ΜΙΣΟΥΣ ΧΑΪΚΟΥ / HATE'S HAIKU

ΜΙΣΟΥΣ ΧΑΪΚΟΥ

Κάποτε μισώ
το άφαντο άλλο μου μισό
μ'άφησε μισό...


HATE'S HAIKU

sometimes I do hate
my other half,unseen mate
my heart's cut in half

http://www.youtube.com/watch?v=75AjVDKPqYo&feature=youtu.be

NOTE: It is widely known the semiological value of the so ancient rooted greek language. This haiku is about an interesting greek word, the word ME'SOS (ΜΊΣΟΣ). This ME'SOS toned in ME' means HATE and toned in SOS' (ΜΙΣΌΣ) means HALF. It is known the two ancient words have the same origin...and what's the semiology? When you hate you become half you lose the other half this human who was before by your heart and now is away.

GREECE, USA AND NIGERIA TALK ABOUT POETRY AND AGAPE

GREECE, NIGERIA AND USA TALK ABOUT 
POETRY AND AGAPE

I do not know you
but your image is projected
through your tongue
-and what I need to see
from you
from so far away
is this wordy image-
I find it so beautiful!
“ Our souls are related
though we will probably never meet
in "real" space
I call you real friend”
You are so kind!
I‘ll never be enough kind for you
I‘ll need to be excused
by you many times ...
It is my inexcusable spontaneity
which always causes me problems...
We are strange kind of persons!
We have the talent to
put our soul on our words
although we have conscience of
the dangers
We dare because
we can live only
by sharing this very soul
“We are not afraid of danger
Our passion for language is greater than
any possible fear of being criticized”
I must admit though
I am not so courageous...
I just do it because it presses me
I must sing!
I cannot do nothing else!
When I didn't dare to write
I was singing aloud to myself
But there is a moment
sooner or later
for each of us
that we want to fly over every barrier
“Poetry is the world
Wish our peace and love could exist
in the minds of all people
living on this fragile rocky starship”
Then our voice would find the means
to go anywhere we want
I always believed that God loves humans
and poets are the voice of His love
We could sing a poem for peace
no matter where
no matter with whom...
The song of Agape
“Agape is the breath of life”
It is great the meeting of souls!
Bare naked souls
have nothing to share than agape
Sacred Love as Plato said
this kind of love sanctify the bodies too
the minds meet together
they try to come together
to do not fight
to be steadily in an angelic state
There is no reason for any argument
There where souls are met!

A poem almost a talk between tree poets
me, Elaine Polin and my new Nigerian friend Emmanuel-Abdalmasih Samson.

ARE WE EVER TOGETHER?

HOME RAPE

HOME RAPE
Woman, wife, dame, little girl!
Rose, open rose, red rose, bud
Did you ever really know how fragrant you are?
How many of you really? How many of you?
Could happy and satisfied mother give birth to a human beast?
I doupt! You don't take the love you need...
I see trampled roses all over the earth
Some they just lay there waiting their death
Did you ever suspected of how much you've deprived?
Did you ever imagine with how much evil  your 
daughters and sisters on your ignorance collide?
How many of you have you even let yourself touch your body?
How many times did you feel raped by your hubby?
How many parts of yourself you sacrifice on the altar of family peace?
Tell me the truth! Did you never feel at least a slave of  your deeds?
What did they try to teach you? Your needs and your body are filthy
Your pleasure a danger! Your paradise orgasms a trouble to the ego of your "baby"
Some old witches in Afrika or else dare to cut and mutilate your precious pussy
in the name of their bias, an old terror your lust corrupts your morality
You better never feel it, that way you are more convenient utensil Glory
You stay pathetic...Your sweetheart can take all he needs why then to  worry?
Let me ask you something... Why God offered this festive triumph in your body?
Learn to enjoy it! It's your part of creation's feast! 
It is given to  promote your power to bear that
you are the columns of life, you deserve to be full at the least!
Dive in your intrinsic given joy, love and ecstasy 
so you can bear sperms grafted with buds which have at last
human excellence's identity!

