VIDEOPOEM: ΔΕΝ ΤΟΛΜΑΣ;

I WISH TO WRITE

My clumsy hands

strike the keyboard ...

I do not hold a pencil,

I 'm shy to the paper ...

It didn't have been so easy 

me to be finally convinced!

Whatever was strangling me

Should be expressed ...

ΕΡΩΤΙΚΟ ΞΟΡΚΙ (VIDEOPOEM)

ΒΛΕΠΩ ΑΛΛΙΩΣ

Σε κοιτώ μέσα απ' τα δικά σου μάτια
Παράτολμα και απαγορευμένα,
Χάρη στον κλέφτη Ερμή τον Τρισμέγιστο
Ή στον αγαπημένο της Κυπρίδος
Τον Άρη των παράνομων ερώτων...
Παρείσακτη ήμουν στη ζωή σου, όσο και συ
Κι αν δε με έκαιγε ο καταδότης ήλιος,
Θα σκότιζα τον Απόλυτο Έρωτα,
Που τόσα χρόνια πάσχισες να ζήσεις.
Βολική η Έριδα, η αδερφή σου, Θεέ! 
Βοήθησε σύντομα να καταστρέψω
Το πέτρινο σπιτάκι του ονείρου του...
Μόνο αν θα πιω απ' της Στυγός το νερό,
Θε να σωθώ απ' τις Ερινύες του νου...
Με κατατρέχουν και με βασανίζουν.
Αντηχεί ο επίμονος τους ψίθυρος
Θυμίζοντάς μου συνέχεια το κρασί
Της απώλειας αλλά κι απόρριψης,
Που δοκίμασα μα και το κέρασα...
Η Σιωπή με σκοτώνει και σίγησα...
Η Ματιά με πληγώνει και τη φορώ
Αμαχητί! Δε θέλω πια ν' αμυνθώ...
Μόνο να κρυφοκοιτώ, να βλέπω αλλιώς...
Ανέχομαι το Σύμπαν κι ό,τι έχτισα,
Αν με κοιτάζω μέσα απ' τα μάτια σου... 
Έστω, μέχρι ο χρόνος να φέρει λήθη.
Ίσως ξεχάσω, πού ανήκω αληθινά.

Σονέτα της βικτωριανής ποιήτριας Elizabeth Browning μετάφραση από την Χρύσα Βελησσαρίου, Τρίτη, 7 Ιουνίου 2011 στις 1:45 μ.μ

Sonnet 14 from Sonnets from the Portuguese

If thou must love me, let it be for nought

Except for love’s sake only. Do not say

“I love her for her smile—her look—her way

Of speaking gently,—for a trick of thought

That falls in well with mine, and certes brought

A sense of pleasant ease on such a day”—

For these things in themselves, Belovèd, may

Be changed, or change for thee,—and love, so wrought,

May be unwrought so. Neither love me for

Thine own dear pity’s wiping my cheeks dry,—

A creature might forget to weep, who bore

Thy comfort long, and lose thy love thereby!

But love me for love’s sake, that evermore

Thou may’st love on, through love’s eternity.

Αν εσύ πρέπει να με αγαπάς, ας μην είναι για τίποτ' άλλο

Εκτός για χάρη της αγάπης μόνο.

Να μην λες "Την αγαπώ για το χαμόγελό της, το βλέμμα της-τον τρόπο της

Από την ευγενική ομιλία της,-για μια τεχνική της σκέψης της

Που ταιριάζει με τη δική μου και έφερε σίγουρα

Μια αίσθηση ευχάριστης άνεσης σε κάθε μέρα μου »

Γιατί αυτά τα πράγματα από μόνα τους, αγαπημένε, μπορεί

Να αλλάξουν ή να αλλάξουν για εσένα, και η αγάπη, που σφυρηλατείται έτσι

Μπορεί να είναι έτσι πάλι ν' αλλάξει μορφή.

