THE LAST FAIRYTALE

Experience your ultimate and last fairytale!
Escape even before  a bad omen shows up!
Do not share your abyss! Listen only to your 
Illusions! "Once upon a time I met my fate..."


Foolish! My hardness is my tenderest caress!
Life's hope bring I, to jolt you, to wake you up again
You 'll be here a while longer. Take advantage of it
Weak, you enter in the flock as if it will protect you!


"You feel" though  you do not accept the aura, see?
You did live beyond the boundaries, you're lucky!
Say "thank you" for the Grace, enjoy your bitter chance
to  dream till now and to realise your fancy dreams !


The fact you're here is finite , you accept it or not!
Unexplored the sequel, you believe it or not!
It is our chance to rise to the stars, my sweetheart!
Please come back to me, I 'lI be waiting till our end ...

Handmade oil painting reproduction of Sleep and his Half-brother Death 1874, a painting by John William Waterhouse.

LADY OF TEARS

I was perpetually Smiling 

Sweet Mother

 Your joyful sadness 

Always my big Question

JUST VERBS

http://www.foxink.com.au/942650/Live-Painting

I received
Ι hurt    

I fought  

I gave    

I created 

  I gave birth

I searched

       I searched myself

I loved   

I envied  

I hated   

I talked  

I hushed  

I felt    

I enjoyed 

I cried   

I mourned 

I craved  

I LIVED!  

YOUR 19 POEMS

Today I collected your poems with care
I numbered, I studied, I stored them for me
I 've been nourished  enough and I quenched the thirst 
From the famine of your absence,of your loss
I suffered anew the desire and the tear
Our opening of soul that had united 
Us so much that we were scared, terrified
I experienced successively all that... 
The preparation,  surprise, realisation
Of our approach... this time only through your being ...
Although you don't want to write  anymore, 
To me yet today how much did you say!
Diamond your panic facing our bizarre love ...
Thesaurus the feelings, you whispered to me...
I were loved by you; I 'll keep with tenderness,
As long as I live, our love's immaculate 
Incorruptible , enjoyable Essence
Untouched by the passions that drove us apart ...
I'm so consoled I held something untouched!
I really need to conquer some part of you!
Your word , the offspring of our siblings souls!
I want to keep in my hands a child from you ...
My charisma ... I assure you; I'll raise  it
To fly with strong wings, to create!To be 
The strongest witness to scream: You lived
Some time thanks to me and through me ...What relief!
Maybe that's the way to recollect, that I,
I haven't  always been extremely alone ...

Basw Brataki ΛΗΘΑΡΓΟΣ

Δαγκωμένο το μήλο από την ασχήμια

ήταν σαν ένας κόκκινος φαγωμένος ήλιος

χιλιάδες οι πληγωμένοι άγγελοι

συλλαβές στα ανάλαφρα όνειρα της νύχτας.

Φίλησε στην ρίζα το αίμα

και δέχτηκε να γίνει

κόκκινη πικραναστημένη παπαρούνα,.

Και τότε άρχισε να μετράει

τους λιποτάχτες στα βήματα του ήλιου

ένα, δύο ,τρία …άπειρο,

και ήταν μυριάδες οι νικημένοι της μοίρας.

Ομίχλη ήταν τα σπλάχνα του λήθαργου

που μας υπόσχονταν φτερά .

Πού πας άνθρωπέ μου ;Πού πάμε;

Ποιος θα μας πει;

Ξεχάστηκαν τα πουλιά

Στο γαλανό τους μεθύσι.

Βάσω Μπρατάκη 1981

Από την ποιητική συλλογή

« ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ-ΔΟΚΙΜΕΣ »

FORGET ME

"Only a life lived for others is a life worthwhile."
Albert Einstein

494px‑Michelangelo_

Caravaggio_065.jpg

bdonline.co.uk

255 × 309 - Love among

 the ruins

"Forget Me!"
But you are me!
Rejoice!
A charming
piece of you
You gave me
Did I returned 
The minimum?
Shredded I
The beauty
you offered
In excess?
I share,
I give birth
Only to you.
My poetry 
Our sweet child,
The sequel
Of your nice 
Gift to me.
Something must
escape far
From decay!
To scream loud
That the man
Hasn't fallen
Into nothing.
He exceeds
Himself, as low
Even if he is!
As longer he
Exists somehow,
Humiliates
He the Death!
Able to live
Even when 
He doesn't live ...
Through this
He left behind
By true love
To another!

