Δνοφερά μονοπάτια
Του Γιάννη Ποταμιάνου
Θέλω να σου μιλήσω
γιατί εφόσον σου μιλώ υπάρχω
Πως αλλιώς να πορευτώ
στα δνοφερά μονοπάτια του πόθου,
Θέλω ν’ ακούω
το τραγούδι σου
αφού ουρανοχαρής η μουσική
στιλβώνει τη μοναξιά μου
Γι’ αυτό κάθε που φεύγω
τρίβω ένα ξεροκόμματο ψωμί
και σκορπάω τα ψίχουλα
στη στράτα μου
Ν’ ακολουθούνε τα πουλιά
Να βρίσκεις εσύ τα ‘χνάρια μου
Αφού πάντα πλάι στη μοναξιά
καραδοκεί ο φόβος,
ολόγυμνος και ταπεινός
καλοπιάνω το ενδόκενο
με ωραιοποιήσεις και επίθετα,
να μην αλυχτάει το φθαρτό
στα φυλλοκάρδια μου
Στη μάσκα μου εξοστρακίζεται
η ειλικρίνεια
Γι’ αυτό
πώς να απαιτήσω την αποδοχή μου
χωρίς μεμψιμοιρία
Αφού η φιλία παραμορφώνεται
στο αμόνι της καθημερινότητας,
κι’ ο έρωτας συνθλίβεται
στις συμπληγάδες του τετριμμένου;
Ας ψαύσω λοιπόν το πρόσωπό μου
ουρανόπληκτος
στα ποιήματα
και την απαγγελία τους
Καθώς στο καθημερινό θέατρο
των απελπισμών μου
οι θεατές χειροκροτούν
την αγωνία μου
κι’ ο έρωτας αλυχτά
στα χτυποκάρδια μου
20 Δεκεμβρίου 2010
Γιάννης Ποταμιάνος