FATALISM HAIKU

ACCOMPLISHMENTS HAIKU

ACCOMPLISHMENTS HAIKU
the simpliest man can 
leave an important imprint
on mud made by tears

GOLDISH HAIKU

CARNIVOROUS HAIKU

Apollo black bird AM Delphi 

ΣΑΡΚΟΦΑΓΟ ΧΑΪΚΟΥ

μαύρο κοράκι
μου τρώει ψυχή φωτεινή
σαν πεταρίζει

ΟΙ ΦΑΛΑΚΡΟΙ ΑΓΙΟΙ / THE BALD SAINTS

Υπάρχουν κάτι Άγιοι
Φαλακροί με σκυμμένα κεφάλια'
Κάτι όντα, που ακροβατούν αιθέρια
Τις νύχτες σε τεντωμένο σκοινί
Ανάμεσα στον πόνο και τη ζωή'

Που θέλουν απλά να ησυχάσουν
Μα νιώθουν καθήκον να υπάρχουν για,
Ό,τι τους έχει ταχτεί'
Να υπηρετούν την αγάπη, όσο αντέχουν,
Να μη εγκαταλείψουν ελπίδες γι' αυτό,που θα 'ρθει...
Δυνητικά φανερά ή κρυφά είδωλά μας...
Συχνά έχουν ωραίου εφήβου ή βρέφους μορφή...
Ανείκαστο άλγος, βαριά στην καρδιά η ντροπή!
Αχ! Λάβδανο μόνο εκλιπαρούν για να υπάρχουν,
Κι εμείς, ως κατάπτυστοι Εφιάλτες σε ύπνο ελαφρύ
Αναπαυμένοι, στερούμε απ' το Μονομάχο του θάρρους
Τη δυνατότητα καν να φέρει σπαθί...

Αφιερωμένο στους φίλους και άγνωστους καρκινοπαθείς, ειδικά τους Μικρούς Ήρωες, που συχνά στην ανάλγητη ελληνική κοινωνία της κρίσης αγωνιούν ακόμη και για τα παυσίπονά τους Ή ταπεινώνονται να καταφεύγουν στη φιλανθρωπία, που ευτυχώς από κάποιους ασκείται.

There are some living Saints 
with bowed bald heads'
Some holy beings
some aetherial acrobats
they're balancing on a tightrope at nights
amongst pain and life '
who just want to depart in peace
but they feel they have a duty to complete 
therefore to still exist
for the sake of whatever they had been engaged to serve '
for the sake of whatever they shouldn't anyway leave behind alone' 
to serve Love for as long they can bear it,
to do not give up hope for what will future bring ...
Potentially our overt or covert idols in deed ...
They often have a beautiful adolescent's or infant's form ...
Unspeakable the pain, severe heart's shame!
Ah! For some laudanum they just beg to withstand existance'
we, as despicable traitors or in a deep sleep resting
we dare to deprive the Gladiators of Courage
even from the opportunity to fight with a simple sword ...


Dedicated to my friends or unknown cancer patients or other severely ill patients , especially to the Young Heroes among them, who often in the merciless greek society of the financial crisis are seeking even painkillers to find or are humiliated to resort to the charity, which fortunately is offered by some of us.
Please donate painkillers for cancer patients in Greece . They can no longer afford  them so they can not cope with their pains.
Community clinics all over Greece fight voluntarily to provide FREE medical assistance to the UNEMPLOYED and POOR civilians with NO SOCIAL SECURITY or with very little income.
http://mki-ellinikou.blogspot.gr/
http://mkie-foreign.blogspot.gr/
http://www.kiathess.gr/index.php/2012-09-24-23-48-18
http://koinwnikoiatreiolarisas.blogspot.gr/p/blog-page_4.html

