ΤΗΛΕ-ΕΜΠΕΙΡΙΑ

Cyber-Love-2012-HaYoung-Kim

Φοβάμαι να τη γράψω αυτή την ιστορία.

Γιατί αφορά εσένα κι εμένα εκ του εγγύς.

Ποιον εσένα και ποια εμένα

σημασία δεν έχει.

Σου χαμογελούσα κάθε βράδυ στην οθόνη.

Μου τηλε-μολογούσες τους καημούς σου.

Άνοιξα την ψυχή μου διαδικτυακά.

Σε τηλε-συμπάθησα και όταν  σε ερωτεύτηκα

σου έστειλα ραβασάκι στο τσατ...

Τηλε-πεινούσαμε υπέρ του πρέποντος...

Τηλε- "αμαρτάναμε" συχνά.

Και όταν επιτέλους καταφέραμε μια-δυο

εκ του εγγύς να ζήσουμε το τηλε-όνειρό μας

αντιμετωπίσαμε μια πραγματικότητα κι ένα άγγιγμα

πολύ, μα πάρα πολύ εγγύς για τους δειλούς εμάς...

Η αλήθεια είναι πως σου ήμουν αναγκαία εκ του μακρόθεν.

Ήμουν κομμάτι της τηλε-ζωής σου.

Ποτέ δεν προσπάθησες να με εντάξεις σοβαρά στο εγγύς.

Δε σου χρειαζόμουν εγγύς μόνον εκάς...

Το αίσθημα ωστόσο, δι' εμέ ήτο ειλικρινές, ουχί εικονικό!

Ξάφνου οι περιστάσεις δε μας επέτρεπαν πλέον

να μοιραζόμαστε την τηλε-απόλαυση, που μας δικαιολογούσε...

Το εκάς σου ήταν πλέον άχρηστο, είχες ανάγκη μόνο το εγγύς!

Δε δυσκολεύτηκες ιδιαίτερα.

Απλά με διέγραψες από τη λίστα των φίλων σου...

Ούτε που σου πέρασε απ' το μυαλό να με αφήσεις να σε προσεγγίσω.

Όταν πήρα εγώ αυτή την πρωτοβουλία,

με καταιγισμό περιπαθών ηλεκτρονικών μηνυμάτων 

απλά και πάλι...με μπλόκαρες, χωρίς τύψεις!

Η τηλε-στέρηση, η τηλε-σιωπή, ο τηλε-πόνος

υπήρξαν αφόρητα σχεδόν δολοφονικά

για την απλοϊκή κοντόφθαλμη ψυχή μου...

Συνέχεα βλέπεις

την τηλε-σχέση με τη σχέση

το τηλε-συναίσθημα με το συναίσθημα

τον τηλε-έρωτα με τον έρωτα

και μάλλον πάντοτε θα τα συγχέω...

ΜΑΣΤΕΚΤΟΜΗ

Χαλαρή κάτω απ' τον ήλιο του μεσημεριού,
μπρούμυτα πάνω στην πληγή μου,
αισθάνομαι την έλλειψη του απαλού μαστού,
που λάτρευες και με σκοτώνει.
Μου λείπει, όπως μου λείπεις και συ.
Με πρόδωσε, όπως με πρόδωσες.
Προσπαθώ να αμυνθώ, όπως αμύνομαι στην εγκατάλειψη.
Έθρεψα μ' αυτόν τη ζωή.
Μέσα απ' αυτόν ένιωσα το απαράμιλλο της μητρότητας,
τη μαγεία του θηλασμού,
το ρέον συναίσθημα χωρίς περιτύλιγμα...
Πρόσφερα τη συνέχεια στη φύση.
Χάρισα και έλαβα ηδονή.
Και τώρα, τον αποχωρίστηκα!

Τώρα… τον αποχωρίστηκα!
Κάποιες φορές αισθάνομαι να είναι ακόμα εκεί, 

αλλά πια, σαν απειλή...
 Έντρομη ψηλαφώ και η ψευδαίσθηση παρέρχεται.

Πώς τον περίμενα κοριτσάκι να μπουμπουκιάσει…

Η επιβεβαίωση της θηλυκότητάς μου...
Το θαυμασμό αποσπούσε στα πρώτα μου ερωτικά σκιρτήματα.
Τι αυτοπεποίθηση!
Τον άγγιζα κι αντιδρούσε ηδονικά.
Τον χάιδευα κι ένιωθα ασφάλεια.
Τον φρόντιζα και τον προστάτευα να διατηρήσει

την ερωτική τη θέλξη και ομορφιά. 
Εσύ στην αρχή δεν τολμούσες να τον αγγίξεις, 

σα να ήταν άβατο, απαγορευμένο.
Τον κοίταγες έκθαμβος. 

