Δνοφερά μονοπάτια Του Γιάννη Ποταμιάνου

Δνοφερά μονοπάτια

                 Του Γιάννη Ποταμιάνου

Θέλω να σου μιλήσω

        γιατί εφόσον σου μιλώ υπάρχω

Πως αλλιώς να πορευτώ

στα δνοφερά μονοπάτια του πόθου,

Θέλω ν’ ακούω

                          το τραγούδι σου

αφού ουρανοχαρής η μουσική

             στιλβώνει τη μοναξιά μου

Γι’ αυτό κάθε που φεύγω

       τρίβω ένα ξεροκόμματο ψωμί

και σκορπάω τα ψίχουλα

                                στη στράτα μου

Ν’ ακολουθούνε τα πουλιά

Να βρίσκεις εσύ τα ‘χνάρια μου

Αφού πάντα πλάι στη μοναξιά

                               καραδοκεί ο φόβος,

ολόγυμνος και ταπεινός

καλοπιάνω το ενδόκενο

          με ωραιοποιήσεις και επίθετα,

να μην αλυχτάει το φθαρτό

                       στα φυλλοκάρδια μου

Στη μάσκα μου εξοστρακίζεται

                                          η ειλικρίνεια

Γι’ αυτό

πώς να απαιτήσω την αποδοχή μου

                                χωρίς μεμψιμοιρία

Αφού η φιλία παραμορφώνεται

στο αμόνι της καθημερινότητας,

κι’ ο έρωτας συνθλίβεται

στις συμπληγάδες του τετριμμένου;

Ας ψαύσω λοιπόν το πρόσωπό μου

                                  ουρανόπληκτος

στα ποιήματα

                     και την απαγγελία τους

Καθώς στο καθημερινό θέατρο

                         των απελπισμών μου

οι θεατές χειροκροτούν                                 

                                   την αγωνία μου

κι’ ο έρωτας αλυχτά

                       στα χτυποκάρδια μου

                       20 Δεκεμβρίου 2010

                        Γιάννης Ποταμιάνος

Σε ονομάζω θα πει σε έχω...Vennis Mak

"-Σε ονομάζω θα πει σε έχω...
-Αγάπη μου- 
-Θυμάμαι κάποτε ακούμπησα την δίψα μου στα πόδια σου.. -Έγινε δροσιά ο έρωτας
-κράτα με γερά-
νερό που κάθε πρωί με ξεδιψά
καί τις νύχτες-ω!τις νύχτες θεριεύει,
στον πόθο που σκίζει το κορμί
-σώσε με καί θα τρέξω ως το τέλος ξέπνοη- τα πιό ψηλά αστέρια να φτάσουμε...
Ποτέ για λίγο,
ποτέ για πολύ.
Μα μόνο γιά πάντα...
-Ένα ποίημα δεν έχει ποτέ τέλος..."

USELESS

You Do not know how I think.
You never imagined.
Otherwise you'd let
No one else to hold your
Hand in your solitude!
You do not know what I feel.
You never trust it.
Otherwise you wouldn't let
The carriage of your pain
rest in other body than mine.
You will never learn anymore,
Who I became for you.
Since you want to be
The leader of the game.
Since you want to become
The king of our legend.
Your faithful maid will be
Awaiting at your side...
But probably she will be
Useless from now on!
Since as our legend's king  
You want her to be just a
Decorative, relaxing memory!

THE GOLDEN CAGE

I'm just alone into the crowd!

Choking myself with presences,

That I need but can not support,

I loved  , but I'm exhausted now,

I am a good public benefit

Unit ...I cook and clean up right...

Χόρχε Λουίς Μπόρχες - Μαθαίνεις

«..Σαν ποιητής έχω μάθει να μιλώ με μεταφορές , και σε αυτή την περίπτωση, θα χρησιμοποιήσω άλλες δυο. Η πρώτη, έχει σχέση, με την επιστροφή στην πατρίδα, την επιστροφή του Οδυσσέα. Ο Οδυσσέας άργησε 10 χρόνια για να επιστρέψει στην Ιθάκη. Εγώ θα έλεγα πως επιστρέφω στην Κρήτη, πως επιστρέφω στην Ελλάδα, εικοσιπέντε αιώνες μετά από την στιγμή που όλα άρχισαν εδώ. Εδώ που άρχισε ο στοχασμός, η διαλεκτική, η ποίηση, η φιλοσοφία, απλός όλα. ».