Ούτε να μ' αγαπάς για λογαριασμό σου

Κρίμα, αγαπημένε, ή από οίκτο να στεγνώνεις τα μάγουλά μου,

-Ένα πλάσμα μπορεί να ξεχάσει πώς κλαίνε, αυτός που με τον καιρό βρίσκει ανιαρό

Να σε παρηγορεί,και έτσι να χάσω την αγάπη σου μ' αυτό τον τρόπο!

Αλλά να μ 'αγαπάς για χάρη της αγάπης, που όλο και πιο πολύ

Θα μεγαλώνει, μέσω της αιωνιότητας της αγάπης."

Sonnet 43 from Sonnets from the Portuguese

How do I love thee? Let me count the ways.

I love thee to the depth and breadth and height

My soul can reach, when feeling out of sight

For the ends of Being and ideal Grace.

I love thee to the level of everyday’s

Most quiet need, by sun and candle-light.

I love thee freely, as men strive for Right;

I love thee purely, as they turn from Praise.

I love thee with the passion put to use

In my old griefs, and with my childhood’s faith.

I love thee with a love I seemed to lose

With my lost saints,—I love thee with the breath,

Smiles, tears, of all my life!—and, if God choose,

I shall but love thee better after death.

Πώς σε αγαπάω; Επίτρεψέ μου να απαριθμήσω τους τρόπους.

Σ' αγαπώ στο βάθος, το πλάτος και το ύψος, που

Η ψυχή μου μπορεί να φτάσει, μέχρι να νιώθει ότι έχουν χαθεί από τη ματιά της

Τα έσχατα του υπέρτατου Όντος και της ιδανικής Χάριτος.

Σ 'αγαπώ στο επίπεδο της καθημερινότητάς μου, σαν την

Πιο πραγματική ανάγκη κι από τον ήλιο και το φως του κεριού.

Σ 'αγαπώ ελεύθερα, όπως οι άνθρωποι πασχίζουν για το Δίκιο

Σ 'αγαπώ αγνά, όπως αυτοί πρέπει ν' αποστρέφονται τον έπαινο.

Σ 'αγαπώ με το πάθος που έβαλαν σε λειτουργία

Τα παλιά βάσανά μου, και με την πίστη της παιδικής ηλικίας μου.

Σ 'αγαπώ με μια αγάπη που μου φάνηκε πως είχα χάσει

Με τους ξεχασμένους αγίους μου ,-Σ 'αγαπώ με την αναπνοή,

τα Χαμόγελα, τα δάκρυα, όλης της ζωής μου!

-Και, όταν ο Θεός το επιλέξει,

Θα σ' αγαπώ ακόμα περισσότερο μετά το θάνατο .

________________________Elizabeth Barrett Browning  (6 Μαρτίου1806 – 29 Ιουνίου 1861) ήταν μια απ' τις πιο  ενδιαφέρουσες ποιήτριες της Βικτωριανής Εποχής.

Paulo Coelho Οι Βαλκυρίες μετάφραση από την Principia Newton, Κυριακή, 5 Ιουνίου 2011 στις 11:59 π.μ.

The parents always insisted on telling their child that their secret friends didn't exist - perhaps because they had forgotten that they too had spoken to their angel at one time. Or, who knows, perhaps they thought they lived in a world where there was no longer any place for angels. Disenchanted, the angels had returned to God's side, knowing that they could no longer impose their presence.

Perhaps they needn't even believe - it was enough that they needed angels, and the angels would return gladly.

Οι γονείς πάντα επιμένουν λέγοντας στα παιδάί τους ότι οι φανταστικοί του φίλοι τους δεν υπάρχουν- ίσως επειδή έχουν ξεχάσει ότι και αυτοί είχαν μιλήσει με τον άγγελό τους πριν κάποια χρόνια. Ή, ποιος ξέρει, ίσως νομίζουν ότι ζουν σε έναν κόσμο όπου δεν υπάρχει πλέον χώρος για  αγγέλους. Απογοητευμένοι, οι άγγελοι έχουν επιστρέψει στο πλευρό του Θεού, γνωρίζοντας ότι δεν μπορούν πλέον να επιβάλουν την παρουσία τους.

