ΟΡΓΗ ΓΑΙΑΣ

Σκέπω μες στα φουστάνια τα παιδιά μου

Νυχοπατώ μη μου τα βρουν κρυμμένα

Ωρύομαι  με νύχια ματωμένα

Και ολολύζω για τα πεθαμένα

Μ’ άγρια φωνή κραυγάζω στη Σελήνη

Γιατί στο αίμα μου τον Κάιν και τον Άβελ

Άσπονδους γιους διδύμους να μου στείλει

Τις νύχτες που τους πόθους ξεδιψούσα

Βία κι αγνότη πώς να συνταυτίσω

Ορμέμφυτες  μες στα γεννήματά μου

Πώς το καλό να μην το αδικήσω

Αν με μανία δεν το υπερασπίσω

Πύρινες γλώσσες φτύνει η ματιά μου

Μισώ ναι, εγώ η μάνα που γεννάει

Τους παιδοκτόνους εισβολείς σκοτώνω

Εκδίκηση μες απ’ τη γη φυτρώνω

Η τρυφερή φιλότιμη παρθένα

Ανάγκας είναι αιμοσταγής εταίρα

Δικέφαλη άτεγκτη στην τιμωρία

Όσων σ’ εκείνη δεν ποιούν τιμή και μνεία.

  

http://juliuspaintings.co.uk/cgi-bin/paint_css/our_Garden_Of_Eden/garden_of_eden.pl

ΘΗΛΥΚΟΣ ΠΟΘΟΣ

Ω! Τον θέλει  τόσο βίαια και επιτακτικά

Σαν  ο ουρανός βάφεται πορφυρός το δείλι

Φαντασιώνεται τα χείλη του τα απαλά

Τα δάχτυλά  στης ρόγας  το σταφύλι

Την σπρώχνει , την ορίζει σαν την πυρκαγιά

Βαθιά στα δάση της που εστίες κρύβει

Τα πόδια της ανοίγει κι  είναι  λαίλαπα

Που οποιαδήποτε αξία έχει τη συντρίβει

Δεν ένιωσε ποτέ παραμικρή ενοχή

Από του Έρωτος δονείται  παρουσία

Θέλει  να της προσφέρει , αιφνίδια βροχή,

Στου αιδοίου το βωμό σπονδή τη συνουσία

Όσο εισβάλλει αίφνης εκπυρσοκροτούν

Πυροτεχνήματα οι τερπνοί οργασμοί του

Σε έντονες ηδονές πώς την καθοδηγούν

Τα πεινασμένα του φιλιά και η ορμή του

Επιθυμεί λάγνο παιχνίδι  να γευτεί

Να κορυφώσει την ικανοποίησή του

Χανούμισσα και γκέισα ν’ αναδειχτεί

Μαστόρισσα αεί στην κάψα του κορμιού του

ΡΗΜΑΤΑ

Έλαβα

 Πόνεσα

  Πάλεψα

   Έδωσα

    Έκανα

     Γέννησα

      Έψαξα

       Ψάχτηκα

        Λάτρεψα

         Ζήλεψα

          Μίσησα

           Μίλησα

             Σιώπησα

              Ένιωσα

                Χάρηκα

                  Έκλαψα

                    Θρήνησα

                      Πόθησα

                         ΕΖΗΣΑ!

ΑΨΙΘΥΜΙΑ

Υπέρ το δέον εμφορούμαι

Της  επιθυμίας της αληθείας

Πολλάκις εξοκέλλω προπετώς

Να ομιλώ ειλικρινώς σ’ εσένα

Ελλοχεύει είτε εγκατάλειψη

Είτε αποκαρδιωτική σιωπή…

Παρελθέτω απ’ εμού  το πάθος

Εξάγγελος κακών δεν είμαι

Πασιφανής η αδυναμία μου

Να περισώσω την εύνοιά σου

Πιθανώς  απεργάζεσαι δε

Εκδίκηση κι εξόντωσή μου

Η αντίδρασή σου λυδία λίθος

Για τον περίφημο έρωτά σου

Παλινωδείς  και με πληγώνεις

Ενώ εξ απαλών ονύχων

Μου έλεγες πως σε γαληνεύω

Οδυνηρά εκ των υστέρων

Ταράττεσαι και ανακύπτει

Αψίθυμων κυμάτων ρόχθος

Που την ψυχή μου κατατρύχει

GREECΕ Ή ΕΛΛΑΣ

Μια αυθεντικιά πιστεύω είμαι Ελληνίδα

Όχι ραγιά ξανά ποτέ να μη με πούνε

Περήφανη τη ράτσα μου όταν σπέρνω

Με ωδίνες σαν εμένα αν στη ζωή φέρνω

Δεν θα ντραπώ ποτέ για τη γενιά μου

Χάρισμα δε μου δόθηκε κανένα

Δεν δέχτηκα ούτε μύγα στο σπαθί μου

Πάντοτε αξιοκρατική ήταν η ζωή μου

Όχι, ντροπές δε μου καταλογίζω

Γεννήθηκα και γέννησα αγώνες

Ρουφάω την πλάση με αδημονία

Αφομοιώνω τα σοφά με βουλιμία

Απ’ όλα όσα έχω ενσωματώσει

-Αυτό το είχα πάντα μες στο αίμα-

Κρίνω πως μόνο απόλυτα ταιριάζω

Με το Αθάνατο Ελληνικό Πνεύμα

Δεν πα' να λένε πως αγκομαχάω

Κακολογούν πια φανερά και θένε

Να αποποιηθώ εγώ φευ! Τους προγόνους

Τι λες, καλέ! Αυτό αισθάνομαι αυτό είμαι!

