ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΒΟΛΤΑ

Αφρίζων ο παφλασμός

Κι αυτό το λεπτό ανθάκι

Στην απόχρωση του μωβ

Που αναμιμνήσκει πένθος...

Οι φίλοι δεν θέλουν πλέον

Να τους χαμογελώ πλατιά

Βλέπουν τον ουρανό μαβή 

Και φοβούνται το μέλλον.

Μπορεί παιδιά να γελούν 

Κελαριστά μες στο τρένο

Μα ο κατηφής άπελπις

Πονάει ν'ακούει τη χαρά...

Αχ, η βόλτα στην ακτή

Δεν έχασε ούτε δράμι 

Πληθωρικής ευωχίας

Κι ο αλήτης κύων πάντοτε

Διαχυτικός κουνά ουρά

Η θάλασσα παρόμοια

Προκλητική αναδεύει,

Προσκαλώντας με λάγνα,

Παραμονές χειμώνα...

Και η μορφή σου διαχέεται

Αχνή στον ορίζοντα...

Δεν πολεμιέται άσφαιρα

Μια πανδημία μοναξιάς!