ILLUSIONS

http://blog.vandalog.com/author/lukemcmanus/

The truth is
Noone's near me.
I don't want anyone.
They hurt me.
They all seem roses.
But they scratch me with thorns.
You're not enough.
You're just a stranger.
Alone like me.
But everyone's alone.
That is not
an excuse
or a consolation.
That is a statement.
I'm indifferent
if I'm really troubling you now.
I'm troubled long ago.
Be careful with me.
I'm a woman 
in chains for so long...
I'm dangerously sick
for freedom.
If I'm not free from now on
I'll kill you or I'll kill myself.
And my blood will be
on your hands.
This is my curse on you!
I just want to be myself...

HOMELESS LOVE II

Dear smart eyes,
the most probable is
death will only tear us apart...
See, between you and I
there is pure mutual need
for tenderness and consolation.
There will be always hunger
for understanding and support.
You call me princess,
but I'm just hopeless,
in a whole house,a homeless.
My last bright lights are 
the same as yours
Jesus Christ and Poetry.
We didn't met by chance...
We met because we recognised 
each other as spiritual soulmates.
I can't write a right  poem for you.
My feelings  are too transluscent
to become some kind of art.

TO MY FRIEND CHARLAX

TRANSPARENCY

http://www.artnet.com/artwork/425696625/425370889/unmask-group-translucency-4.html

There are there deep back
two dark green lakes,
where once I was washing 
all my sorrows and aches.
I do not remember enough anymore
to derive consolation
from the wrecks of their seabed.
The oblivion and the silence was
always enemies of my existence.
They were negating me, shrinking me.
I was unlucky.
I could live forever
only with a dream.
The reality was
so transparent for me!
Sometimes I wish
I had been born blind.

AS LONG AS I LIVE, I LEARN

I suffer for what I accepted.
I suffer for what I tolerated.
I suffer for what I trusted.
Life long gagged   thought I 
that if I fight for what is beautiful,
if I was sacrified for the perfect,
I would  stifle the scream, 
which were overflowing me
would extinguish the fire, 
which was burning me.
What I tried to hide 
under the carpet
became the nightmare 
which is haunting me.
What have I done? I will die
silent, burnt, half
and definitely alone.
You walk in this path only forward.
At least I learned some things.
I continue to learn.
Do not weep, nothing gives hope for ever.
I was for what you had got. 
For nothing more.
You were for what I had got. 
For nothing more.
Do not let yourself  be deceived. 
Calm down.
No matter  where we go to.
Yes, it hurts and I move on.
In this path you can only walk forward.

MY POETIC GLOW'S THEORY ( edited version by Pradeep Bhatt)

I never knew who I was!

So...When you say tenderly,

"You're this and that..." my eyes quote your lips with suspicion;

Not because you don’t say the truth

But because you don’t say it sincerely enough.

I grew up with my eyes down;

Drawing stars on the ground

Only if they sold belief 

in the flea market I would have 

Bought some to look up and

Watch those stars shine on my struggle 

to know myself. And then to finally know 

that I know nothing at all. 

Today you said something that

Surprised me so much,

That I was forced to hide

And assimilate it quietly

In my soothing poetry.

"Don't say I flatter”, you said,

"When I praise you! Ha! Foolish woman!

Of my friends you are the blessed one -

Who can:

Speak with strength,

Listen with endurance,

And express through words.

You are one of the few people,

Who can affect my mind! 

I am fascinated by your

Poems, and I can only do but 

Rise through them.

Blessed I am by your lyric presence!"

So you, my word, I am burdened now

To maintain you with a greater force.

Erato! Have you crowned me with 

your Glories or have I misunderstood 

your plays? Whenever I write, 

I feel possessed-the Muse lingers 

As I waste the ink and when

I stop to read again 

What you whispered

In my ear, I can’t do much but wonder 

Who stretched and exposed my soul-

My poor soul - on paper?

I feel the pain, the suffering and the shame.

But I find it impossible to stop even for once

IN THIS YOUTUBE THE POEM

IS RECITED BY MY AMERICAN

FELLOW POET DARIN PORTER 

PSYCHOANALYSIS

The gap is growing
and it is unbearably liberating.
"I could never be so good
to deal with how the old lady
will pass the road... "someone said.
I was always the good one, thus I grew up...
I was neglecting myself.
I'm learning now to shrink roles.
Learning to forget others.
Learning to look at last
shortcomings in me.
Learning to  ignore you,
'cause your love is killing me.
I wanted to live with you.
I'm here, you are elsewhere.
Voluntarily you no longer come near me.
It's just natural selection.
I have to accept it  emotionally,
to assimilate it.
I owe it to my precious self.