Swan song

http://www.paintinghere.com/painting/Dryad_23749.html

 Don't sing so sweetly
Your last internal song!
Oh, bleeding heart !
You 're charming my fears .

I won't sleep ... I'll die!
Listening speechless;
Then lost- I'll be crying
My lament in the night.

Far away keening
Druids...In the wake! Pain!
With herbs and hopes
To heel you, wish I ...

And if they steal you,
Nightingale, hold on! .
Black I wear and follow ...
In the thresh I 'll dance ...

In the eyes look at me,
Remember our dream
And the heavy oath !
Next to you to be leaned ...

ΑΝΝΑ ΚΑΣΤΙΓΙΟ Ζητώ το αδύνατο

Ζητώ το αδύνατο: αγάπα με για πάντα.

Αγάπα με όταν ο πόθος όλος έχει φύγει.

Αγάπα με με την προσήλωση ενός μοναχού.

Όταν ο κόσμος στην ολότητά του,

κι όλα όσα κρατάς ιερά σε συμβουλεύουν

για τ’ αντίθετο: αγάπα με ακόμη παραπάνω.

Όταν σε γεμίζει οργή και είναι τυφλή: αγάπα με.

Όταν το κάθε βήμα απ’ την πόρτα στη δουλειά σου σε κουράζει—

αγάπα με• κι απ’ τη δουλειά στο σπίτι πάλι.

*

Αγάπα με όταν πλήττεις—

όταν κάθε γυναίκα που κοιτάς είναι η μία καλύτερη απ’ την άλλη,

ή, σαν πιο αξιολύπητη να ’μαι που ζητώ, αγάπα με όπως με αγαπούσες πάντα: όχι σαν θαυμαστής ή σαν κριτής, μα με

τη συμπόνια που επιφυλάσσεις στον εαυτό σου

όταν είσαι μόνος.

*

Αγάπα με όπως απολαμβάνεις τη μοναξιά σου,

αυτήν που σε προετοιμάζει για το θάνατο,

το μυστήριο της σάρκας, καθώς σκίζει και ράβει.

Αγάπα με όπως την πολυτιμότερη παιδική σου ανάμνηση—

κι αν δεν μπορείς να θυμηθείς καμιά—

φαντάσου μία, βάλε με εκεί μαζί σου.

Αγάπα με στα γεράματα όπως μ’ αγαπούσες στη νιότη.

*

Αγάπα με σαν να ’μουν εγώ για πάντα—

και θα κάνω το αδύνατο

μια απλή πράξη,

αγαπώντας σε, αγαπώντας σε όπως σ’ αγαπώ.


Δημοσιεύτηκε από τον κ.Γιώργο Τσιρώνη στην FB ομάδα Ήχος και Λόγος

 Breast Cancer - Will He Love Me Tomorrow Fine Art Print - Georgie Hanson  http://fineartamerica.com

Facing the Laelaps

Calm down! He doesn't go! 
But he won't lose neither
 Himself anymore ... 
To life will he always 
Be your inspiration. 
You 'll be drifted by him! 

To the  thief Laelaps  wouldn't

Offer  a victory. 
He didn't need you that way. 
Laelaps was so jealous 
With fierce heat to grab you! 
Now he doesn't care at all ... 
There aren't really only 
The hands that need to touch, 
Or the body that craves ... 
There is the heart delight. 
In the name of moments, 
You intensively shared. 
He needs you even so. 
In his bizarre species
Special is the contact  
With your existence 
It will be comforting. 
Acknowledge this to him.
 You allowed this to him.
 By simple tender pity.
You heard him miserable
 To howl like a wolf 
In his desert evenings. 
What a tyrannic remorse!
He slowly realized 
The bitter truth ... 
You tried to reach him 
Tragically against
Your own destiny.
 Here are they paid
All those crimes, however. 
An obol to him too
Soon or later (alas!)
The brutal Laelaps.
Shall demand as well.