Ίσως δεν χρειάζεται καν να πιστεύουν - θα ήταν αρκετό  να χρειάζονταν τους αγγέλους και οι άγγελοι θα επέστρεφαν ευχαρίστως.

HIJO DE LA LUNA μετάφραση από την Principia Newton, Σάββατο, 21 Μαΐου 2011 στις 11:28 μ.μ.

Tonto el que no entienda. 

Cuenta una leyenda 

Que una hembra gitana 

Conjuró a la luna 

Hasta el amanecer. 

Llorando pedía 

Al llegar el día 

Desposar un calé.

"Tendrás a tu hombre, 

Piel morena," 

Desde el cielo 

Habló la luna llena. 

"Pero a cambio quiero 

El hijo primero 

Que le engendres a él. 

Que quien su hijo inmola 

Para no estar sola 

Poco le iba a querer." 

 Estribillo: 

Luna quieres ser madre 

Y no encuentras querer 

Que te haga mujer. 

Dime, luna de plata, 

Qué pretendes hacer 

Con un ni?o de piel. 

A-ha-ha, a-ha-ha, 

Hijo de la luna. 

 De padre canela 

Nació un ni?o 

Blanco como el lomo 

De un armi?o, 

Con los ojos grises 

En vez de aceituna -- 

Ni?o albino de luna. 

"?Maldita su estampa! 

Este hijo es de un payo 

Y yo no me lo callo." 

 Estribillo 

Gitano al creerse deshonrado, 

Se fue a su mujer, 

Cuchillo en mano. 

"?De quien es el hijo? 

Me has enga?ado fijo." 

Y de muerte la hirió. 

Luego se hizo al monte 

Con el ni?o en brazos 

Y allí le abandono. 

Estribillo 

Y en las noches 

Que haya luna llena 

Será porque el ni?o 

Esté de buenas. 

Y si el ni?o llora 

Menguará la luna 

Para hacerle una cuna. 

Y si el ni?o llora 

Menguará la luna 

Para hacerle una cuna. 

Translation: 

Son of the moon 

Foolish is he who doesn't understand. 

A legend tells of a gipsy woman 

Who pleaded with the moon

until dawn. 

Weeping, she begged for a gipsy man 

To marry the following day. 

"You'll have your man, tawny skin," 

Said the full moon from the sky. 

"But in return I want the first child 

That you have with him. 

Because she who sacrifices her child 

So that she is not alone, 

Isn't likely to love him very much." 

Chorus: 

Moon, you want to be mother, 

But you cannot find a love 

Who makes you a woman. 

Tell me, silver moon, 

What you intend to do 

With a child of flesh. 

A-ha-ha, a-ha-ha, 

Son of the moon. 

From a cinnamon-skinned father 

A son was born, 

White as the back of an ermine, 

With grey eyes instead of olive -- 

Moon's albino child. 

"Damn his appearance! 

This is not a gipsy man's son 

And I will not put up with that." 

Chorus 

Believing to be dishonoured, 

The gipsy went to his wife, 

A knife in his hand. 

"Whose son is this? 

You've certainly fooled me!" 

And he wounded her mortally. 

Then he went to the woodlands 

With the child in his arms 

And left it behind there. 

Chorus 

And the nights the moon is full 

It is because the child 

Is in a good mood. 

And if the child cries, 

The moon wanes 

To make him a cradle. 

And if the child cries, 

The moon wanes 

To make him a cradle.

Γιος του φεγγαριού

Ανόητος είναι αυτός που δεν καταλαβαίνει.

Ένας θρύλος μιλάει για μια τσιγγάνα

Που παρακαλούσε  το φεγγάρι μέχρι το πρωί.

Κλαίγοντας, αυτή ικέτευε για ένα  τσιγγάνο

να μπορέσει να την παντρευτεί την επόμενη ημέρα.

«Θα έχεις αυτόν που ζητάς, καστανόξανθη,"

Είπε η πανσέληνος απ 'τον ουρανό.

