Είμαι ο κυβερνήτης αυτού του τόπου, ένας ιππότης.
Να είμαστε δίκαιοι, καβαλάρης περιπλανώμενος.
Λάμπει η αστραφτερή πανοπλία
Και ο κοκκινόμαυρος, που ιππεύω, Ροτσινάντε.
Η Σταυροφορία χάνεται, διότι δεν έχει πλέον σκοπό.
Ένας κύριος πάντοτε προχωράει ίσα μπροστά
Δύο μύλοι φλεγόμενοι ατμίζουν.
Αυτοί οι δράκοι όνειρο ήταν στραβό και αόριστο.
Η Δουλτσινέα υποψία καταιγίδας.
Αυτό είναι το κακό με τις παραισθήσεις σε όλη τη Μάντσα.
Εισβάλλουν στο βαθύ πόνο.
Σ' αυτό το τσακισμένο σώμα, που κείτεται
Και ξυπνά για να βασανιστεί από τη λύπη
Χωρίς Δράκους, κοκκινόμαυρο ή Σάντσο Πάντσα.
Sou senhor destas terras, um fidalgo
De justas, a cavalo vou errante,
Armadura luzindo fulgurante
E o alazão Rocinante que cavalgo.
A Cruzada se perde, pois divago,
Um cavaleiro segue sempre avante;
Dois moinhos bufando flamejantes
São dragões neste sonho torto e vago.
Dulcinéia suspeita da tormenta
Este mal que alucina toda Mancha
Invadindo o profundo sofrimento
Deste corpo ferido que descansa
E acorda na tortura do lamento
Sem dragão, alazão ou Sancho Pança.
