Αίσθηση
Γαλάζια θέρους βράδια, θα βρεθώ στα μονοπάτια,
Να με γρατζουνάει το καλαμπόκι και πατώντας χαμηλό χορτάρι,
Ονειροπόλος, θα αισθανθώ δροσιά του στα ποδάρια.
Θ' αφήσω στους ανέμους να λουστεί άσκεπο το κεφάλι .
Δεν θα μιλήσω και δε θα σκεφτώ ουδέν μονάχος:
Αλλά άπειρη η αγάπη πλημμυρίζει την καρδιά ,
Και πάω μακριά, πολύ μακριά, σαν αθιγγάνος,
Μέσα απ' τη φύση ευτυχής, σαν σε γυναίκας αγκαλιά.
Sensation Par les soirs bleus d'été, j'irai dans les sentiers, Picoté par les blés, fouler l'herbe menue, Rêveur, j'en sentirai la fraîcheur à mes pieds. Je laisserai le vent baigner ma tête nue. Je ne parlerai pas, je ne penserai rien : Mais l'amour infini me montera dans l'âme, Et j'irais loin, bien loin, comme un bohémien, Par la nature, heureux comme avec une femme.
Arthur Rimbaud
|
