Αυτό που πάντοτε τρέμω, αδερφέ μου
Μην πάψω να σε συγχωρώ από αγάπη...
Μη σε μαλώσω, που με μαχαιρώνεις...
Αν την κραυγή σ΄εμέ δε βγάλεις, τότε...
Αν στην καρδιά μου πόνο δεν καρφώσεις
Ποιος ν' ανεχτεί άλλος τον απελπισμένο
Τον εναγκαλισμό σου του θανάτου;
Φτύσε στο πρόσωπό μου, αγαπημένε,
Την πράσινη χολή, που σε σκοτώνει...
Ν'αγκιστρωθείς με νύχια και με δόντια
Ξεσχίζοντας το δέρμα μου, που αντέχει
Τον γόο αυτού, που ήταν να το χαϊδεύει...
Μ'εμένα, αν είναι, κουρσευτής ας βγαίνεις...
Μαζί μου οι τύψεις κι οι σκιές ξεφτίζουν...
Ανθεκτικό και πέτρινο το σπίτι,
Που φύλαξα στου ονείρου το κατόπι...