ΧΟΡΕΥΩ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ

ΑΠΑΓΓΕΛΙΑ: https://soundcloud.com/chryssa-velissariou/audio-recording-on-wednesday-1

Μέθυσα κοιτώντας τα μάτια σου! Τα αγαπώ. Με περιέχουν και περιέχεσαι στα δικά μου. Καστανοπράσινοι φανοί, που ακτινοβολούν αγάπη κι ομορφιά. Με καλούν, όπως καλούν όλο τον κόσμο, θυσιαστήρια δυνάμεων μαγικών να πηγάζει η αγάπη, που δε φοβήθηκε να σώσει. Όποιον κοιτώ, μέσα απ' αυτά,  θεραπεύεται η ψυχή του. 

 Ευλογημένη η αγάπη μέσα μας... Τη βιώνω ευγνώμων κάθε μέρα. Εκστασιάζομαι. Φορώ πέπλα χρωματιστά, κίτρινα, πορτοκαλί και κόκκινα, στα χρώματα του ήλιου την ανατολή. Φορώ αστραφτερά χρυσά γιορντάνια,  το δαχτυλίδι με το κόκκινο ρουμπίνι του πάθους μας, κρέμασα μαύρο κομπολόι τη νύχτα με τα σπινθηρίζοντα  άστρα στο χέρι μου. Αρχίζω αράβικο γητευτικό χορό. Χορεύω για εσένα, Ήλιε του μεσημεριού, με ταξιδεύεις στον έρωτά μας!

Στέκομαι πρώτα να λουστώ με τα χέρια ψηλά μες στις ακτίνες σου. Λυτρωτική ενέργεια αντλώ στις άκρες των υγρών λιμνών σου. Να τη γυρίσω ολοκαίνουργια μετά, χρυσαφένια αγάπη προς όλο τον κόσμο.

Με κάνεις καλύτερο άνθρωπο, ακόμα κι όταν με τη φαντασία μου σε συναντώ.

Με κοιτάς , όταν πρωτοκοιτάς πρωί τον κόσμο και η καρδιά σου διψά  ανοιχτή να κατακλυστεί με ίαση. Μη κλείνεις  τα μάτια, δέξου το δώρο του έρωτα να κελαρύσει σ' όλα τα μέλη σου.

Κοίτα τα χέρια σου! Αυτά τα χέρια που τόσο αγαπώ, την κάθε τους λεπτομέρεια. Ζέστανέ τα απ’ όλες τις πλευρές, νιώσε πως όλη η αγάπη μου με άφησε κι ήρθε να αγκαλιάσει τα χέρια σου. Κι ύστερα ν' αρχίσει να εμποτίζει σα βάλσαμο κάθε μέλος σου, που εξερεύνησα, το λαιμό σου, τα αυτάκια σου, τον αγκώνα, το στήθος σου, ακόμα κι εκείνα τα μεγάλα, τα εντυπωσιακά δάχτυλα των ποδιών.

Κάθε σπιθαμή στο σώμα σου μου είπε χίλιες  ιστορίες, μου τραγούδησε χίλιες μουσικές.

Τι χρειάζονται οι πένες και τα χαρτιά! Μπορεί ποίηση να είναι ό,τι αγγίζεις , ό,τι αισθάνεσαι, αρκεί να τ’ αγγίξεις με το μαγικό ραβδάκι του πάθους. Δε μου χρειάζεται να ξέρω να γράφω ή να διαβάζω! Όλος ο κόσμος γίνεται αιθέριο χαρτί να ζωγραφίσω την αγάπη, που τείνει προς το δημιουργό της.

 «Να είσαι καλά!».Μια φράση που τη λέμε από ευγένεια. Ψιθύρισέ την, άκου την απ’ τα χείλη μου νύχτα μέρα. Αν κάποιος με ακούσει, χαμογέλασε, μην εξηγήσεις, μόνο βυθίσου, απορρόφησε κι ανάπνευσε ευγένεια να σε γλυκαίνει.

