MY COMMAND

Live! Live! Live!

Get away!

Stand upright!

Look ahead!

Force destiny

to face you

as a soldier.

That inner impulse—

I will give it to you.

I just need you.

Do not drag me

into pain.

I look at you

in the eyes—

with one bullet

in my forehead,

and another,

point-blank,

in my heart.

Ready within,

wayfarer.

Live! Live! Live!

There is no later.

Only

this moment—

take it.

http://ego-alterego.com/2011/06/music-the-harmony-of-life-paintings-by-raff-boyadjian/

I SAID IT!

Kandinsky and the Harmony of Silence: Painting with White Border (June 11–September 4, 2011):

I said at last

Just what I feel.

Word is thorn!

DEMYSTIFICATION

Great Joy was Only a Legend   ...

 Ecstasy was  a Dream  ...

Dream was a big lie   ...

Lara Fabian Je T'aime

D'accord, il existait

D'autres façons de se quitter

Quelques éclats de verre

Auraient peut-être pu nous aider

Dans ce silence amer

J'ai décidé de pardonner

Les erreurs qu'on peut faire

A trop s'aimer

D'accord, la petite fille

En moi souvent te réclamait

Presque comme une mère

Tu me bordais, me protégeais

Je t'ai volé ce sang

Qu'on aurait pas dû partager

A bout de mots, de rêves

Je vais crier

(refrain)

Je t'aime, je t'aime

Comme un fou, comme un soldat

Comme une star de cinéma

Je t'aime, je t'aime

Comme un loup, comme un roi

Comme un homme que je ne suis pas

Tu vois, je t'aime comme ça

D'accord je t'ai confié

Tous mes sourires, tous mes secrets

Même ceux dont seul un frère

Est le gardien inavoué

Dans cette maison de pierre

Satan nous regardait danser

J'ai tant voulu la guerre

De corps qui se faisaient la paix

(refrain)

Je t'aime, je t'aime

Comme un fou, comme un soldat

Comme une star de cinéma

Je t'aime, je t'aime, je t'aime, je t'aime

Comme un loup, comme un roi

Comme un homme que je ne suis pas

Tu vois, je t'aime comme ça

Tu vois, je t'aime comme ça

Σ`αγαπώ

======

Το παραδέχομαι, υπήρχαν όντως

 και άλλοι τρόποι για να χωρίσουμε

Μερικά θραύσματα στο γυαλί

 θα μπορούσαν να μας είχαν βοηθήσει

Μέσα σ' αυτή την πικρή σιωπή,

αποφάσισα να συγχωρέσω

τα λάθη που μπορεί να συμβούν

σε μια μεγάλη αγάπη

Το παραδέχομαι, το μικρό κοριτσάκι

 μέσα μου σε ζητούσε συχνά

Σχεδόν σαν μητέρα,

με φύλαγες , με προστάτευες

Σου έκλεψα αυτό το αίμα ,

που δεν μπορεί κανείς να διαχωρίσει

Στη μέση των λέξεων ,των ονείρων ,

 θα φωνάζω

Σ`αγαπώ, σ`αγαπώ

Σαν τρελός , σαν στρατιώτης,

σαν σταρ του σινεμά

Σ`αγαπώ, σ`αγαπώ

σαν λύκος, σαν βασιλιάς

Σαν ένας άντρας που δεν είμαι

Βλέπεις, έτσι σ`αγαπώ.

Το παραδέχομαι, σου εμπιστεύτηκα

 όλα μου τα χαμογελα, όλα μου τα μυστικά

Ακόμη και αυτά , που μόνο ένας αδερφός

θα έπρεπε να ξέρει

Μέσα σ`αυτό το πέτρινο σπίτι

Ο διάβολος μας έβλεπε που χορεύαμε

Ήθελα τόσο πολύ τον πόλεμο των σωμάτων μας,

 που έφερνε την ειρήνη

Σ`αγαπώ, σ`αγαπώ

Σαν τρελός , σαν στρατιώτης,

σαν σταρ του σινεμά

Σ`αγαπώ, σ`αγαπώ

σαν λύκος, σαν βασιλιάς

Σαν ένας άντρας που δεν είμαι

Βλέπεις, έτσι σ`αγαπώ .

DISTINCTION-INDISCRETION

After AbortionZois Shuttie

She has talked about it
Again and again and again...
Ah, what is the meaning?
She wishes to talk
To nobody else than him though

Deprivation destroys her!

