Κ.Καβάφης ~ Επέστρεφε (Μουσική: Εκλεκτός Κωνσταντίνος)

ΠΡΟΑΙΣΘΗΜΑΤΑ

Κοφτές, αλύπητες μαχαιριές

Προτιμούσε να τον σταυρώσει

Τους οιωνούς να μην πιστέψει

Έβλεπε μαύρο κι έλεγε κόκκινο

Δεν παραδεχόταν τα φαινόμενα

Εφηύρε απίθανες πιθανότητες

Ο σκοπός του; Μην συνειδητοποιήσει

Μην τυχόν κι επαληθεύσει το προφανές

Κι όμως η αλήθεια τόσο σκληρή φωνάζει…
Φρικαλέες εικόνες,παράλογα

ρίγη...
Ανομολόγητη, εκκωφαντική μοίρα...

Voyelles, Arthur Rimbaud

http://www.doctorhugo.org/synaesthesia/rimbaud.html

A noir, E blanc, I rouge, U vert, O bleu: voyelles, Je dirai quelque jour vos naissances latentes: A, noir corset velu des mouches éclatantes  Qui bombinent autour des puanteurs cruelles, Golfes d'ombre; E, candeurs des vapeurs et des tentes,  Lances des glaciers fiers, rois blancs, frissons d'ombelles; I, pourpres, sang craché, rire des lèvres belles Dans la colère ou les ivresses pénitentes; U, cycles, vibrements divins des mers virides,  Paix des pâtis semés d'animaux, paix des rides  Que l'alchimie imprime aux grands fronts studieux; O, suprême Clairon plein des strideurs étranges,  Silences traversés des [Mondes et des Anges]:  —O l'Oméga, rayon violet de [Ses] Yeux! Φωνήεντα Α μαύρο, Ε λευκό, Ι κόκκινο, Υ πράσινο , Ο μπλε: φωνήεντα, Θα πω, μια μέρα, για τη μυστηριώδη προέλευση σας:  Άλφα, μαύρος βελούδινος θώρακας των λαμπερών μυγών  που βομβούν γύρω από απαίσιες μυρωδιές, Κόλποι σκιάς, Έψιλον, λευκότητα των ατμών και των  σκηνών, λόγχες υπερήφανων παγετώνων, λευκοί βασιλιάδες, ρίγη του αγριοσέλινου Γιώτα, σαγκουίνια, που στάζουν αίμα, το χαμόγελο στα  όμορφα χείληστο θυμό ή στα μεθύσια της μετάνοιας Ύψιλον, τα κύματα, οι θείες αναδεύσεις των κατάφυτων  θαλασσών, η ειρήνη σε βοσκότοπους διάστικτους από ζώα, η ειρήνη των ρυτίδων που η αλχημεία εντυπώνει σε πλατιά μελετηρά μέτωπα Όμικρον, πανέμορφη τρομπέτα γεμάτη παράξενους ήχους  διαπεραστικούς, σιωπές που διασχίζονται από [Κόσμους και από Αγγέλους] Ω το Ωμέγα! η βιολετιά ακτίνα των Ματιών [του]! ΜΕΤΆΦΡΑΣΗ: Χρύσα Βελησσαρίου

ΟΡΓΗ ΓΑΙΑΣ

Σκέπω μες στα φουστάνια τα παιδιά μου

Νυχοπατώ μη μου τα βρουν κρυμμένα

Ωρύομαι  με νύχια ματωμένα

Και ολολύζω για τα πεθαμένα

Μ’ άγρια φωνή κραυγάζω στη Σελήνη

Γιατί στο αίμα μου τον Κάιν και τον Άβελ

Άσπονδους γιους διδύμους να μου στείλει

Τις νύχτες που τους πόθους ξεδιψούσα

Βία κι αγνότη πώς να συνταυτίσω

Ορμέμφυτες  μες στα γεννήματά μου

Πώς το καλό να μην το αδικήσω

Αν με μανία δεν το υπερασπίσω

Πύρινες γλώσσες φτύνει η ματιά μου

Μισώ ναι, εγώ η μάνα που γεννάει

Τους παιδοκτόνους εισβολείς σκοτώνω

Εκδίκηση μες απ’ τη γη φυτρώνω

Η τρυφερή φιλότιμη παρθένα

Ανάγκας είναι αιμοσταγής εταίρα

Δικέφαλη άτεγκτη στην τιμωρία

Όσων σ’ εκείνη δεν ποιούν τιμή και μνεία.

