Ω! Τον θέλει τόσο βίαια και επιτακτικά
Σαν ο ουρανός βάφεται πορφυρός το δείλι
Φαντασιώνεται τα χείλη του τα απαλά
Τα δάχτυλά στης ρόγας το σταφύλι
Την σπρώχνει , την ορίζει σαν την πυρκαγιά
Βαθιά στα δάση της που εστίες κρύβει
Τα πόδια της ανοίγει κι είναι λαίλαπα
Που οποιαδήποτε αξία έχει τη συντρίβει
Δεν ένιωσε ποτέ παραμικρή ενοχή
Από του Έρωτος δονείται παρουσία
Θέλει να της προσφέρει , αιφνίδια βροχή,
Στου αιδοίου το βωμό σπονδή τη συνουσία
Όσο εισβάλλει αίφνης εκπυρσοκροτούν
Πυροτεχνήματα οι τερπνοί οργασμοί του
Σε έντονες ηδονές πώς την καθοδηγούν
Τα πεινασμένα του φιλιά και η ορμή του
Επιθυμεί λάγνο παιχνίδι να γευτεί
Να κορυφώσει την ικανοποίησή του
Χανούμισσα και γκέισα ν’ αναδειχτεί
Μαστόρισσα αεί στην κάψα του κορμιού του