http://en.wikipedia.org/wiki/Laelaps_(mythology)

Laelaps, the dog in The Death of Procris, Piero di Cosimo

Laelaps the dog who never failed to catch what he was hunting once had to catch the Teumessian fox that could never be caught. But Procris lay among the white wind-flowers, Shot in the throat. From out the little wound The slow blood drained, as drops in autumn showers Drip from the leaves upon the sodden ground. None saw her die but Lelaps, the swift hound, That watched her dumbly with a wistful fear, Till at the dawn, the hornèd wood-men found And bore her gently on a sylvan bier, To lie beside the sea,—with many an uncouth tear. Austin Dobson: Old World Lyrics.

Laelaps the dog who never failed to catch what he was hunting once had to catch the
Teumessian fox that could never be caught.

But Procris lay among the white wind-flowers,
Shot in the throat. From out the little wound
The slow blood drained, as drops in autumn showers
Drip from the leaves upon the sodden ground.
None saw her die but Lelaps, the swift hound,
That watched her dumbly with a wistful fear,
Till at the dawn, the hornèd wood-men found
And bore her gently on a sylvan bier,
To lie beside the sea,—with many an uncouth tear.
Austin Dobson: Old World Lyrics.

Λέξεις γραμμένες στην άμμο από έναν αθώο ΓΑΣΤΟΝ ΜΠΑΚΕΡΟ (Κουβανός ποιητής)

Λέξεις γραμμένες στην άμμο από έναν αθώο
Οι δράκοι που ακροπατούν γιατί κοιμάται ο Αι Γιώργης.
Ονειρευόμαστε και κοιμόμαστε στο θανατερό όνειρο τα όνειρα του θανάτου.
Δώσε μας χρόνο γι' αυτό. Δώσε μας χρόνο. Εσύ μόνο είσαι αυτός
που ονειρεύεται.

Όχι. Δεν ονειρεύομαι εγώ τη ζωή,
εμένα ονειρεύεται εκείνη,
και σαν το όνειρο με λησμονεί,
η ψυχή μου ξεχασμένη θα απομείνει.

VII
Πορεύονται πεζή στις έξι το πρωί.
Θα μπορούσατε να κάνετε λίγη ησυχία;
Η γη κουράστηκε να υπάρχει.
Μέρα τη μέρα αλέθοντας άκαρπα με τον άξονα της.
Μέρα τη μέρα ακούγοντας τους θεούς να εμπαίζουν τους ανθρώπους.
Δεν ξέρετε να την ακούτε, γυρνά και γογγύζει.
Νομίζετε ότι ακούτε τις καμπάνες, ενώ είναι η γη που γογγύζει.
Τραβήξτε τα αθώα χέρια σας από την ακρογιαλιά.
Μη γράφετε. Μην υπάρχετε. Μη σκέπτεστε.
Αγαπάτε αν επιθυμείτε, και ποιος νοιάζεται;
Δεν είστε εσείς που αγαπούν, κατανοήστε το, αρνηθείτε ευγενικά.
Σκεφθείτε τα άστρα και σκαρφιστείτε μερικούς αστερισμούς.
Μιλήστε για ό,τι θέλετε, αλλά μην πείτε το πραγματικό τους όνομα.
Μην ψηλαφίζετε το φάντασμα κάτω από το πετσί σας.
Μην αποκριθείτε στο όνομα ενός μνήματος. Αρνηθείτε να πεθάνετε.

Παραιτηθείτε.
Συμφιλιωθείτε.
Μη μιλάτε για το θάνατο, μη μιλάτε για το σώμα, μη μιλάτε για το κάλλος.
Για να πλέουν τα καράβια,
Για να κινούνται οι πέτρες και να μιλάνε τα δέντρα.
Για να δυναμώσει η κάπως παλαιά συνήθεια του θανάτου,
Ας ανέβουν ήσυχα οι αμαζόνες το λευκό ποτάμι των μαλλιών 
τους.




Δημοσιεύτηκε από τον κ.Γιώργο Τσιρώνη στην FB ομάδα Ήχος και Λόγος

http://www.anvari.org/cols/Sand_Art.html