SOMETHING BANAL!

http://fineartamerica.com/featured/baland-of-a-clumsy-love-iv-george-kordis.html

I love you and will love you forever.

It sounds hollow or banal.

For me it is my day, my night 

my whole, my operative universe!

In the name of which I shamelessly disregard

everything else which defines me and honors me!

I love you and will love you forever...

Either way you are, wherever you are

Away or proximal, hilarious, sad,

Live or dead! You exist inside me!

I possess your presence which stands upright in my heart, 

I love you and will love you forever...

As long as this "forever" fatally lasts

I feel you 're hungry, thirsty for me...

In your deep dream, where your fears

Dry up, there I meet you every

Day, every hour ... and I rejoice

In that refuge of our clumsy love ...

ΚΑΤΙ ΚΟΙΝΟΤΥΠΟ

Σ' αγαπώ και θα σ' αγαπώ πάντα...

Ακούγεται κενό ή κοινότυπο...

Για εμένα είναι η μέρα μου, η νύχτα μου, 

Το όλον , το γενεσιουργό σύμπαν μου!

Στ' όνομά του ιταμά περιφρονώ

Ό,τι μ' ορίζει κι ό,τι μ' αξιώνει!

Σ' αγαπώ και θα σ' αγαπώ πάντα...

Όπως και να είσαι, όπου και να είσαι

Εκάς ή εγγύς, εύθυμος , κατηφής,

Ζων ή νεκρός!Υπάρχεις μέσα μου

Σε κατέχω, όρθιος στέκεσαι εκεί

Σ' αγαπώ και θα σ' αγαπώ πάντα...

Με το "πάντα" όσο κρατήσει μοιραία

Νιώθω πως πεινάς, διψάς για μένα...

Στο βαθύ όνειρό σου, εκεί που ο φόβος 

Στερεύει, εκεί σε συναντώ, κάθε 

Μέρα, κάθε ώρα...κι αναγαλλιάζω 

Στο άνδρο του αδέξιου έρωτά μας...

CAN NOT BE ...

It can not be, I'll die soon...
I'll go out quietly, the exaggeration  was
Always in my nature and against me
Something like an autoimmune disease.
You are not the cause, but the occasion ...
You offered me what I expected more
Not from you, but from myself.
"We are born and die alone"
We come and we close the circle
Together holding hands and after
A turn, we go back to
The eternal solitude of the start ...
Oh, may you hold me till then
Hold my hand and may you kiss me! ...
I fear it and I am not afraid of, I know ...
I know I came from there, I go back ...
There! It was a nice celebration with you ...
It was a feast, how long could it keep?
It was so nice ... let's keep it a little more ...
I was too late ... It's in my nature ...
I tend toward self-destruction ...
Therefore always I hustle ... and I remain wake ...
I try to catch it up ... In a while
It won't make sense anymore ...

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ...

Δεν μπορεί θα πεθάνω γρήγορα 

Θα σβήσω ήρεμα, η υπερβολή ήταν

Πάντα στη φύση μου κι εναντίον μου

Κάτι σαν αυτοάνοσο νόσημα.

Εσύ δεν είσαι  αιτία, μα αφορμή...

Μού'δωσες αυτό που περίμενα ακόμη

όχι από σένα, μ' από τον εαυτό μου.

"Γεννιόμαστε και πεθαίνουμε μόνοι"

Ερχόμαστε κλείνουμε τον κύκλο 

Πιασμένοι χέρι χέρι και μετά από

Μια στροφή ξαναεπιστρέφουμε 

Στην αιώνια μοναξιά της αρχής...

Αχ, να με κρατούσες μέχρι τότε 

Απ' το χέρι...Να με φιλούσες...

Φοβάμαι και δε φοβάμαι, ξέρω...

Ξέρω ότι από εκεί ήρθα, γυρίζω...

Να!Ήταν ωραία η γιορτή μαζί σου...

Ήταν μια γιορτή, πόσο να κρατήσει;

Ήταν ωραία...ας κρατούσε ακόμα λίγο...

