορίτσι δίπλα, κείνη η μικροκαμωμένη  αγροίκα, που πηδούσε σαν τη γάτα, στις γωνίες,  πάνω στη δική του την πλατούλα, αναδεύοντας ατίθασα πλεξούδια, κι ήταν κάτω της, της δάγκωνε τα μπούτια, γιατί αυτή ποτέ δεν φόραε παντελόνι ΄μαυρισμένος με γροθιές κι με τακούνια κέρδιζε της σάρκας αίσθησες μες στο σεντόνι. Έτρεμε χλωμές τις Κυριακές Δεκέμβρη, που σαν λαδωμένος ποντικός, πάνω σε  βάθρο από ακαζού, διάβαζε μια Βίβλο απ'έξω   χρώμα λάχανου΄ Καταπίεζε όνειρα κάθε βράδυ στο κρεβάτι. Δεν αγάπαγε πια το Θεό, μα τους άντρες, που τις καστανόξανθες βραδιές, μαυριδεροί, με φόρμα εργάτη, έβλεπε να επιστρέφουν στο προάστιο, ή τους φωνακλάδες, που με  τύμπανο, περιγελούσαν διαταγές και συνταράσσαν τους γειτόνους.Ονειρεύονταν ερωτευμένα τα   λιβάδια, όπου φούσκες φωτεινές, υγιείς ανάσες,  φουντωτοί κλέφτες  χρυσοί αιωρούνταν νηφάλιοι, που απ' την πτήση τους ευδαιμονούσαν ! Κι έτσι ηδονιζότανε σε σκοτεινά λημέρια, όταν, στο γυμνό δωμάτιο με κλειστά τα παραθύρια, το ψηλό,γαλαζωπό, σαν νοτερή   αμαρτία, διάβαζε ρομάντζο αφοσιωμένος ατελείωτα κι ήτανε γεμάτο με βαριά ωχρά ουράνια , δάση αμείωτα, σκεπασμένα με νιφάδες αστρικές λαγκάδια, ίλιγγος, κατολισθήσεις, περιπλάνηση και οίκτου χάδια!Κι όσο γίνονταν σούσουρο  απ' τους γειτόνους, Κείνος στο ισόγειο  μόνος, ξαπλωμένος πάνω σε κομμάτια από σεντόνι βρώμικα να ψάχνει νά 'βρει επειγόντως μια βαρκούλα με πανί μες στο σαλόνι!

WILD ANIMAL

I suffer,

And so I will scratch this paper

To do not cut my veins!

I need all my veins, nerves untouched

To feel my life to the end.

Oh! I really am a wild creature,

Masochistically licking my open wounds.

Always proud.

Once pain is learning me

Defense.

Awake and alone.

Alone! I'd like to look at your eyes,

As long as I open my own.

But you didn't let me.

Neither you, who I adored, you couldn't withstand me...

COLORLESS FEAR

The_Color_of_a_Colorless_Soul_by_Pockypuu

All these inversions ...

As if looking at the world upside down.

Death,
 you dance in the middle of everything undeterred.

Absolute Ruler...

I will ignore you until the end!

You are as a whole 

just ...a colorless hole

In my reality!

I won't accept to paint you

Even BLACK.

The black color was always in my circle.

NOT you!