CESARIA EVORA Sodade Μετάφραση στα Ελληνικά Χρύσα Βελησσαρίου

• 
  
  Sodade
  
  Quem mostra' bo
  Ess caminho longe?
  Quem mostra' bo
  Ess caminho longe?
  Ess caminho
  Pa Sao Tomé
  
  Sodade sodade
  Sodade
  Dess nha terra Sao Nicolau
  
  Si bo 'screve' me
  'M ta 'screve be
  Si bo 'squece me
  'M ta 'squece be
  Até dia
  Qui bo voltà
  
  Sodade sodade
  Sodade
  Dess nha terra Sao Nicolau
  
  English
  Longing
  
  Who showed you...
  this distant way?
  Who showed you...
  this distant way?
  This way ...
  to Sao Tomé
  
  Longing, longing,...
  Longing,...
  For this land of mine, Sao Nicolau
  
  If you write me letter,...
  I will write you back
  If you forget me,...
  I will forget you...
  Until the day...
  You come back
  
  Ελληνικά
•  Καημός
•  Ποιος σου έμαθε ...
  τη μακρινή οδό;
  Ποιος σου έμαθε ...
  τη μακρινή οδό;
  Αυτό τον δρόμο ...
  προς το Σάο Τομέ
  
  Καημός, καημός, ...
  Καημός, ...
  Στον τόπο μου , στο Σάο Νικολάου
  
  Εάν μου γράψεις μια γραφή, ...
  Θα σου γράψω μετά κι εγώ
  Αν με ξεχάσεις, ...
  Θα σε ξεχάσω ...
  Μέχρι την ημέρα ...
  Που θα έρθεις πάλι

Στέλιος Κοντοδήμος ‎" Αν μου τραγουδήσει ο Θεός "...

Αν...
προ-χωρούσαν τα χέρια...
αν...
βυθίζονταν τα δάχτυλα...
αν...
ταξίδευαν τα όνειρα...
αν...
***
Αν...
χόρταιναν τα σύννεφα...
θα τρεμό-παιζαν τα χείλη...
πλάθοντας ένα αόρατο δίχτυ...
με άπειρες λέξεις...
παλινδρομώντας...
τις καρδιάς τους πόθους...
ταξιδεύοντας…
με ανταύγειες…
της Ψυχής...
***

Αν...
σκόρπιζαν οι ιστοί μου...
θα βυθίζονταν τον ουρανό μου...
στολίζοντας τα τεράστια μάτια του με φως...
μαρτυρώντας μυστικά...
κρυφά μονοπάτια στις φλέβες...
πατήματα ζωγραφίζοντας ποιήματα...
στις ακροθαλασσιές της μικρής μου σκέψης...
Αν...
μου τραγουδήσει ο Θεός...
θα ντυθώ με λευκές ψαλμωδίες...
με υπόκωφες ανάσες θα βάψω τα χείλη...
σφετερίζοντας ταξίδια...
από-κληρώνοντας το πλήθος...
πριονίζοντας τις κραυγές...
που αντανακλούν στο σύμπαν...
Αν...
κάποτε καλπάσω στον παράδεισο...
Ψυχή μου...
θα χτενίσω με βελούδο…
την άνοδο σου...
χαρίζοντας σου…
τον μεγαλοπρεπή θρόνο...
της άνοιξης…
αν…

Στέλιος Κ.

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΝΑΝΖΙΑΝΖΗΝΟΥ, επισκόπου Κωνσταντινουπόλεως (4ος αι.)

Μόνος μου χτες από τις πίκρες στραγγισμένος

Σε δάσος σύσκιο βαρύθυμος καθόμουν.

Μ’ αρέσει, αλήθεια, αυτό το φάρμακο στις θλίψεις,

με την ψυχή μου ν’ αναδεύω σκέψεις σιωπηλά.

Αύρες ψιθύριζαν μ’ αηδόνια καλλικέλαδα

κι απ΄’ τα κλαδιά γλυκό αποκάρωμα χυνόταν,

θαρρείς και σού φευγε η ζωή. Κι από τα δέντρα

τα οξύφωνα τζιτζίκια, φίλοι του ήλιου,

πλημμύριζαν το δάσος με τις φλύαρες φωνές τους.