Μείνε για λίγο ακόμα, αγαπημένε! Μη! Αγκάλιασε  τρυφερά τη σκέψη μου, το έχω ανάγκη! Μη σκέφτεσαι, αυτά που όλη μέρα θ’ απασχολούν την προσοχή σου και θα έχεις την ευθύνη τους.  Περίμενε… Κράτησέ με  λίγο ακόμα σφιχτά, όπως σε κρατάω κι εγώ… Μη λες τίποτε, μη σκέφτεσαι… Για μια στιγμή! Πριν απαντήσω στην πραγματικότητα «Εντάξει , εντάξει, έρχομαι…»

Είσαι παντού μαζί μου! Κανείς δεν το κατάλαβε , μα ξαναγύρισα να σ’ αγκαλιάσω στο άδειο δωμάτιο κι  είμαστε εκεί μαζί αιώνια αγαπημένοι....

Αγάπη μου! Κάθε μέρα εφευρίσκω ένα παιχνίδι, σήμερα θα σκέφτομαι περισσότερο τις λέξεις και θα παρατηρώ πιο πολύ τα αντικείμενα, που αρχίζουν με το γράμμα που αρχίζει τ’ όνομά σου…

Όταν το μυαλό μου θέλει να διώξει ό,τι με κουράζει,  ό,τι με θλίβει,  ό,τι με ταράζει, κλείνω τα μάτια και ατενίζω την εικόνα σου. Διώχνω ό,τι υπάρχει στη ζωή αρνητικό, το σκορπίζει σαν τέφρα πάνω από τη θάλασσα ένας άγγελος με το δικό σου πρόσωπο. Φτερουγίζω μαζί σου και ζωγραφίζω τον κόσμο με χρώματα, που σου ταιριάζουν. Προσπαθώ να σχεδιάσω στον αέρα, σαν ινδή χορεύτρια, τα τατού, που ανεξίτηλα χάραξες στο σώμα σου μ' όλα τα συναισθήματα, που κουβαλούν.

Ένα απ' αυτά είμαι εγώ. Ένα κίτρινο τριαντάφυλλο με πέταλα πορτοκαλί στις άκρες. Στο χέρι σου, στο βραχίονα. Είμαι σίγουρη ότι το βλέπεις πάντα και του χαμογελάς. Πως το χαϊδεύεις και το φιλάς, σαν δε σε βλέπουν. Κι αν δεν τολμάς, γι’ αυτό σου δάνεισα τα μάτια μου, για να κοιτάζεις και μέσα απ’ το δικό μου πρίσμα πότε-πότε. Όλος ο κόσμος γέμισε κίτρινα τριαντάφυλλα  με αγκαθάκια να σου θυμίζω πως η ομορφιά νικάει κι οι δυσκολίες προβλέπεται να χάσουν το παιχνίδι. Υποσυνείδητο δώρο, να σε συντροφεύει σφραγίδα επάνω σου, ψάξε μέσα σου!

Σου έφερα κίτρινο για να αισιοδοξείς, να χαίρεσαι, το πνεύμα σου πάντα ζωντανό και ανήσυχο να εντρυφεί πνευματικά, να αγαπάς τη ζωή και να την υποφέρεις…

Σου έφερα και πορτοκαλί να μη ξεχνάς να ζωντανεύεις στη φύση. Να παλεύεις, να είσαι ανεξάρτητος και δοτικός, πιστός φίλος σ' όποιον σ' αγαπά.

Εσύ το μαύρο μου χαρίζεις κάθε στιγμή, στο κομπολόι σου. Μείγμα όλων των χρωμάτων, μου ζητάς κύρος κι αξιοπρέπεια, να στέκομαι αλύγιστη για χάρη σου για να με καμαρώνεις. Η φωτεινή ψυχή μου αποφάσισε να είναι μόνο δικιά σου,  άστρο στη μοναξιά σου. Να υποδαυλίζει τη λαμπρότητα της από εσένα, να δυναμώνει , να γίνεται αστείρευτη.  Να σ’ αγαπώ συνέχεια, συνέχεια, συνέχεια, με το ρυθμό, που τραγουδούν οι χάντρες στο κομπολογάκι σου.

