".............Η ποίηση δεν είναι μόνο τα συναισθήματα, και οι εικόνες και όλα αυτά που κάνουν οι περισσότεροι ποιητές.
Λόγος για τον οποίο τους εξόρισε ο Πλάτων από την ιδεώδη Πολιτεία του.
Ποίηση σημαίνει Γεωμετρία, σημαίνει μαθηματικά, σημαίνει προσέγγιση του Κόσμου (Κόσμος από το κόσμημα και τη μαθηματική αρμονία που τον διέπει - το αιώνιο Κάλλους), των φαινομένων και των ανθρώπων μέσα απο δομές γεωδαιτημένες.
Εκείνο το "Μηδείς αγεωμέτρητος εισίτω" εξω απο την Ακαδημία του Πλάτωνος (ο οποίος υπήρξε και μεγάλος ποιητής).
Στον 6ο συλλογισμό - στους "Ελεύθερους Πολιορκημένους", ο Σολωμός λέει :
"Το νόημα του ποιήματος είναι ένας κόσμος μαθηματικά βαθμολογημένος."............."
Οι ποιητές, μου είπε μια φίλη, είμαστε περίεργοι άνθρωποι και οι χειρότεροι αντικειμενικά σύντροφοι. Κανείς δεν πρέπει να μας πιστεύει ποτέ απόλυτα. Γράφουμε συνήθως αυτό που προς στιγμήν αισθανόμαστε, θέλουμε πάσει θυσία να εκφράσουμε αυτό, που μας πιέζει εσωτερικά, αυτό που θα θέλαμε να ζήσουμε, το πάθος, που μας κατατρώει την ψυχή. Έτσι μπορεί να πούμε τα μεγαλύτερα ψέματα, πράγματα που θα παραμείνουν ευσεβείς πόθοι, πράγματα που ποτέ δε θα δουν το φως στην πραγματικότητά μας, με τον πιο πειστικό και γοητευτικό τρόπο. Δεν είμαστε αυτό που γράφουμε, αλλά θα θέλαμε να είμαστε και ζούμε για να το γράφουμε. Δεν μπορούμε αλλιώς. Επιβιώνουμε χάρη στο παραμύθι μας, χάρη στο όνειρό μας. Είμαστε αμαρτωλοί νάρκισσοι που προσπαθούμε να επικοινωνήσουμε καθρεφτίζοντας στην ψυχή του διπλανού τον έρωτά για τη δική μας ψυχή και τον φόβο για την απώλειά της.