Σιμά ρυάκι δροσερό έβρεχε τα πόδια

και μες στο δάσος έτρεχε απαλά.

Πώς με συνείχε ωστόσο δυνατή η οδύνη

κι έτσι δε με τραβούσαν διόλου ετούτα. Ο νους,

σαν τον στομώνει ο πόνος, τέρψεις δε γυρεύει.

Κι εγώ μέσα στις συστροφές της ταραγμένης σκέψης

σ’ αντίμαχες ιδέες παραδομένος:

Ποιος στάθηκα, ποιος είμαι, τι θα γίνω; Δεν ξέρω καθαρά.

Κι άλλος σοφότερός μου ούτε κι εκείνος.

.............................................................

Στάσου. Μπρος στο Θεό όλα δεύτερα. Τόπο στο Λόγο.

Μάταια δε σ’ έπλασε ο Θεός,

μ' εγώ αντιστέκομαι, μικρόψυχος, στον ύμνο.

Σκοτάδι εδώ κι εκεί του Λόγου το Βασίλειο κι όλα ξάστερα,

για το Θεό αντικρύζοντας, για στη φωτιά να τυραννιέσαι.

Μόλις με γλύκανε έτσι ο νους, πάει κι ο πόνος.

Κι από το σύσκιο δάσος χτες γυρίζοντας

στο σπίτι, μια χαμογέλαγα παράξενα

και μια σιγόκαιγε η καρδιά με σκέψη ανταριασμένη.

SLEEP-AWAKENING

Sleep, oh my flesh!
Affect the time 
Where flowers blossom 
there are blessed crimes.

The conversation
will be swirling
into a light
full of mistaking


Unspeakable lust
lengthens my life !
It offers absinthe,
My rotten desire.
It gives me dreams
people to spun.
It doesn't want to mold
gold in my sorrows.
It wants to grab
what's hiding my soul.
It offers magnet,
attracts oblivion.
It goes through granite
of my sins evasion.


I don't know the gift
to impress him...
But I crawl in him
to make him reach
a faded sun.


Heaven searches he,
I primp him Hades.
A song will I knit.
I 'll decorate it
with black diamonds.


I 'll set a trap,
My scarlet Darkness,
I 'll strew a linen sheet...
The universe 'll be mine!


If it was in fate,
rose fragrances
urgent I'd need
to perfume with it
every place, where
he rests and sleeps!

Δνοφερά μονοπάτια Του Γιάννη Ποταμιάνου

Δνοφερά μονοπάτια

                 Του Γιάννη Ποταμιάνου

Θέλω να σου μιλήσω

        γιατί εφόσον σου μιλώ υπάρχω

Πως αλλιώς να πορευτώ

στα δνοφερά μονοπάτια του πόθου,

Θέλω ν’ ακούω

                          το τραγούδι σου

αφού ουρανοχαρής η μουσική

             στιλβώνει τη μοναξιά μου

Γι’ αυτό κάθε που φεύγω

       τρίβω ένα ξεροκόμματο ψωμί

και σκορπάω τα ψίχουλα

                                στη στράτα μου

Ν’ ακολουθούνε τα πουλιά

Να βρίσκεις εσύ τα ‘χνάρια μου

Αφού πάντα πλάι στη μοναξιά

                               καραδοκεί ο φόβος,

ολόγυμνος και ταπεινός

καλοπιάνω το ενδόκενο

          με ωραιοποιήσεις και επίθετα,

να μην αλυχτάει το φθαρτό

                       στα φυλλοκάρδια μου

Στη μάσκα μου εξοστρακίζεται

                                          η ειλικρίνεια

Γι’ αυτό

πώς να απαιτήσω την αποδοχή μου

                                χωρίς μεμψιμοιρία

Αφού η φιλία παραμορφώνεται

στο αμόνι της καθημερινότητας,

κι’ ο έρωτας συνθλίβεται

στις συμπληγάδες του τετριμμένου;

Ας ψαύσω λοιπόν το πρόσωπό μου

                                  ουρανόπληκτος

στα ποιήματα

                     και την απαγγελία τους

Καθώς στο καθημερινό θέατρο

                         των απελπισμών μου

οι θεατές χειροκροτούν                                 

                                   την αγωνία μου

κι’ ο έρωτας αλυχτά

                       στα χτυποκάρδια μου

                       20 Δεκεμβρίου 2010

                        Γιάννης Ποταμιάνος