ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ BRIAN WRIXON/ POEMS ABOUT GREECE BY BRIAN WRIXON ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΧΡΥΣΑ ΒΕΛΗΣΣΑΡΙΟΥ

Angels of Santorini Cobblestone street, narrow passage Dimly lit chapel, traces of song Refuge from the crowded throng Service ended, robed priest seated Behind the lattice the sisters  rise Blended voices reach to the skies Words of praise, songs of  glory Fill the chapel, fill the heart A choir of angels sets time  apart

Άγγελοι της Σαντορίνης Λιθόστρωτος δρόμος, στενό μονοπάτι Αμυδρά φωτισμένο εκκλησάκι, ήχοι ψαλμοί Καταφύγιο απ' την πολυσύχναστη κοσμοσυρροή Την υπηρεσία τελείωσε, ο ρασοφόρος  ιερέας κάθεται Πίσω από το δικτυωτό συνωστίζονται οι αδελφές Συγχρονισμένες οι φωνές  θα φτάσουν ως τον ουρανό Λόγια αίνου, ωδές δοξαστικές Γεμίστε το παρεκκλήσι, γεμίστε την καρδία Απορρυθμίζει το χρόνο των αγγέλων η χορωδία

The Mute Stones Speak Aegean blue in a timeless  land White waves roll and  become white sand Blue domes rise above  whitened walls We stop and listen as  history calls Toppled columns, temple in  disarray Where once proud runners  stopped to pray Now the shuffling of tourists'  feet Moving in deafness in  summer's heat But we who have seen  through Homer's muse Can in Olympia's stadium  still hear the news Thalpis of Sparta has won  the race The olive wreath now  shades his face

Οι Βουβές Πέτρες Μιλούν Γαλάζιο του Αιγαίου σε μία άχρονη γη Λευκά κύματα ρέουν, γίνονται  άμμος  λευκή  Πάνω απ' ασπρισμένους τοίχους  υψώνονται  τρούλοι γαλάζιοι Ας σταματήσουμε ν' ακούσουμε την ιστορία που φωνάζει Πεσμένες κολώνες, ναοί άτακτα ερριμμένοι  Εκεί που κάποτε οι δρομείς στέκονταν να ευχηθούν οι τιμημένοι Τώρα, ανακάτεμα ποδιών τουριστών Στην κουφόβραση του καλοκαιριού περιπατητών Μα εμείς που νιώσαμε του Όμηρου τη μούσα την ωραία Στο στάδιο της Ολυμπίας ακούμ' ακόμη  χαρμόσυνα νέα Πως ο Θάλπης απ' τη Σπάρτη έχει κερδίσει τον αγώνα Το στεφάνι ελιάς σκιάζει το πρόσωπό του ακόμα

Mykonos Windmills stand guarding  the harbour White houses contrast with the deep blue sea Mykonos, jewel of the  Cyclades Ancient battlefield of the  gods Thousands flock to its  beaches and streets With throbbing intensity it  never sleeps An Aegean paradise  spoiled by people

Μύκονος Ανεμόμυλοι στέκονται φρουροί του λιμανιού Λευκά σπίτια σε αντίθεση με το βαθύ γαλάζιο του γιαλού Μύκονος, κόσμημα των Κυκλάδων Πεδίο μάχης των θεών αρχαίων Χιλιάδες συρρέουν στις παραλίες και στους δρόμους  Σφύζουσα σ' ένταση ποτέ δεν κοιμάται Ένας παράδεισος του Αιγαίου σπιλωμένος απ' τους ανθρώπους

Acropolis Ancient temple silent in the  Grecian sky Loudly shouting to Athens and beyond Mute stones and pillars in  disarray A voiceful testament to the  world Art is reborn from the  Parthenon's beauty Its model copied in earth's  four corners Its pillars reflected in  houses of law and  commerce Its stones mirrored in seats  of power But from this sacred place  more has risen Here foundations were laid  for our life All our muses sprang from  these ruins And still echo today from  their stony silence

Ακρόπολη Αρχαίος ναός σιωπηλός κάτω από τον ελληνικό ουρανό Δυνατά φωνάζει στην Αθήνα πέρα ως  πέρα Βουβές πέτρες, κολώνες σε αταξία Μια διαθήκη κραυγαλέα προς τον κόσμο όλο Τέχνη ξαναγεννιέται από το κάλλος του Παρθενώνα Το μοντέλο του αντιγράφεται στις τέσσερις γωνιές της γης Οι κολώνες του, που αντιγράφονται σε οίκους  νόμου και  εμπορίου Οι πέτρες του κατοπτρίζονται σε θέσεις ισχύος Αλλά από αυτό το ιερό μέρος έχουν γεννηθεί πιο πολλά Εδώ τέθηκαν οι βάσεις του πολιτισμού μας Όλες οι μούσες μας ξεφύτρωσαν από αυτά τα ερείπια Και ακόμα αντηχούν σήμερα μέσα από την πέτρινη σιωπή τους

The Heart of Crete Olive green playground in sea of Aegean blue Harboured yachts and  resorted bays Busy with the frenzy and the  frolic Of the well-tanned rich and  famous But away from those people  places Beyond the reach of their  glamour The stones of history rise  and rest Without Knossos, Crete  would not have life

