Με ξέγραψες, με ξέγραψες!
Για μια τρέλα με διέγραψες!
Τα μάτια μου δεν κοίταξες
να δεις πόσο με πλήγωσες,
πώς μου φοράς το σπαραγμό καδένα.
Με ξέγραψες, με ξέγραψες!
Και δεν το καλοσκέφτηκες,
με έδιωξες χωρίς διόλου εξηγήσεις.
Την άμοιρη μου την καρδιά
βασάνισες κι είναι βαριά
Καρδιά άρρωστη, να μη ξαναχτυπήσεις!
Δε μου μιλάς, δε μου μιλάς
κι έπεσε κρύο και χιονιάς,
μα η μοναξιά πιο πολύ με παγώνει.
Παίρνω κουράγιο στον καημό,
μα το σαράκι είναι ύπουλο
με φαρμακώνει πάλι, με σκοτώνει.
Με ξέγραψες, δε μου μιλάς
μόνο θρηνείς και βλαστημάς
κι η άδικη προδοσία με χαντακώνει...
Την άνοιξη δε θα με βρεις,
θα μ'έχει φάει η μαύρη γης,
σ'αγάπησα για να με καμαρώνεις...
Πού να'φταιξα, πού να'φταιξα...
Αχ, να το καταλάβαινα!
Ας μου 'δειχνες κι απέ μ' αποτελειώνεις...