«Εσείς μπορείτε να διαλέξετε τώρα, Μπορείτε να με υπολογίσετε σαν έναν εξόριστο έλληνα στην Νότιο Αμερική, που επιστρέφει στην πατρίδα του, ή να πείτε πως πάντα ήμουν στην Ελλάδα, όχι με το σώμα άλλα με το πνεύμα.. Μπορείτε να διαλέξετε. Αλλά αυτό που θέλω να γίνει κατανοητό -ξέρω πως με καταλαβαίνετε, ή μάλλον με αισθανόσαστε-πως είμαι ευτυχισμένος που βρίσκομαι στην Ελλάδα, πως εγώ διαλέγω αυτή τη χώρα για να μείνω για πάντα, ακόμα και όταν το σώμα μου δεν θα υπάρχει.».
  Χ. Λ. Μπόρχες
Πηγή: http://evaneocleous.blogspot.gr/2013/08/1899-1986.html

PASSION CRIME

I laugh a lot fooling with

my frivolous, romantic

star gazer, odd living...

What do I do? Ah! I 

only take care of myself!

The world around's shouting

and me... I just take revenge

of my dreamer self...

Near me overwhelming evil

is imposing the jungle law...

Deaf!So much analgesia?

Is the basic instinct the only

one which affects me? Why? Tell me!

Why do I keep my eyes tightly shut?

I leave children in weeping!

It was not this I dreamed for myself...

I often console myself: Eros does

addict me in civility...

How could a nature dipped 

in honey go through with

the unfair for a long time?

I will take control

of my passion, I'll focus

to get out of this maze...

I laugh often fooling

with my tears, my sobs, my pain...

Only because of the lust for you...

It's Arrogance to be knelt, to be 

drifted because of passions!

When hunger and poverty

are reaping outside the door,

it's a committed crime even my

disturbed thought's absence !

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΕΥΤΥΧΙΑ ΛΟΥΚΙΔΟΥ Ό,τι δε γιάτρεψα

Τώρα που τα πράγματα
πάνε να γίνουν οι αλληγορίες των πραγμάτων
επιτέλους η γραφή των κυμάτων γίνεται ευανάγνωστη

Θα μου πεις...
Και οι σκιές που κυνηγούνε τα παιδιά;
Οι υαλογραφίες στους σταθμούς;
Τα ανυπεράσπιστα προάστια της λήθης
από το ανεκπλήρωτο φωταγωγημένα;

Ό,τι δε γιάτρεψα αυτό με προσδιορίζει.
Κι η ερημιά ευρύχωρη
κι η νύχτα να γυαλίζει από τα δάκρυα
κι ο έρωτας επικλινής, για να γλιστρούν οι σημασίες.

Να φανταστείς
σε είχα περάσει για εκδρομή κι εσύ ήσουν μόνο ανάμνηση
μάλλον πολύβουη σιωπή
χέρι δεξί που έσωζε και άκρη του γκρεμού
- μπορεί κι ο ίδιος ο γκρεμός.

Γι αυτό λοιπόν μη μου ξεχνιέσαι στα όνειρα
φανάρια οι δρόμοι τους δεν έχουν
μονάχα σμήνη μελισσών, ρήτορες αναλφάβητους
άνεργους κηπουρούς
και στη γωνία απόκοσμη την ίδια πάντοτε
γριά παιδούλα απελπισμένα να ρωτά:
Αν δε χρειάζεστε την Κυριακή σας, κύριε, μπορείτε
να μου τη δώσετε;

ΑΙΔΟΙΟΝ ΑΪΔΙΟΝ, ΘΕΟΔΟΣΗΣ ΒΟΛΚΩΦ

Δεύτερο στόμα, τρομερότερο του πρώτου –

με τ’ ανδροφόνα δίχως δόντια χείλη,

μες στις συσπάσεις σου με είχες αναγγείλει.

Γεννάς τον άντρα και δηλοίς τον θάνατό του.

Η γλώσσα σου δεν φτιάχτηκε από λέξεις·

θάλασσα που αρμύρα ξεχειλίζεις,

που με καλείς, που μου μιλάς και αναβαπτίζεις

το πνεύμα μου, το σώμα αν επιλέξεις.

 

Θύρα διπλή, τετράφυλλη, μικρή, μεγάλη·

άβατο χιλιοδιάβατο παλάτι,

έμμονη σκέψη μου και βούληση εσχάτη

η υποπόρφυρη θαμνώδης σου αγκάλη.

Ιδέα σάρκινη, σκοπέ της κάθε πράξης,

των τρόπων όλων το αιώνιο θέμα,

ποτάμιο προς εσένα ρέει το αίμα

ζωή και θάνατο μαζί για να διδάξεις.