Η Καρδιά της Κρήτης Απ' το πράσινο της ελιάς τοπίο στη γαλάζια θάλασσα του Αιγαίου  Αγκυροβολημένα γιωτ και απολαυστικοί κόλποι  Πολυσύχναστοι με  παροξυσμό και  ευθυμία Από τους ηλιοκαμένους πλούσιους και διάσημους Αλλά μακράν απ’  όλους αυτούς τους ανθρώπους Υπεράνω της εμβελείας  της αίγλης τους Οι πέτρες της ιστορίας υψωμένες κείτονται Χωρίς την Κνωσσό η  Κρήτη δεν θα είχε ζωή http://brianwrixonpoetry.blogspot.com/

ΦΩΣ ΕΡΏΜΑΙ

http://www.heaventoearthart.com/artist/stefan_bright.htm 

Υπάρχει φύσις έρωτος λαμπρών ψυχών,

Που δεν μετράται, δεν εκφράζεται

Στο σώμα, ισότιμα,

Ενστικτωδώς, όπως συνήθως.

Κι αν προς τα εκεί το υποτιμήσεις ,

Πυρ αναμφίβολα απανθράκωσης θα γεννηθεί,

Θα γίνει στάχτη, αμελητέο ξεφτίδι, ρίπος.

Κι εσύ Φαέθων, φωτεινέ,

Που χρόνια πριν, μοιράστηκες το άρμα του Ήλιου,

Και εταλανίσθης βιώνοντας τ' ωραίο πυριφλεγής,

Τα φλογοβόλα μάτια σου αν βαθιά κοιτάξω, 

Αναγνωρίζω αστέρια, που γεννήθηκαν,

Αλλά και μελανές οπές,

Φαέθων Φίλε , υπάρχω ως ερωμένη σου πυρφόρα, 

Διακρίνοντας ψυχών αλλήλων

Ατμίζουσες, φωτοβολούσες, ανοιχτές πληγές.

ἐρωμένη, μετοχή ενεστώτα θηλυκού γένους του ρήματος 

ἐράομαι, -ῶμαι: αυτή που την αγαπούν 

Poet, Mihai Eminescu / Ποιητής εκ του προχείρου Μιχάι Εμινέσκου Μετάφραση στα Ελληνικά Χρύσα Βελησσαρίου

 

Să torni la rime rele,

Cu dactile în galopuri,

Cu gândiri nemistuite

Să negreşti mai multe topuri;

Şi când vezi vreo femeie

Să te-nchini pân’la pământ

Şi de-a sta ca să-ţi vorbească

Să înghiţi orice cuvânt;

Nespălat, neras să umbli,

Şi rufos şi deşuchet -

Toate-acestea împreună

Te-arat-a fi poet.

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

 

Συνεχώς διαχέει άτεχνη ποίηση
Με δάκτυλα σε καλπασμό
Μ’ ένθερμες ιδέες
Σκοτίζοντας εν τόπο φωτεινώ΄

Και όταν βλέπει μια γυναίκα
Υποκλίνεται  βαθιά
Και  όσο αυτή μιλά
Κρέμεται στα χείλη τα γλυκά΄

Άπλυτος, αξύριστος,
Κακοντυμένος ή ξυπόλυτος -
Μ’ όλα τάχα αυτά  μαζί
Να καμώνεται τον ποιητή.

La steaua Mihai Eminescu / Το αστέρι Μιχάι Εμινέσκου Μετάφραση στα Ελληνικά Χρύσα Βελησσαρίου

(copyright Gianpiero Actis) Link: http://actis-artgallery.blogspot.com/ 

La steaua care-a răsărit
E-o cale-atât de lungă,
Că mii de ani i-au trebuit
Luminii să ne-ajungă.


Poate de mult s-a stins în drum
În depărtări albastre,
Iar raza ei abia acum
Luci vederii noastre,


Icoana stelei ce-a murit
Încet pe cer se suie:
Era pe când nu s-a zărit,
Azi o vedem, şi nu e.


Tot astfel când al nostru dor
Pieri în noapte-adâncă,
Lumina stinsului amor

 

Ne urmăreşte încă.

**********************************

http://androxa.wordpress.com/tag/animation/ 

 

Νεοφανούς άστρου η λάμψη

Πολύ χρόνο θα ξοδέψει

Πολύ μακριά να ταξιδέψει

Μέχρι στα μάτια μας να φέξει

Μπορεί να πέθανε στη στράτα

Μες στο απέραντο γαλάζιο

Ωστόσο τώρα λάμπει απρόοπτα

Μες στης ματιάς σου το κομφούζιο.

Αργά οργώνει το σκοτάδι

Το νεκρό άστρο κάθε βράδυ

Δεν το είδε ζων καμιά μας αίσθηση

Το αντιληφθήκαμε σαν ψευδαίσθηση.

Έτσι του πάθους  η παραίσθηση

Βυθίζεται στης νύχτας το υφάδι

Η αγάπη μας πια νεκρή απαίτηση

Που μας στοιχειώνει φτερά στον Άδη.