ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ
ΛΕΞΕΙΣ ΛΑΜΠΗΔΟΝΕΣ
Όταν οι λέξεις πάρουν τη θέση τους στο καλό ποιητικό σώμα,
θέλουν να λαμπυρίζουν την αυτονομία τους
στην ισχυρή δομή του ποιήματος
Υπήρξαν βέβαια λέξεις που ξεχώρισαν από το ποίημα
και έμειναν άφθαρτες στον αιώνα.
Δεν είναι που πρόδωσαν το σώμα του ποιήματος.
Απλά, η αυτονομία τους ήταν μεγαλύτερη
από την προσφορά τους στη συνεκτικότητα του σώματος.
Όμως και πάλι το ποίημα κουβαλούσαν
μέσα στην αφθαρσία τους και αυτό δόξαζαν.
Οι λέξεις, συνηθίζουν να ακκίζονται ερωτικά με τα χείλη
εκείνων που τις εκφέρουν απαγγελτικά.
Λέξεις ανοιχτόχρωμες, σαν τις αισθήσεις,
σκούρες για να δίνουν αξία στις αποχρώσεις,
θαμπές για να κρύβουν ό,τι υπονοούν,
λέξεις γυαλιστερές σαν βότσαλα που τα ‘βρεξε το κύμα,
λέξεις κυματιστές που παίζουν σαν άρπα
τις χορδές των αισθημάτων,
λέξεις που απλώνουν τα δάχτυλα σαν τη αφή,
ορμητικές λέξεις σαν σφαίρες
που ενεργοποιούν νέες πηγές σκέψης
στον ανθρώπινο Νου ή ενεργοποιούν τις παλιές.
Λέξεις που διαβαθμίζουν τις αισθήσεις
και τις έννοιες σε μια μουσική ανάπτυξη.
Λέξεις που φωτίζουν τα γήινα και υποψιάζονται τα άγνωστα.
Λέξεις που με τη δύναμη της μυστικής ροής τους
αποτυπώνουν μιαν «άλλη» ζωή,
όπου η «αδυναμία» θα είναι δύναμη
και το πρόσωπο της ομορφιάς δεν θα γερνά.
Λέξεις που, από τη Σαπφώ μέχρι σήμερα
«την ομορφιά διακονούν» και αρνούνται την ανθρώπινη μοίρα,
που οι Θεοί εκλαμβάνουν ως «Ύβρη».
Λέξεις που, από τον Ευριπίδη ως το Ρήγα κι από τον Ρήγα ως σήμερα,
φλέγονται για Έρωτα, Δικαιοσύνη και Ελευθερία.
Λέξεις που οπλίζουν τα όνειρα.
Λέξεις που φλερτάρουν με το αδύνατο και συλλυπούνται το θάνατο.
Έτσι λοιπόν οι λέξεις, μπαίνουν στη σειρά σαν τις νότες
που διαλέγει ο ποιητής-μουσικός,
για να πλέξουν τον ιστό της δημιουργίας
και να γίνουν ποίημα…
--
ΧΡΥΣΑ ΒΕΛΗΣΣΑΡΙΟΥ
ΛΕΞΕΙΣ ΓΕΝΕΣΙΟΥΡΓΕΣ
Μιλάς Ποιητή,
κι ο σώφρων Νους αγκαλιάζει
την παθιασμένη σου Ψυχή.
Έρωτάς σου η Ποίηση με τελεστή του τη Λέξη.
Μιλάς κι οι μικροί Ήχοι, που τη συνθέτουν
καλούν, όποιον είναι πρόθυμος ν' Ακούσει.
Όποιου η Διάνοια διαθέτει ευρύ το Αντηχείο
να ενισχύσει τις Κραυγές της γραφής
σε Συντονισμό με τη δικιά σου συχνότητα.
Ανοίγεις το στόμα σου για ν' ανθίσουν
συμμετρικές οι Έννοιες, τα Πάθη, οι Προσδοκίες...
Αιμορραγώντας στο χαρτί,
ζωγραφίζεις πολύχρωμες πεταλούδες,
τις Σκέψεις με Λέξεις,
τη Λάβρα με Φθόγγους,
την Ηδονή με Επιφωνήματα
το Ανεκπλήρωτο με Συλλαβές,
την Αντίφαση του θανάτου με γραπτή Ιστορία,
την αναπάντεχη ευδαίμονα θύελλα του Έρωτος
με Αρμονίες Καλλιγραφικών Εκμυστηρεύσεων...
Φωνάζεις, μιλάς, ποιητή,
ν' ακουστεί, να ξεσπάσει, να ιαθεί
ο Πόνος, που ακίζει την ευαίσθητη Φαντασία.
Καλλικέλαδα ερωτοτροπείς με την εσώτερη Αγωνία,
μένοντας Άγρυπνος, αγροικώντας κατανυκτικά
εκείνη την πολύφωνη Σιωπή της Δημιουργίας,
γητεύοντας το ερπετό του Πανικού με τον αυλό του Λόγου.
Κι όταν υπνώνεις λέξεις, Ποιητή,
συνθέτουν τα δικά σου τα υπέρλογα Οράματα
αραδιασμένες ή ατίθασες,
πικρές ή θωπεύουσες,
πάντα Απογυμνωτικές.
Τόσο Ευώνυμες,
θαρρείς και τα πιο όμορφά σου Ποιήματα
γεννήθηκαν μέσα στο λήθαργο
να θεραπεύουν μοιραία τη Λήθη...
