Δεν ξέρω τι είναι,
Που με κεντρίζει
Κι όλα τα βράδια
Μόνο με μάτια,
Μόνο με χέρια,
Μόνο με στόμα,
Με κυβερνάς.
Είσαι κομμάτια
Μες στην ψυχή μου,
Που με χαράζουν
Σαν το γυαλί.
Κι όμως τα σπρώχνω
Να εισχωρήσουν,
Να με πληγώσουν΄
Ίχνη σου εκεί.
Δεν ξέρω τι είναι,
Που με τρελαίνει
Και μες σ' ερέβη
Παραληρώ.
Ξέρω πως όταν
Με ξαναγγίξεις,
Απ' το βυθό μου
Θ' αναδυθώ.
Σε θέλω τόσο,
Που είμαι σπασμένη.
Όλο ραγίζω
Και πιο πολύ.
Η άνοιξη, που 'χα
Να περιμένω,
Με βρήκε στείρα,
Μ' ούτε ένα ανθί.