Δεν πρόλαβα...Είναι στη φύση μου...

Ρέπω προς την αυτοκαταστροφή...

Γι΄αυτό πάντα βιάζομαι...κι αγρυπνώ...

Προσπαθώ να προλάβω...Σε λίγο

Δε θα έχει νόημα πια...

ΕΚ ΤΟΥ ΜΑΚΡΟΘΕΝ II

Αιέν θα τίπτομαι!
Η καταδίκη μου...
Απούσα στο αντίο ...
Όχι αυτό, που μου 'πες,

He And She Painting - David Larcom

Πριν μου αποστρέψεις
Το πρόσωπο για να
Μη δω τον Πόνο... 
Αλλά αυτό το άλλο, 
Που δεν τολμώ
Να ψελλίσω...
Εκείνο που
Θα εξανέμιζε
Τη φρούδα ελπίδα.
Εκείνο που,
Θα μ' ελευθέρωνε
Απ' τ' άπιαστο όνειρο...
Για να μπορέσω
Να συνεχίσω να
Ζω πατώντας  χώμα...
Απάνθρωπος
Ο αποχωρισμός
Ο μοιραίος εκ 
Του μακρόθεν.
Δολοφονικός. Ή 
Τραγικά ανίατος...
Πώς να πιστέψω
Εάν δεν ψαύσω επί
Τον τύπον των ήλων;
Αρνείται η ψυχή
Να δεχτεί, μισό μου,
Αυτό που οι αισθήσεις
Μ' εσένα δεν ένιωσαν...
Να η "κόλασή" μου!
Ίσως κι η Κόλασή μου...

THE SOURCE OF EVIL

I perceived, how someone
Deletes himself
How  he provokes
The chain reaction
Of his dying ...
How he swallows the
Poisons, which incite
His own explosion ...
I can feel it within me ...
Anger, mutism,
I must, I owe,
Helplessness,
Dumb groan ,
Need's wish
Decommissioned.
Blind hypocrisy,
Denial, delinquency ,
Incurable
Voluntary solitude
Seduction
By the charming
Tale of yours.
Annihilation,
Refining through
what you crave,
But do not define ...

CANCER CELL - BIG BANG

I demand, oh yes!
Immediate salvation!
Its name shall be:
Scream for communication!
Hysterical laughter!
Outmanoeuvring Dance!
Through your arms embrace, 
If I should, I prefer to fly
To the eternal light!

WRONG EYES

Let' s assume this! You think you're in love 

Suddenly  you realize that you 're mortal 

You feel the cold breath of death on your neck

How would you feel? It's personal matter, yes indeed 

Some people would consider my question as macabre 

Yet! It's so instructive...

I wonder ... How would I see love then?

Perhaps it depends on if you are in love for real

Perhaps it could constitute a measure for it

Maybe it could be understood by 

which and how  your last deep-rooted wish would be

Better do not dig it further though...

As much as you dig, my dear reader,

you  realize a great Tragedy that

perhaps you would be obliged then to confront 

That moment there -your last moment-perhaps you would look at

the wrong eyes, not those you  did really need...

ΛΑΘΟΣ ΜΑΤΙΑ

Joseph Lorusso
Bedroom Eyes

Υποτεθήσθω! Νομίζεις είσαι  ερωτευμένος
Και συνειδητοποιείς ξαφνικά  πως είσαι θνητός...
Αισθάνεσαι χνώτο του θανάτου στο σβέρκο σου...
Πώς θα αισθανθείς ; Προσωπικό , ναι...
Μακάβριο θα 'λεγαν κάποιοι...Κι όμως! Διδακτικό...
Διερωτώμαι...Πώς θα' βλεπα τότε τον έρωτα...
Ίσως να εξαρτάται απ' το, αν αλήθεια τον ένιωσες...
Ίσως ν' αποτελούσε ένα μέτρο, του τι ένιωσες....
Ίσως τότε να καταλάβαινες τι και ποιον 
Έχεις απόλυτη βαθιά ριζωμένη ανάγκη...
Ίσως καλύτερα να μην το σκάλιζες πάλι 
Τόσο όσο εγώ, γιατί μπορεί κι εσύ, αναγνώστη μου,
Να συνειδητοποιούσες την τραγικότητα του
Λάθος μάτια στα στερνά να οφείλεις ν' αντικρίσεις...