Ακούω στη νύχτα μέσα τους ψιθύρους

Της Ασπασίας, της Σαπφούς κι Ελένης

Της Πηνελόπης μα και της Λαΐδος

Της Αθηνάς ως και της Λυσιστράτης

Από αρχαίων χρόνων όντως με κυκλώνουν

Οι παντοδύναμοι Φελλόποδες, με 'γεια τους!

Με χαιρετούν, μα δε μ’ ενδιαφέρουν

Όσα "χαρίσματα" κι αν έχει η αφεντιά τους

Je ne regrette rien...

Ηλιοβασίλεμα ... 
Ροζ πορτοκαλί κίτρινο 
κι όλες οι αποχρώσεις του γαλάζιου. 
Τα βλαστάρια μας 
στο φως του δειλινού 
πανέμορφες γοργονίτσες 
στην ποικιλόχρωμη αφρίζουσα ακτή. 
Απολαμβάνουν ηδονές απέριττες, 
που θα χαίρονται 
ως ανάμνηση της παιδικότητάς τους 
μια ζωή. 
Γαλήνη, φυγή...
Non! Rien de rien! Non! Je ne regrette rien...

Η Ιζαμπέλ Αλιέντε μιλά για ιστορίες πάθους

Η ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ ΚΙ Ο ΜΑΚΡΥΜΑΛΛΗΣ από την Principia Newton, Τρίτη, 14 Δεκεμβρίου 2010 στις 11:17 μ.μ.

-Θα σου γράψω το ποίημα που μου αφιέρωσαν σήμερα τρεις μαθήτριες της θετικής κατεύθυνσης

"ΧΡΥΣΟΥΛΑ!

Χρυσούλα μου, Χρυσούλα μου,

όμορφη κατσαρούλα μου

θα 'σαι πάντα στην καρδιά μας

κι όχι μόνο στα όνειρά μας...

Με τα κόκκινα γυαλιά

μου θυμίζεις ξωτικά

Μιας κι είναι Χριστούγεννα

είσαι μια ομορφιά..."

-Τα κωλόπαιδα....ωραίο...

-"Σου 'πα τα λόγια περιττά

έχε νου και να περνάς καλά

μαζί με τα μεταπτυχιακά

έχε γεια κι άντε γεια!"

-Άψογο...

-Φιλάκια, θα σε θυμόμαστε!

-Σνιφφφφφφ....

-Και υπογράφουν!

χεχεχε!

Από μικρή μου έγραφαν ποιήματα...

-Τουs αξίζει κέρασμα.

-Είμαι πηγή έμπνευσης!;

Δεν κατάλαβα ποτέ το...γιατί!

-Πάντα το έλεγα ότι είσαι χαζούλα...

-Θα πάρουν έτσι κι αλλιώς βαρβάτο βαθμό!

-Έτσι μπράβο....

-Αλλά είναι αριστούχες και μάγκισσες,

έτσι κι αλλιώς τους αξίζει!

-Εγώ έλεγα τέτοια σε μια χημικού

και μου έβαλε 4...

-Α, την κακούργα! Φαίνεται θα της περνούσες άλλο μήνυμα...

Έτσι έμαθες να λες το ...χωρίς παρεξήγηση;

Χεχεχε!

Λόγος και Σιγή Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Λόγος και Σιγή

Αζά καν ελκαλάμ μιν φάντα, ασσουκούτ μιν ζαχάμπ. ΑΡΑΒΙΚΗ ΠΑΡΟΙΜΙΑ «Είναι χρυσός η σιωπή και άργυρος ο λόγος.»

Τις βέβηλος προέφερε τοιαύτην βλασφημίαν;

τις χαυνωθείς Ασιανός παραιτηθείς εις μοίραν

τυφλήν, βωβήν, τυφλός, βωβός; Ποίος οικτρός παράφρων

ξένος τη ανθρωπότητι, την αρετήν υβρίζων,

χίμαιραν είπε την ψυχήν, και άργυρον τον λόγον;

Το μόνον μας θεοπρεπές δώρημα, περιέχον

τα πάντα - ενθουσιασμόν, λύπην, χαράν, αγάπην·

εν τη ζωώδει φύσει μας ανθρώπινον το μόνον!

     Συ όστις τον αποκαλείς άργυρον, δεν πιστεύεις

το μέλλον, λύον την σιγήν, μυστηριώδες ρήμα.

Συ εν σοφία δεν τρυφείς, πρόοδος δεν σε θέλγει·

με την αμάθειαν - χρυσήν σιγήν - ευχαριστείσαι.

Νοσείς. Είν' η αναίσθητος σιγή βαρεία νόσος,

ενώ ο Λόγος ο θερμός, ο συμπαθής, υγεία.

Σκιά και νυξ είν' η Σιγή· ο Λόγος, η ημέρα.

Ο Λόγος είν' αλήθεια, ζωή, αθανασία.

     Λαλήσωμεν, λαλήσωμεν - σιγή δεν μας αρμόζει

αφού εις το ομοίωμα επλάσθημεν του Λόγου.

Λαλήσωμεν λαλήσωμεν - αφού λαλεί εντός μας

η θεία σκέψις, της ψυχής άυλος ομιλία.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης 

Che fece... il gran rifiuto

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μιά μέρα

που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Οχι

να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει

έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα

πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.

Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,

όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει

εκείνο τ' όχι -το σωστό- εις όλην την ζωή του.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης