SEDUCED BY THE MOON

I'm puzzled! I'm possessed by the Moon?

Tonight I desire you so bad ...

My strange love don't be sad!

Your honey dripping eyes swoon!

I CAN'T STAND IT

Maybe I can stand it
If there is within me
The thing I wanted to give him

Maybe I can stand it
When the time passes
And death will erase it



Maybe I can stand it
But surely I will never be
The fairy of my dreams

Maybe I can stand it
But sleep raises
Deceitful tyranny

Probably I will not stand it
There is always a way
From where the decay is 
brought about ...



What I had is what I 've lost
A glimpse before the final fall

ΔΕ ΘΑ Τ' ΑΝΤΕΞΩ VIDEOPOEM

ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΟ ΜΙXPOD  ΠΑΡΑΠΑΝΩ

ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΑΚΛΟΥΘΗΣΕΤΕ ΑΝΕΤΑ ΤΟ VIDEOPOEM

ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΚΡΥΜΜΕΝΑ/ Κ.Π. Καβάφης

Plus au fond, tout au fond, dans la Μaison de l’Ame, Οù vont et viennent et s’ asseoient autour d’un feu, Les Passions avec leurs visages de femme.                                                         RΟDΕΝΒACΗ         Μέσα στο Σπίτι της Ψυχής γυρίζουνε τα Πάθη —                 ωραίες γυναίκες στα μεταξωτά         ντυμένες, και με σάπφειρους εις το κεφάλι. Aπό την πόρτα του σπιτιού έως μέσα εις τα βάθη ορίζουνε τες αίθουσες όλες. Στην πιο μεγάλη —                 τες νύχτες που το αίμα των ζεστάθη — χορεύουνε και πίνουνε με τα μαλλιά λυτά.         Έξω απ’ τες αίθουσες, χλωμές και κακοεντυμένες                 με φορεσιές ενός παλιού καιρού,         οι Aρετές γυρίζουν και με πίκρα ακούνε την εορτή που κάμνουνε οι εταίρες μεθυσμένες. Στων παραθύρων τα γυαλιά τα πρόσωπα κολνούνε                 και βλέπουν σιωπηλές, συλλογισμένες, τα φώτα, τα διαμαντικά, και τ’ άνθη του χορού.

(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)

Στες Σκάλες- Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ

Την άτιμη την σκάλα σαν κατέβαινα,

από την πόρτα έμπαινες, και μια στιγμή

είδα το άγνωστό σου πρόσωπο και με είδες.

Έπειτα κρύφθηκα να μη με ξαναδείς, και συ

πέρασες γρήγορα το πρόσωπό σου κρύβοντας,

και χώθηκες στο άτιμο το σπίτι μέσα

όπου την ηδονή δεν θά ’βρες, καθώς δεν την βρήκα.

Κι όμως τον έρωτα που ήθελες τον είχα να σ’ τον δώσω·

τον έρωτα που ήθελα — τα μάτια σου με το ’παν

τα κουρασμένα καί ύποπτα — είχες να με τον δώσεις.

Τα σώματά μας αισθανθήκαν και γυρεύονταν·

το αίμα και το δέρμα μας ενόησαν.

Aλλά κρυφθήκαμε κ’ οι δυο μας ταραγμένοι.

Απολείπειν ο θεός Aντώνιον Κ.Π. Καβάφης

http://www.kavafis.gr/lections/content.asp?id=50&author_id=

Απολείπειν ο θεός Aντώνιον (ανάγνωση)

(διαβάζει: Χορν Δημήτρης, Ανέκδοτη ηχογράφηση, 1962)

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές—
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που χάνεις. 

ΑΣΕ ΜΕ ΣΤΟΝ ΠΟΝΟ ΜΟΥ

''Η Συζήτηση''                                            ioanna assani  http://artassani.blogspot.com/p/blog-page_5140.html 

Μη διαβάζεις τα ποιήματά μου

Δε θέλησα ποτέ να σε πληγώσω

Τον εαυτό μου θέλω να τον χάσω

που χασκογελά τόσο υποκριτικά

Ξεσκεπάστηκα αυτή τη φορά...

Μη διαβάζεις τα ποιήματά μου

Δεν οφελεί να ψάχνεις τις αιτίες

Μήπως αντιλήφθηκες το όλον;

Σαν και τι να δεις απ' το μερικόν;

Δεν καταγγέλλω, με τιμωρώ

Κάτω η ανειλικρίνειά μου!

Το στήσιμο μιας ζωής στο ψέμα

Με μόνο στόχο να επαινούμαι.

Προσαρμόστηκα εκούσια να θρέψω 
το υπέρμετρο μου το εγώ

Δημιούργησα με ένα στόχο κενό

χάιδεμα της ωραίας εικόνας μου

Πήρα στο λαιμό κι όλα τα έργα μου

Και ζητώ  χρόνο να επανορθώσω

Συ δε μου χρωστάς τίποτε εδώ...

Μη διαβάζεις τα ποιήματά μου

Αν και για εσένα τα έγραψα

Θέλησα να ήσουν η ζωή μου

Όπως ακριβώς την πόθησα

Λάτρεψα τα συναισθήματά σου

Αλλά εσύ ήρθες δυστυχώς αργά...

Κ.Καβάφης ~ Επέστρεφε (Μουσική: Εκλεκτός Κωνσταντίνος)

ΠΡΟΑΙΣΘΗΜΑΤΑ

Κοφτές, αλύπητες μαχαιριές

Προτιμούσε να τον σταυρώσει

Τους οιωνούς να μην πιστέψει

Έβλεπε μαύρο κι έλεγε κόκκινο

Δεν παραδεχόταν τα φαινόμενα

Εφηύρε απίθανες πιθανότητες

Ο σκοπός του; Μην συνειδητοποιήσει

Μην τυχόν κι επαληθεύσει το προφανές

Κι όμως η αλήθεια τόσο σκληρή φωνάζει…
Φρικαλέες εικόνες,παράλογα

ρίγη...
Ανομολόγητη, εκκωφαντική μοίρα...

Voyelles, Arthur Rimbaud

http://www.doctorhugo.org/synaesthesia/rimbaud.html

A noir, E blanc, I rouge, U vert, O bleu: voyelles, Je dirai quelque jour vos naissances latentes: A, noir corset velu des mouches éclatantes  Qui bombinent autour des puanteurs cruelles, Golfes d'ombre; E, candeurs des vapeurs et des tentes,  Lances des glaciers fiers, rois blancs, frissons d'ombelles; I, pourpres, sang craché, rire des lèvres belles Dans la colère ou les ivresses pénitentes; U, cycles, vibrements divins des mers virides,  Paix des pâtis semés d'animaux, paix des rides  Que l'alchimie imprime aux grands fronts studieux; O, suprême Clairon plein des strideurs étranges,  Silences traversés des [Mondes et des Anges]:  —O l'Oméga, rayon violet de [Ses] Yeux! Φωνήεντα Α μαύρο, Ε λευκό, Ι κόκκινο, Υ πράσινο , Ο μπλε: φωνήεντα, Θα πω, μια μέρα, για τη μυστηριώδη προέλευση σας:  Άλφα, μαύρος βελούδινος θώρακας των λαμπερών μυγών  που βομβούν γύρω από απαίσιες μυρωδιές, Κόλποι σκιάς, Έψιλον, λευκότητα των ατμών και των  σκηνών, λόγχες υπερήφανων παγετώνων, λευκοί βασιλιάδες, ρίγη του αγριοσέλινου Γιώτα, σαγκουίνια, που στάζουν αίμα, το χαμόγελο στα  όμορφα χείληστο θυμό ή στα μεθύσια της μετάνοιας Ύψιλον, τα κύματα, οι θείες αναδεύσεις των κατάφυτων  θαλασσών, η ειρήνη σε βοσκότοπους διάστικτους από ζώα, η ειρήνη των ρυτίδων που η αλχημεία εντυπώνει σε πλατιά μελετηρά μέτωπα Όμικρον, πανέμορφη τρομπέτα γεμάτη παράξενους ήχους  διαπεραστικούς, σιωπές που διασχίζονται από [Κόσμους και από Αγγέλους] Ω το Ωμέγα! η βιολετιά ακτίνα των Ματιών [του]! ΜΕΤΆΦΡΑΣΗ: Χρύσα Βελησσαρίου