 |
| Penny Siopis Shame |
Δεν ήθελα να γράφω...
Ποθούσα να σου μιλώ...
Και τελικά ακουγόμουν
Απ'oλουνούς τους άλλους
Αχ, όχι από τα σένα,
Απεγνωσμένη ανάγκη!
Σκαρώνω μόνο στίχους
Ήθελα ν' απαγγέλω
Ζητώ ρυθμό ή ρίμα
Για να μπορώ να εκφράσω
Να ηρεμώ απ' το πάθος...
Το πεζό θα με κάνει
Τρωτή και διάφανη ...
Τώρα έμεινε κουσούρι
Καθημερνός στεναγμός
Τραγούδι σου κι ας ξέρω
Πως δεν υπάρχεις πια εδώ
Για να σε διεκδικήσω.
Συνομιλώ μ' αόρατο
Αφοσιωμένο φίλο...
Τι πικρή ανακούφιση!
Μπορώ να κατορθώσω...
Πέτυχα αυτό που ήλπιζα
Πάντα να καταφέρνω
-Όσο ευτελές ή άρρωστο
Από κάποιους θεωρηθεί-
Να 'σαι η αδερφή ψυχή...
Να 'σαι μαζί μου πέρα
Απ' το χωρόχρονό τους,
Να σε κοιτώ στα μάτια,
Να μου κρατάς το χέρι,
Να μου προσφέρεις θάρρος
Να νιώσω αυτό, που λέω ζωή...
Αυτό το πάνω- κάτω,
Που όταν γίνεται κάτω,
Γνωρίζω πια τον τρόπο
Να εγερθώ, να πετάξω...
Αρκεί εντός ν' αντικρίζω
Το χρώμα των ματιών σου...