  

http://juliuspaintings.co.uk/cgi-bin/paint_css/our_Garden_Of_Eden/garden_of_eden.pl

ΘΗΛΥΚΟΣ ΠΟΘΟΣ

Ω! Τον θέλει  τόσο βίαια και επιτακτικά

Σαν  ο ουρανός βάφεται πορφυρός το δείλι

Φαντασιώνεται τα χείλη του τα απαλά

Τα δάχτυλά  στης ρόγας  το σταφύλι

Την σπρώχνει , την ορίζει σαν την πυρκαγιά

Βαθιά στα δάση της που εστίες κρύβει

Τα πόδια της ανοίγει κι  είναι  λαίλαπα

Που οποιαδήποτε αξία έχει τη συντρίβει

Δεν ένιωσε ποτέ παραμικρή ενοχή

Από του Έρωτος δονείται  παρουσία

Θέλει  να της προσφέρει , αιφνίδια βροχή,

Στου αιδοίου το βωμό σπονδή τη συνουσία

Όσο εισβάλλει αίφνης εκπυρσοκροτούν

Πυροτεχνήματα οι τερπνοί οργασμοί του

Σε έντονες ηδονές πώς την καθοδηγούν

Τα πεινασμένα του φιλιά και η ορμή του

Επιθυμεί λάγνο παιχνίδι  να γευτεί

Να κορυφώσει την ικανοποίησή του

Χανούμισσα και γκέισα ν’ αναδειχτεί

Μαστόρισσα αεί στην κάψα του κορμιού του

ΡΗΜΑΤΑ

Έλαβα

 Πόνεσα

  Πάλεψα

   Έδωσα

    Έκανα

     Γέννησα

      Έψαξα

       Ψάχτηκα

        Λάτρεψα

         Ζήλεψα

          Μίσησα

           Μίλησα

             Σιώπησα

              Ένιωσα

                Χάρηκα

                  Έκλαψα

                    Θρήνησα

                      Πόθησα

                         ΕΖΗΣΑ!

ΑΨΙΘΥΜΙΑ

Υπέρ το δέον εμφορούμαι

Της  επιθυμίας της αληθείας

Πολλάκις εξοκέλλω προπετώς

Να ομιλώ ειλικρινώς σ’ εσένα

Ελλοχεύει είτε εγκατάλειψη

Είτε αποκαρδιωτική σιωπή…

Παρελθέτω απ’ εμού  το πάθος

Εξάγγελος κακών δεν είμαι

Πασιφανής η αδυναμία μου

Να περισώσω την εύνοιά σου

Πιθανώς  απεργάζεσαι δε

Εκδίκηση κι εξόντωσή μου

Η αντίδρασή σου λυδία λίθος

Για τον περίφημο έρωτά σου

Παλινωδείς  και με πληγώνεις

Ενώ εξ απαλών ονύχων

Μου έλεγες πως σε γαληνεύω

Οδυνηρά εκ των υστέρων

Ταράττεσαι και ανακύπτει

Αψίθυμων κυμάτων ρόχθος

Που την ψυχή μου κατατρύχει

GREECΕ Ή ΕΛΛΑΣ

Μια αυθεντικιά πιστεύω είμαι Ελληνίδα

Όχι ραγιά ξανά ποτέ να μη με πούνε

Περήφανη τη ράτσα μου όταν σπέρνω

Με ωδίνες σαν εμένα αν στη ζωή φέρνω

Δεν θα ντραπώ ποτέ για τη γενιά μου

Χάρισμα δε μου δόθηκε κανένα

Δεν δέχτηκα ούτε μύγα στο σπαθί μου

Πάντοτε αξιοκρατική ήταν η ζωή μου

Όχι, ντροπές δε μου καταλογίζω

Γεννήθηκα και γέννησα αγώνες

Ρουφάω την πλάση με αδημονία

Αφομοιώνω τα σοφά με βουλιμία

Απ’ όλα όσα έχω ενσωματώσει

-Αυτό το είχα πάντα μες στο αίμα-

Κρίνω πως μόνο απόλυτα ταιριάζω

Με το Αθάνατο Ελληνικό Πνεύμα

Δεν πα' να λένε πως αγκομαχάω

Κακολογούν πια φανερά και θένε

Να αποποιηθώ εγώ φευ! Τους προγόνους

Τι λες, καλέ! Αυτό αισθάνομαι αυτό είμαι!

Ακούω στη νύχτα μέσα τους ψιθύρους

Της Ασπασίας, της Σαπφούς κι Ελένης

Της Πηνελόπης μα και της Λαΐδος

Της Αθηνάς ως και της Λυσιστράτης

Από αρχαίων χρόνων όντως με κυκλώνουν

Οι παντοδύναμοι Φελλόποδες, με 'γεια τους!

Με χαιρετούν, μα δε μ’ ενδιαφέρουν

Όσα "χαρίσματα" κι αν έχει η αφεντιά τους

Je ne regrette rien...

Ηλιοβασίλεμα ... 
Ροζ πορτοκαλί κίτρινο 
κι όλες οι αποχρώσεις του γαλάζιου. 
Τα βλαστάρια μας 
στο φως του δειλινού 
πανέμορφες γοργονίτσες 
στην ποικιλόχρωμη αφρίζουσα ακτή. 
Απολαμβάνουν ηδονές απέριττες, 
που θα χαίρονται 
ως ανάμνηση της παιδικότητάς τους 
μια ζωή. 
Γαλήνη, φυγή...
Non! Rien de rien! Non! Je ne regrette rien...

Η Ιζαμπέλ Αλιέντε μιλά για ιστορίες πάθους