HOMELESS LOVE

I have a friend, a homeless poet away ...

Hungry, but he stands for me with loving care.

He helped me to understand that the man I loved

put my own good above his own fair.

FLOWERING

http://www.hudsonvalleypainter.com/category/flower-gardens-and-flowering-trees/

I don't  live in sorrow.
I live in lifelong joy.
Smiling I welcome
the playful, the flowering,
the sweet breeze of spring.
Many ways out, love's around.
In children's eyes, gentle caress.
Bugs are buzzing.Feathered 
are joining together.
I remember.Always 
during flowering
I have been loved.
So I long for
what left me to
become a picture
to the collages of my mind,
to thrill me,
to look for it
but also to shine
in my sky
like the sun
calling me to live.
Flowery my past,
even though withered.
Joy sharing.
Creation 's beginning.
Struggle awakening!
And if the painful scars,
without them there,
I couldn't feel the beauty.
To you,Love!
you embrace the
life's wild beast.
You will blossom
the poppies in the purple
meadow of tomorrow.
Whatever will be your form,
you are the Love of Life!


TO MY FRIEND  AMERICAN POET cHARLAX!!!

IN THIS YOUTUBE THE POEM
IS RECITED BY MY AMERICAN
FELLOW POET DARIN PORTER 
FROM THE
MiND Poetics and Writers
(Poetry and Writing) 
fb group

ODA AL LIMÓN / ΩΔΗ Σ’ ΕΝΑ ΛΕΜΟΝΙ PABLO NERUDA

SPANISH De aquellos azahares desatados por la luz de la luna, de aquel olor de amor exasperado, hundido en la fragancia salió del limonero el amarillo, desde su planetario bajaron a la tierra los limones. ¡Tierna mercadería! Se llenaron las costas, los mercados, de luz, de oro silvestre, y abrimos dos mitades de milagro, ácido congelado que corría desde los hemisferios de una estrella, y el licor más profundo de la naturaleza, intransferible, vivo, irreductible nació de la frescura del limón, de su casa fragante, de su ácida, secreta simetría. En el limón cortaron los cuchillos una pequeña catedral, el ábside escondido abrió a la luz los ácidos vitrales y en gotas resbalaron los topacios, los altares, la fresca arquitectura. Así, cuando tu mano empuña el hemisferio del cortado limón sobre tu plato un universo de oro derramaste, una copa amarilla con milagros, uno de los pezones olorosos del pecho de la tierra, el rayo de la luz que se hizo fruta, el fuego diminuto de un planeta.

ΕΛΛΗΝΙΚΑ Από άνθη λεμονιάς αφέθηκαν κάτω απ’ το σεληνόφως,  ανάκατες μ'ακόρεστο έρωτα ευωδιές' μουσκεμένο στο άρωμα, το κίτρινο της λεμονιάς αναδύεται, καθώς τα λεμόνια κατεβαίνουν στη γη από το πλανητάριο της φυλλωσιάς. Ευαίσθητα καλούδια! Γεμίζουν τα λιμάνια  -τα παζάρια με φως από ακατέργαστο χρυσό, κόβοντάς τα στα δυο ένα θαύμα, από ζελατινώδες οξύ, που ξεχειλίζει από τους αστερόσχημους τριγωνικούς τομείς των δυο ημισφαιρίων, ο πιο έντονος χυμός της φύσης, απερίγραπτος,  ενεργός, ιδιόμορφος διατηρώντας την φρεσκάδα του μέσα στο μυρωδάτο οίκο της φλούδας του, με την απόκρυφη και οξεία συμμετρία . Κόβοντας ένα λεμόνι το μαχαίρι ανοίγει ένα μικρό παρεκκλήσι: με αψίδες ανύποπτες στο μάτι που φιλοξενούν όξινα φωτεινά παραθύρια βιτρώ κι οι στάλες  κατρακυλούν σαν τοπάζια, βωμοί, δροσερή αρχιτεκτονική. Λοιπόν,σαν κρατάς στο χέρι σου το ημισφαίριο ενός κομμένου λεμονιού πάνω απ’το πιάτο σου, διαθέτεις ανεστραμμένο ένα σύμπαν χρυσού, ένα κίτρινο κύπελλο των θαυμάτων , την εύοσμη θηλή του μαστού της γης, μια φωτοβόλα αχτίδα καρποφορίας, τη φλογίτσα ενός πλανήτη να τρεμοπαίζει στον ουρανό.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΣΟΦΙΑ ΒΕΛΛΟΥ

του ερώτα η θύελλα είναι πληγή...