«Αλλά σε αντάλλαγμα θέλω το πρώτο παιδί

Που θα κάνεις μαζί του.

Γιατί εκείνη που το παιδί της θυσιάζει

Ώστε αυτή να μην είναι μόνη,

Δεν είναι πιθανό να το αγαπάει τόσο πολύ. "

Χορωδίες:

Σελήνη, θέλεις να γίνεις μητέρα,

Αλλά δεν μπορείς να βρεις μια αγάπη

που θα σε κάνει γυναίκα.

Πες μου, ασημένιο φεγγάρι

Τι σκοπεύεις να κάνεις

Με ένα παιδί της σάρκας.

A-χα-χα-χα-χα,

Το γιο του φεγγαριού.

Από  πατέρα με δέρμα στο χρώμα της κανέλας

Γεννήθηκε ένα αγόρι,

Λευκό όπως το πίσω μέρος της ερμίνας,

Με γκρίζα μάτια, αντί στο χρώμα της ελιάς -

Το παιδί αλμπίνος του φεγγαριού.

" Ανάθεμα, με τέτοια εμφάνιση

Αυτό δεν είναι ο γιος ενός τσιγγάνου! 

Και εγώ δεν θα το ανεχτώ αυτό ».

Χορωδία

Πιστεύοντας ότι απατήθηκε,

 Πήγε ο τσιγγάνος στη γυναίκα του,

Μ' ένα μαχαίρι στο χέρι του.

"Τίνος είναι είναι αυτό;

Σίγουρα με έχεις ξεγελάσει! "

Και  την πλήγωσε θανάσιμα.

Μετά πήγε στα δάση

Με το παιδί στα χέρια του

Και το παράτησε εκεί.

 Χορωδία

Και τις νύχτες που το φεγγάρι είναι γεμάτο

Οφείλεται που το παιδί

Είναι σε καλή διάθεση.

Και αν το παιδί κλαίει,

Το φεγγάρι γίνεται μισοφέγγαρο

Για να του κάνει  λίκνο.

Και αν το παιδί κλαίει,

Το φεγγάρι γίνεται μισοφέγγαρο

Για να του κάνει  λίκνο.

ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΣΕ ΜΙΣΟΥΝ ΠΑΡΑ ΝΑ ΣΕ ΛΥΠΟΥΝΤΑΙ , Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011 στις 11:33 μ.μ.

Όταν αλλάζει η ζωή σου,

θα λυτρωθείς απ' τον πόνο

Η αντίσταση ν' ανατρέψεις

αυτή είναι που  σε παιδεύει.

CAPTURED από την Principia Newton, Κυριακή, 8 Μαΐου 2011 στις 11:37 μ.μ.

Είναι εκεί σιμά του

Την νιώθει ολόγυρά του

Της κρατάει το χέρι 

Βλέμμα σα μαχαίρι.

Φωνή  βαθύς βόμβος

Στο αίμα κυλά  θρόμβος

τρέχει να ξεφύγει

 χαμό ν' αποφύγει.

Του ξανάδωσε ζωή

 Φως λάμψη κι αυγή

Ξέχασε τον ύπνο

Φυλακή το ξύπνιο.

Τώρα  νύχια μπήγει

φλόγα ν΄αποφύγει

πάντα θα τον έλκει

καυτό αστροπελέκι. 

DELETE από την Principia Newton, Παρασκευή, 6 Μαΐου 2011 στις 11:50 μ.μ.

Κάνεις πάλι λάθος,

Διάγραψέ το!

Έχε εμπιστοσύνη,

Ξέχασέ το!

Βλέπεις λαιμητόμους,

Αφησέ τες!

Έχεις παραισθήσεις

Αγνόησέ τες!

Έφτασες στον πάτο,

Πάτησέ τον!

Σίμωσες στο Χάρο,

Γέλασέ τον!

Καρτεράς τα βέλη,

Άντεξέ τα!

Υψωμένα τείχη,

Άλωσέ τα!

Έξω καταιγίδα,

Άκουσέ την!

Μη ρωτάς το λόγο,

Διάλυσέ την!