Θεωρούσα πάντα
Μικρή τη ζήση
Γι' αυτό βιαζόμουν
Και κάνω λάθη
Αγγίζω απ' όλα
Δεν τα χορταίνω
Δεν παρατάω
Ποτέ τα θέλω
Μοιρολογούσα
Αιμορραγούσα
Μα μετανιώνω
Απροκαλύπτως
Για ό,τι μόνο
Χαθεί άθελα μου
Πριν να προλάβω
Να το ρουφήξω...
Κρυφά ή ντόμπρα
Ελεύθερη ήμουν
Στην τελική μου
Θα ομολογήσω
Κακό στον κόσμο
Δεν έχω αφήσει
Όσο αγαπούσα
Τον εαυτό μου
Μοίρασα αισίως
Πολύ ευτυχία,
Πολλές φτερούγες,
Ταξίδια ονείρου...
Την τελειώτη
Δεν προσεγγίζω
Μα ετούτο πλέον
Δε με πειράζει
Μου αρκεί που υπήρξα,
Μου αρκεί που υπήρξες!