είναι πονεμένο αγάπης τραγούδι ...

που δεν έχει αρχή ,άκρη ...

το αφήνω να ταξιδέψει ...

άνεμος, μπόρα ας γίνει ...

πίκρας , στεναγμού τραγούδι

κελάιδισμα σε πουλιού λαρύγγι

τώρα που η νύχτα σιμώνει 

να ακουστεί.....

σαν βροχή να ποτίσει τη γη....

σαν κεραυνός να την ταράξει ...

τώρα που η αγάπη μας ψυχομάχει

ΣΟΦΙΑ ΒΕΛΛΟΥ

ΠΑΠΑΡΟΥΝΑ

(Γραμμένο σε συνεργασία από τη Σοφία Βέλλου 

και το Θοδωρή Αργυρόπουλο)

ΘΟΔΩΡΗΣ

Ήβη

Κόκκινη παπαρούνα

Τα σέπαλά σου

κλείνουν τους στήμονες

αιδοίο π' αγκαλιάζει 

πόθο ασπαίροντα

Τα σέπαλά σου μιρμιδίζουν

όσο μιας μέλισσας τα πόδια

επικονιούν

Στον άνεμο βομβούν τραγούδια

Όσο ένας άντρας σκέφτεται

κορμί αγαπημένο

Την ώρα που σπιθίζουν χίλια άστρα

πίδακας στιλπνός

σπέρμα που σπάει

σπέρμα που εξακοντίζεται

Μύρια πυροτεχνήματα

Μύρια στόματα

ΣΟΦΙΑ

Της ζωής παιχνίδι ασύγκριτο

Πόθου ζωής μουσική

Όραμά μου Σύ αγαπημένο

Είσαι της ψυχής μου προορισμός

Αληθινό

Σε χρόνο ψεύτικο

ΘΟΔΩΡΗΣ

Όραμά μου

πως να κρατηθώ;

Χρόνια μήνες μακριά

που να κρατηθώ;

Ψυχή μου σε ψάχνω

Χρόνια μήνες μακριά...

ΣΟΦΙΑ

Να γιατί υπάρχω

Για να σ' αναπνέω

να σου μιλάω 

να σε φιλώ

ΘΟΔΩΡΗΣ

Με τη σκέψη ιχνηλατώ το κορμί σου

χάδι το χάδι

ΑΘΗΝΑ 6/3/2012

ΑΔΕΛΦΕ ΜΟΥ

Αδελφέ, τα αυτιά σου βούλωσε, 

μη σειρήνων τραγούδι ακούσεις, 

στην Χάρυβδη ,στη Σκύλλα μη χαθείς...

Tου ήλιου τα βόδια μην σφάξεις...

Kοντά μου γρήγορα να βρεθείς... 

Θα σε φέρει το κύμα στην πατρίδα

παλαιούς αγαπημένους φίλους να δεις. 

Θα σε αγκαλιάσω... Θα σε αναγνωρίσω 

Δε θα σε ξαναχάσω... 

ΤΟ ΠΑΡΤΙ Δεν έμαθε, αν ζει, αν πέθανε... ξανά δεν τον κάλεσε σπίτι... εκείνος νύχτες ξύπνιος έμενε... των νυχιών της θυμάται το βερνίκι .. την ατμόσφαιρα στο πάρτι ... εκείνο το ονειρεμένο βράδυ... εκείνος την είχε βάλει στο μάτι σεινάμενη ,λεγάμενη έκανε.. πως αγοριών βογκητά δεν άκουγε ... αργότερα οι δυο έδιναν φιλιά... θυμάται του ερώτα τους ουρλιαχτά .... πιστεύω είναι ολομόναχη στον πλανήτη ... έχει παντρευτεί , έχει άλλον αγαπήσει σκουπίζει ένα νοσταλγίας δάκρυ από των ματιών του την άκρη... ΣΟΦΙΑ ΒΕΛΛΟΥ 11/3 /2012