Χαλαρή κάτω απ' τον ήλιο του μεσημεριού,
μπρούμυτα πάνω στην πληγή μου,
αισθάνομαι την έλλειψη του απαλού μαστού,
που λάτρευες και με σκοτώνει.
Μου λείπει, όπως μου λείπεις και συ.
Με πρόδωσε, όπως με πρόδωσες.
Προσπαθώ να αμυνθώ, όπως αμύνομαι στην εγκατάλειψη.
Έθρεψα μ' αυτόν τη ζωή.
Μέσα απ' αυτόν ένιωσα το απαράμιλλο της μητρότητας,
τη μαγεία του θηλασμού,
το ρέον συναίσθημα χωρίς περιτύλιγμα...
Πρόσφερα τη συνέχεια στη φύση.
Χάρισα και έλαβα ηδονή.
Και τώρα, τον αποχωρίστηκα!
Τώρα… τον αποχωρίστηκα!
Κάποιες φορές αισθάνομαι να είναι ακόμα εκεί,
Κάποιες φορές αισθάνομαι να είναι ακόμα εκεί,
αλλά πια, σαν απειλή...
Έντρομη ψηλαφώ και η ψευδαίσθηση παρέρχεται.
Έντρομη ψηλαφώ και η ψευδαίσθηση παρέρχεται.
Πώς τον περίμενα κοριτσάκι να μπουμπουκιάσει…
Η επιβεβαίωση της θηλυκότητάς μου...
Το θαυμασμό αποσπούσε στα πρώτα μου ερωτικά σκιρτήματα.
Τι αυτοπεποίθηση!
Τον άγγιζα κι αντιδρούσε ηδονικά.
Τον χάιδευα κι ένιωθα ασφάλεια.
Τον φρόντιζα και τον προστάτευα να διατηρήσει
Το θαυμασμό αποσπούσε στα πρώτα μου ερωτικά σκιρτήματα.
Τι αυτοπεποίθηση!
Τον άγγιζα κι αντιδρούσε ηδονικά.
Τον χάιδευα κι ένιωθα ασφάλεια.
Τον φρόντιζα και τον προστάτευα να διατηρήσει
την ερωτική τη θέλξη και ομορφιά.
Εσύ στην αρχή δεν τολμούσες να τον αγγίξεις,
Εσύ στην αρχή δεν τολμούσες να τον αγγίξεις,
σα να ήταν άβατο, απαγορευμένο.
Τον κοίταγες έκθαμβος.
Τον κοίταγες έκθαμβος.
Αλλά εκεί κατέληγες αποσταμένος να παρηγορηθείς...
"Το στήθος σου είναι το κάτι άλλο" μου έλεγες μόνο...
Ακουμπούσες το κεφάλι σου πάνω του με λατρεία,
"Το στήθος σου είναι το κάτι άλλο" μου έλεγες μόνο...
Ακουμπούσες το κεφάλι σου πάνω του με λατρεία,
απαλά μη και σου σπάσει,
και παρακαλούσες "άσε με λίγο ακόμη".
Χαλαρή κάτω απ' τον ήλιο του μεσημεριού, μπρούμυτα, νιώθω...
Ο μαστός, είναι το πρώτο κομμάτι μου, που έθαψα...
Υπήρξα τυχερή, η γη δε με υποδέχτηκε ολόκληρη, για λίγο τη ξεγέλασα...
Όμως πενθώ, αυτό που λείπει…
Χαλαρή κάτω απ' τον ήλιο του μεσημεριού, μπρούμυτα, νιώθω...
Ο μαστός, είναι το πρώτο κομμάτι μου, που έθαψα...
Υπήρξα τυχερή, η γη δε με υποδέχτηκε ολόκληρη, για λίγο τη ξεγέλασα...
Όμως πενθώ, αυτό που λείπει…
όπως κι εσένα που μου λείπεις.
Δε σε ντρέπομαι κι ας είμαι αλλιώς.
Τώρα, θα ήθελα εγώ, ν' ακουμπήσω στο στήθος σου...
Βλέπεις, το παράπονό μου δεν είναι πια ο μαστός μου, που έθαψα.
Το παράπονό μου είσαι εσύ, που δεν κατάφερα να θάψω μέσα μου ακόμη...
Δε σε ντρέπομαι κι ας είμαι αλλιώς.
Τώρα, θα ήθελα εγώ, ν' ακουμπήσω στο στήθος σου...
Βλέπεις, το παράπονό μου δεν είναι πια ο μαστός μου, που έθαψα.
Το παράπονό μου είσαι εσύ, που δεν κατάφερα να θάψω μέσα μου ακόμη...


