Σ' αγάπησα, Ελένη...
Πολλά πολύ, που δε σου γράφω ποίημα.
Μου φάνηκε πως ήσουν το τέλειο κράμα
Κατάθλιψης, Χαράς κι Ομορφιάς
Με γέλιο μιας σπαραξικάρδιας χαρμολύπης.
Που δεν περίμενα τυχαία να το εξορύξω...
Ξαφνιάστηκα! Σ' αγάπησα, Ελενίτσα...
Μια Κίρκη ρέουσα, περιρρέουσα κι απορρέουσα
Δοσμένη, ακουμπισμένη ακόμα και στους τοίχους.
Μια Φλόγα αυτοτροφοδοτούμενη, όταν δε διαθέτει καύσιμα΄
Αρκεί να φλέγεται κι ας είναι κι απ' την ίδια της τη σάρκα.
Ελένη φωσφορίζουσα και φωτεινή,
Διαθλά τη λάμψη της με παραθύρια-πρίσματα,
Που μετουσιώνουν την ακίζουσα αχλή του έξω Σύμπαντος
Σε αστραφτερή-του Εντός σου- φωνακλού πολυχρωμία.
Μες στο μυαλό μου, πρόσωπο- παρηγοριά.
Όσο στο σκότος, η ολόγιομη Σελήνη.
Εξάλλου είσαι μάγισσα,
Πρέπει την όψη σου να λούζει φεγγαρόφως΄
Ακόμα κι αν- παράδοξα- αυτόφωτη εκπέμπεις.
Αφιερωμένο στην υπέροχη φίλη μου ποιήτρια και συγγραφέα Ελένη Στασινού, που το "μεταφυσικό"-μου φαίνεται- πως άργησε πλησίον μου να τη φέρει. Τελευταίο της βραβευμένο πανευρωπαϊκά έργο "Η Γυναίκα των Δελφών" εκδόσεις Ωκεανός.