Καταγωγή μου που σ’ εσένα κατατείνω,

λέαινα μαύρη, κόκκινη, ξανθιά, ο σκύμνος

εγώ – κι ο πίδακας του σπέρματος ο ύμνος,

η προσευχή κι ο όρκος που σου δίνω.

Κόρη του Χρόνου αρχαιότερη απ’ τον Χρόνο,

χαλκέντερη αιώνια αιώνων μήτρα,

τη μόνη μου λευκότητα για λύτρα

όσο ο ταύρος μου βαστά θα σου πληρώνω.


(Δημοσιεύτηκε στην ομάδα του Facebook "ΚΕΡΑΣΜΑΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ... από τον Φαίδωνα Θεοφίλου")




και  http://theodosisvolkof.blogspot.com/

ΕΛΕΝΗ ΛΙΝΤΖΑΡΟΠΟΥΛΟΥ, ΜΙΚΡΗ ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

Η νύχτα παίρνει το πανωφόρι της στο χέρι

και μας συντροφεύει στα σκοτεινά.

Έτοιμη πάντα να καταλάβει.

Υπομονετική. 

Περιθάλπει

τους απεγνωσμένους.

Συμπονετική σαν πόρνη.

Γεμάτη έναστρα αισθήματα.

Φιλόξενη,

σαν άνδρας μόνος

σε καλύβα ψηλά στο βουνό.

Ελεεί στα κρυφά

και κλαίει όταν δεν πρέπει.

Από την υπό έκδοση συλλογή "Ο Νους των Αισθημάτων"

(Δημοσιεύτηκε στην ομάδα του Facebook "ΚΕΡΑΣΜΑΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ... από τον Φαίδωνα Θεοφίλου")

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ Γ. ΚΑΡΟΥΣΟΣ, ΝΙΣΥΡΟΣ

(σχεδίασμα πρώτο)

Η όραση επιζητά να ψηλαφίσει το θαύμα 

στο βαθύ αφροκέντητο γαλάζιο.

Αποτινάσσει την έπαρση κι ερωτεύεται

σεμνά, χωρίς τεχνάσματα του νου, δίχως λέξεις.

-Σιγή, ομογάλακτη αδελφή της σοφίας …

στου ουρανού τ’ αλώνι ρεμβάζω .

Το κίτρινο, το καφέ, το πράσινο, τ’ άσπρο,

αρμονικά συνυπάρχουν χυμένα

σε πίνακα θεϊκού εντολοδόχου

σμιλεμένα με ιδρώτα και αίμα.

-Τάμα θνητών τε και αθανάτων-

Κι οι αρχάγγελοι από ψηλά ψιθυρίζουν

για το αρχαίο πολυθρύλητο κάλλος.

Εικόνες αγίων, λιβανωτός και πέτρα

απ’ το καμίνι του Ηφαίστου βγαλμένη

με την αρχαία σκουριά των Τιτάνων ...

Φτερωτοί θορυβώδεις εργάτες,

στην ιερή τους μέθη παραδομένοι,

στης κάπαρης τον ανθό ξαναστήνουν

τον τρελό τους χορό, εκστασιασμένοι.

Ο Πάνας με τον αυλό του  εισάγει τους μύστες

σ’ εαρινού συμποσίου διονυσιακή πανδαισία …

-Στα μέρη που στου έρωτα τη σαγήνη

παγιδεύεται πιότερο ο χρόνος,

φιλήδονα οι κηρύθρες στάζουν το μέλι

και ρέει απ’ τους κρατήρες η αμβροσία 

στο γιορτινό της φύσης τραπέζι.

Οι Νύμφες, φανερά διχασμένες ακόμα,

του Ποσειδώνα διηγούνται τον άθλο

καθώς νωχελικά ξαποσταίνει η Σελήνη

στου Αιγαίου τους φιλόξενους κόλπους.

Κι η Δέσποινα, η Κυρά, κοιτά δακρυσμένη

στο λυκόφως από τ’ άντρο της πάνω

το Γίγαντα που ψυχομαχεί χωρίς να πεθαίνει …

Έγειρα μεθυσμένος ευλαβικά να φιλήσω

με της αλμύρας την πίκρα στο δέρμα

μια φούχτα γης, μια φούχτα χώμα …

Και η καρδιά μου συνεταράχθει ριγώσα,

όταν  τα Χερουβείμ τους γκρεμούς αψηφώντας

γλυκοκέλαδα έψαλλαν το: «Τη Υπερμάχω …»

                                                                             (Νίσυρος 17.07.1993)

(Δημοσιεύτηκε στην ομάδα του Facebook "ΚΕΡΑΣΜΑΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ... από τον Φαίδωνα Θεοφίλου")