Odes and elegies Από τον/την Friedrich Hölderlin

Das Unverzeihliche


Wenn ihr Freunde vergesst, wenn ihr den 


Künstler höhnt , 


und den tieferen Geist klein und gemein 


versteht, 


Gott vergiebt es, doch stört nur nie 


die Frieden der Liebenden


το ασυγχώρητο


Aν ξεχνάτε τους φίλους, αν σαρκάζετε τον 


καλλιτέχνη, 


και το βαθύτερο μυαλό το θεωρείτε ως μικρό 


και μέτριο,


 ο Θεός το συγχωρεί,  μόνο ποτέ μην 


ενοχλήσετε την ειρήνη των εραστών 








@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@










Ehemals und jetzt


In jungern Tagen war ich des Morgens froh, 


Des Abends weinte ich , jetzt , da ich alter bin , 


begin ich zweifelnd meinen Tag, 


doch heilig 


und heiter ist mir sein Ende


Στο παρελθόν και τώρα


Στις νεαρότερες των ημερών μου, 


ήμουν ευτυχής το πρωί, το βράδυ έκλαιγα,


τώρα, που είμαι μεγαλύτερος, ξεκινώ την 


ημέρα μου 


αμφιβάλλοντας, αλλά ιερό και γαλήνιο για μένα 


είναι το τέλος της....




@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@




Die Liebenden








 Trennen wollten wir uns, wahnten es gut und



klug; Da wir's thaten, warum schrokte uns, wie 




Mord, die That? Ach! wir kennen uns wenig



Denn es waltet ein Gott in uns.






Οι Εραστές


Θέλαμε να χωρίσουμε, το θεωρούσαμε καλό 


και σοφό, δεδομένου ότι το κάναμε, γιατί μας 


κομμάτιασε, σαν να 'ταν μακελειό, η πράξη; 


Αχ! Έχουμε μικρή αυτογνωσία, γιατί πρέπει να 


τα καταφέρουμε μ' έναν ολόκληρο Θεό μέσα 


μας...




Μετάφραση Χρύσα Βελησσαρίου

ΓΙΑΤΙ ΦΩΝΑΖΕΙ Η ΣΙΩΠΗ;

Ταράζεσαι , όταν σου μιλώ
Για άσχετα με όσα νιώσαμε πράγματα.
Δε θες πια ούτε να φαντάζεσαι τον ήχο της φωνής μου.
Κάποτε είπες πως η φωνή μου είναι μια έκπληξη.
Πόσος χρόνος, πόσοι γκρεμοί, πόσοι αιώνες, προχτές!
Μου είπες πως επιθυμείς τη σιωπή.
Κι όμως εγώ το βλέπω , δεν είναι πως δε θες ν' ακουστείς.
Είναι που δε θέλεις πια απλά να μιλάς με μένα...
Ξέχνα τη φωνή μου. Ξέχνα τα όλα. Μπορείς;
Κι εγώ ξυπνάω το πρωί από τον ήχο των δαχτύλων σου στα πλήκτρα.
Επαναλαμβάνω υποσυνείδητα εκφράσεις σου, που μου 'χουν μείνει ανεξίτηλες.
Όλα είναι μέσα στο κεφάλι μου...Όλα είναι μέσα στην ψυχή σου.
Μας τέλειωσε από καιρό η πραγματικότητα.
Η πραγματικότητά μας έσβησε σύντομα.
Σαν το έμβρυο, όταν δεν του αφήνεις το δικαίωμα επιλογής...
Γιατί δε σου είναι απαραίτητο, γιατί συνέβη από λάθος ή παράκαιρα...
Κι έτσι, όσο πιο έγκαιρα μπορείς, το απομακρύνεις από πάνω σου, μη τυχόν και ζήσει...