Αχ! Τι δύναμη έχει ένα μικρό αντικείμενο, τι άμεση επίδραση στην ψυχή, τι κουράγιο δίνει να το κρατάς, όταν προσφέρθηκε από αγάπη!

Σε χαϊδεύω στις χάντρες του ή μου κρατάς το χέρι, αν σε επιθυμώ. Το μυρίζω για να αναπολώ τη μυρωδιά σου. Ενώσου  κι εσύ μ' αυτή την αύρα, που χορεύει για εσένα μπροστά μου. Το τραγούδι της θα σε γιάνει.

Τίναξε, αγάπη μου, από πάνω σου, ό,τι κλόνισε τη σιγουριά σου! Γιατί κι η δική μου σιγουριά αρνείται να κατασκηνώσει οπουδήποτε αλλού, παρά στις παρυφές της ψυχής σου.

Κόκκινο μας λούζει, σαν ηλιοβασίλεμα κοντά σου γεμάτο διέγερση, πάθος κι υποσχέσεις για το πρωινό, που θα χαράξει.

Χρυσαφένια, χρυσαφένια, χρυσαφένια να γίνει η μέρα σου με όλο αυτό το χαρούμενο πανηγύρι, που σου στέλνω.

Έσπειρα λουλούδια σε χρώμα ρουμπινί στον κήπο της καρδιάς μου για να τιμήσω τ’ όνομά σου.

Φορώ το δαχτυλίδι σου και χορεύω κυκλικά, δονούμαι για να  δονείται  η γη, όπου πατώ, μεταγγίζοντάς σου θάρρος , γενναιότητα και θεραπεία. Φόρεσε αυτή τη στιγμή, όπως τη στόλισα για εσένα!

Όταν η επιθυμία μου  γίνεται αβάσταχτη, η παρηγοριά μου κάνει παρέα. Σε φαντάζομαι με χίλιες και μία αγάπης εκφράσεις . Χορογραφώντας κάθε έννοια σε χορό, στροβιλίζομαι λάγνα για εσένα. Σ’ ένα ηλιόλουστο ακρογιάλι μέσα στην ευωδία του πεύκου και της θάλασσας… Και τα μάτια σου ξανά και ο λαιμός σου… Τα χρώματα… Έρχομαι να σε τυλίξω με του πόθους μου, να νιώσεις τα ατέλειωτα φιλιά μου… Να τα κάνω ευωδιαστή πνοή να τ’ ανασαίνεις, ν’ ανασταίνεσαι, να μ’ ανασταίνεις, αφού η ψυχή μας είναι ίδια.

Κλείσε τα μάτια σου να οσφρανθείς το άρωμα! Άκουσε τα ψιθυριστά ξόρκια, που σου στέλνω… Άφησε την παλάμη σου ανοιχτή να έρθω να τρυγήσω μέλι από μέλισσες, γλιστρώντας τη γλώσσα μου πάνω της να φτάσω ως τα χείλη σου, να μοιραστούμε γεύση από θυμάρι κι από μέντα…

Ας κλείσουμε για λίγο τα μάτια κι όλα, όσα μας χωρίζουν, εξαφανίζονται… Τι εξαίσια, που αισθανόμαστε μαζί τώρα, που έχουμε  ένα σπίτι στην ψυχή μας καταφύγιο! Μείνε λίγο ακόμα… Χόρεψε ένα παθιάρικο ταγκό μαζί μου, να αισθανθούμε ενωμένα στο ρυθμό τα κορμιά μας, θερμά, χαλαρά, νωχελικά, να αποκοιμηθούμε γελώντας αποκαμωμένοι αγκαλιά και η αλήθεια να ξεθωριάσει για λίγο…