Υπέρ το δέον εμφορούμαι
Της επιθυμίας της αληθείας
Πολλάκις εξοκέλλω προπετώς
Να ομιλώ ειλικρινώς σ’ εσένα
Ελλοχεύει είτε εγκατάλειψη
Είτε αποκαρδιωτική σιωπή…
Παρελθέτω απ’ εμού το πάθος
Εξάγγελος κακών δεν είμαι
Πασιφανής η αδυναμία μου
Να περισώσω την εύνοιά σου
Πιθανώς απεργάζεσαι δε
Εκδίκηση κι εξόντωσή μου
Η αντίδρασή σου λυδία λίθος
Για τον περίφημο έρωτά σου
Παλινωδείς και με πληγώνεις
Ενώ εξ απαλών ονύχων
Μου έλεγες πως σε γαληνεύω
Οδυνηρά εκ των υστέρων
Ταράττεσαι και ανακύπτει
Αψίθυμων κυμάτων ρόχθος
Που την ψυχή μου κατατρύχει