Αλλά εκεί κατέληγες αποσταμένος να παρηγορηθείς...
"Το στήθος σου είναι το κάτι άλλο" μου έλεγες μόνο...
Ακουμπούσες το κεφάλι σου πάνω του με λατρεία,

απαλά μη και σου  σπάσει, 

και παρακαλούσες "άσε με λίγο ακόμη".
Χαλαρή κάτω απ' τον ήλιο του μεσημεριού, μπρούμυτα, νιώθω...
Ο μαστός, είναι το πρώτο κομμάτι μου, που έθαψα...
Υπήρξα τυχερή, η γη δε με υποδέχτηκε ολόκληρη, για λίγο τη ξεγέλασα...
Όμως πενθώ, αυτό που λείπει…

όπως κι εσένα που μου λείπεις.
Δε σε ντρέπομαι κι ας είμαι αλλιώς. 
Τώρα, θα ήθελα εγώ, ν' ακουμπήσω στο στήθος σου...
Βλέπεις, το παράπονό μου δεν είναι πια  ο μαστός μου, που έθαψα.
Το παράπονό μου είσαι εσύ, που δεν κατάφερα να θάψω μέσα μου ακόμη...

MYOPIA

Immersed in a sea
of impressionistic
vague  colors
-I can not really see well-


Baptized in  wet salt 
fuzzy pink and indigo
towards the East
-my glasses I forgot to wear-


Deep I like to dive
in my life or swimming
in dark seabed
-as night is coming belated-


Golden ecstatic
hope from the mighty West
way to the coast
-caused by a myopic vision-

ΜΥΩΠΙΑ

Βυθίστηκα σε θάλασσα

ιμπρεσιονιστικών

-δεν έβλεπα καλά-

νεφελωδών χρωματισμών.

THE WHALES BALLAD

He talked to me about his trips,

'bout troubled seas and sails;

his youth was given to the ships;

had salted taste his nails.

I used to travel with his poem;

my captain, I, mermaid.

Drunk was I from his jeroboam;

my lips for his were made.

Oh my beloved! I need to see

the seagulls in your eyes;

I need to fly as wave in sea;

you from my depths to rise.

How can I ever feel and match

for you as grain in sand,

which you can't see and you can't touch

and you avoid to mind?

REFRAIN 

Oh god of seagulls and sea trips,

don't let on me to bail

I want him by my side, my lord

to sing my song of whale!

ABOUT RHYME SONNET

Oh! Days will come to cut our wishes myth,
as sorrows try to claim our vital glow.
Are shades our talks upon historic writhe?
And time will sweep them, they forever blow.

We strive our fate to draw on paper's sheet;
our feelings show and make them propagate;
poets, crying with words, immerse amongst the bleat; 
their pain is pushing to communicate.

But even if our songs to skies are faint
and even if our hearts will stop to beat,
a boy or girl- one day- will find to paint
their love with colors of our sweet poems treat!

Along with bloody rhyme, which dripping slips, 
a world of fragile souls in thirsty lips!

WOLF 1 - LAMB 0

http://zoltantakacs.com/zt/pw/sn/album.php?idx=31

Today you showed me
how pitiful I am
white wolf!
I have not even
any cigarette on me 
to be consoled by smoking
You have very big teeth
white wolf!
And a big mouth
not to eat me
but to make me panic 
by awakening
You are so away 
And so wise!
I am pathetic 
I could never touch you
You see I prefer 
to die than to kill
A wolf like you would kill 
if it was necessary
What does a lost lamb 
have to do 
with a mighty wolf? 
To give him
Serenity
Satisfaction
Satiation?
Shshshshshshshsh!
You are not even 
hungry for me
I am starving and 
you are complete
You show me 
to find the way
I just feel alone to act 
Your hand
is too away and 
full of responsibilities
for me to grab 
hold 
kiss 
find some strength
That is the lesser thing
that a lost lamb needs
to change her life
and escape from her own trap
Is it so bad?
I tried once before 
but the fate was 
the severe teacher there!
Listen! 
Listen!
Perhaps she can be the... 
super-lamb though!
You see 
she is working on it
she tries to get there 
all Alone and heavily Hurt
I am too proud
white wolf
to ask your sympathy
And I would never 
talk to you again
in case you gave it 
to me by your own

DESERT (ΕΡΗΜΟΣ) VIDEOPOEM

DESERT

http://zoltantakacs.com/zt/pw/sn/album.php?idx=8

Oh my hon wind!
Why did you come back?
Why are you blowing refreshing
outside my shutters?
I knew that you would come back,
but hoping
it would be for me.
You did not come for me.
You did not come to me.
You came just because it was possible.
You came to tell me that you won.
That there is hope.
You did not come for me.
I do not live here anymore.
Yet you did not even try
to see if I am in ...
Appearances are deceptive.
The bright lights,
The projections,
the noise,
everything  an illusion.
I just want to leave with dignity.

ME-YOU

http://olde-fashioned.deviantart.com/art/N-S-Wallpaper-You-and-Me-111421229

To understand is different than
to assimilate and to accept.
It can be different for anyone else!
Any other love could be, just as you think.
But I became yours with my conditions
and I was with you only through them.
Even if I want to cut my veins
'cause I'm in love's pain for you
now I can be me!-you lost me- 
I will be myself!

Let me be alone, I want to cry!
Undouptly
I was not enough for you to hold me.
You did not even like me as your slave...

Except
those wonderful couple of days.
For them I'm still paying.
For them you are still paying too.

You Never had let Me enter inside you.
You exercised temporarily
your tolerance on me,
you peeked into my being,
and you departed undisturbed.

You tried to install Yourself in Me.
You did not wish your soul to cohabit with mine.
You just wanted to confirm Your ego!