 | ||||||
| ||||||
Ποτέ δε μ' αναγνώρισα!
Γι' αυτό, όταν μου πεις τρυφερά
Είσαι τούτο κι είσαι εκείνο
Σε κοιτάζω υποψιάρικα:
Αλήθεια μου λέει τώρα δα ή
Με κογιονάρει βάναυσα;
Μεγάλωσα με τα μάτια
Χαμηλά να φαντάζονται
Μόνο τον έναστρο ουρανό...
Το "Γνώθι σαυτόν" πάλευε
Μέσα μου με το "Ουδέν οίδα"
Και νικούσε το δεύτερο...
Σήμερα μου'πες κάτι και
Ξαφνιάστηκα τόσο πολύ,
Που κατέφυγα πάλι στην
Κατευναστική μου ποίηση
Για να το αφομοιώσω ήρεμα...
"Να μην κολακεύεσαι" είπες
"Όταν σε επαινώ...Αφροσύνη!
Είσαι ευλογημένη μέσα
Σε πολλούς να έχεις το δώρο
Της δύναμης, της αντοχής,
Και των λέξεων που σ' εκφράζουν...
Είσαι ένας απ' τους λίγους που
Επηρεάζει το μυαλό μου.
Με ωθείς να γράφω συνεχώς...
Είμαι γοητευμένος απ' την
Ποίησή σου, που δυναμώνει
Και μ' ανεβάζει πιο ψηλά...
Είθε να συνεχίσουν να
Ευλογούνται όλοι από την
Λυρική σου παρουσία!"
Μπορεί λοιπόν ο λόγος μου
Να 'χει μια τέτοια δύναμη;
Ερατώ, πώς να διανοηθώ
Πως με στεφανώνεις με μια
Τέτοια αίγλη; Θα παρανόησα...
Όποτε γράφω , τελώ υπό κατάληψη
Μούσα, κοιτάζω ό,τι μου 'χεις
Ψιθυρίσει ... Διερωτώμαι
Ποιος άπλωσε κι εξέθεσε
Την ψυχή μου σ' ένα χαρτί!
Πονώ, υποφέρω , ντρέπομαι...
Μα μου είναι ακατόρθωτο
Να πάψω ασκαρδαμηκτί
Τούτο το μαρτυριάρικο,
Το φαντασμένο μου βίτσιο...
