Καλώς ήλθατε!
Wednesday, 20 July 2011
Monday, 11 July 2011
Η ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ ΚΙ Ο ΜΑΚΡΥΜΑΛΛΗΣ από την Principia Newton, Τρίτη, 14 Δεκεμβρίου 2010 στις 11:17 μ.μ.
-Θα σου γράψω το ποίημα που μου αφιέρωσαν σήμερα τρεις μαθήτριες της θετικής κατεύθυνσης
"ΧΡΥΣΟΥΛΑ!
Χρυσούλα μου, Χρυσούλα μου,
όμορφη κατσαρούλα μου
θα 'σαι πάντα στην καρδιά μας
κι όχι μόνο στα όνειρά μας...
Με τα κόκκινα γυαλιά
μου θυμίζεις ξωτικά
Μιας κι είναι Χριστούγεννα
είσαι μια ομορφιά..."
-Τα κωλόπαιδα....ωραίο...
-"Σου 'πα τα λόγια περιττά
έχε νου και να περνάς καλά
μαζί με τα μεταπτυχιακά
έχε γεια κι άντε γεια!"
-Άψογο...
-Φιλάκια, θα σε θυμόμαστε!
-Σνιφφφφφφ....
-Και υπογράφουν!
χεχεχε!
Από μικρή μου έγραφαν ποιήματα...
-Τουs αξίζει κέρασμα.
-Είμαι πηγή έμπνευσης!;
Δεν κατάλαβα ποτέ το...γιατί!
-Πάντα το έλεγα ότι είσαι χαζούλα...
-Θα πάρουν έτσι κι αλλιώς βαρβάτο βαθμό!
-Έτσι μπράβο....
-Αλλά είναι αριστούχες και μάγκισσες,
έτσι κι αλλιώς τους αξίζει!
-Εγώ έλεγα τέτοια σε μια χημικού
και μου έβαλε 4...
-Α, την κακούργα! Φαίνεται θα της περνούσες άλλο μήνυμα...
Έτσι έμαθες να λες το ...χωρίς παρεξήγηση;
Χεχεχε!
Λόγος και Σιγή Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
Λόγος και Σιγή
Αζά καν ελκαλάμ μιν φάντα, ασσουκούτ μιν ζαχάμπ. ΑΡΑΒΙΚΗ ΠΑΡΟΙΜΙΑ «Είναι χρυσός η σιωπή και άργυρος ο λόγος.»
Τις βέβηλος προέφερε τοιαύτην βλασφημίαν;
τις χαυνωθείς Ασιανός παραιτηθείς εις μοίραν
τυφλήν, βωβήν, τυφλός, βωβός; Ποίος οικτρός παράφρων
ξένος τη ανθρωπότητι, την αρετήν υβρίζων,
χίμαιραν είπε την ψυχήν, και άργυρον τον λόγον;
Το μόνον μας θεοπρεπές δώρημα, περιέχον
τα πάντα - ενθουσιασμόν, λύπην, χαράν, αγάπην·
εν τη ζωώδει φύσει μας ανθρώπινον το μόνον!
Συ όστις τον αποκαλείς άργυρον, δεν πιστεύεις
το μέλλον, λύον την σιγήν, μυστηριώδες ρήμα.
Συ εν σοφία δεν τρυφείς, πρόοδος δεν σε θέλγει·
με την αμάθειαν - χρυσήν σιγήν - ευχαριστείσαι.
Νοσείς. Είν' η αναίσθητος σιγή βαρεία νόσος,
ενώ ο Λόγος ο θερμός, ο συμπαθής, υγεία.
Σκιά και νυξ είν' η Σιγή· ο Λόγος, η ημέρα.
Ο Λόγος είν' αλήθεια, ζωή, αθανασία.
Λαλήσωμεν, λαλήσωμεν - σιγή δεν μας αρμόζει
αφού εις το ομοίωμα επλάσθημεν του Λόγου.
Λαλήσωμεν λαλήσωμεν - αφού λαλεί εντός μας
η θεία σκέψις, της ψυχής άυλος ομιλία.
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
Che fece... il gran rifiuto
Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μιά μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Οχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα
πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ' όχι -το σωστό- εις όλην την ζωή του.
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
Κ.Π. Καβάφης - Τείχη
Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κι υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.
Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη
διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
Ά όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.
Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Ανεπαισθήτως μ' έκλεισαν απο τον κόσμο έξω.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΕΛΛΙΑΝΙΤΗΣ ΤΟ ΠΤΥΧΙΟ
Το παιδί πήρε πτυχίο.
Σαν να κέρδισε λαχείο.
΄Ολοι οι δρόμοι είναι δικοί του
να προκόψει στη ζωή του.
΄Ομως έχασε το τραίνο.
Οι δουλειές πατήσαν φρένο.
΄Ηρθαν όλα άνω κάτω.
΄Ετσι, βρέθηκε στον πάτο.
Το πτυχίο δεν είναι ένα
Το ένα ίσον κανένα.
Τα νιάτα του έχει φάει.
Mα δεν ξέρει πού να πάει.
Ανθούν οι απατεώνες.
Φάνηκαν άλλοι αγώνες.
Τώρα πλέον το ψωμάκι
βγαίνει με πολύ φαρμάκι.
Δουλειά γι αυτόν δεν υπάρχει.
Πρέπει νάβρει ό,τι λάχει.
κάνει πιά το χαμάλη
να πληρώνει το μπακάλη.
΄Ετσι ο καιρός περνάει.
Η ζωή τον προσπερνάει.
Τον κτυπά μ’ ένα μαχαίρι
με το πτυχίο στο χέρι.
Αφού βλέπει στο πεδίο
δεν μπορούν να ζήσουν δύο
δυσκολεύεται για γάμο.
Οι ελπίδες πέφτουν χάμω.
Παίρνει λοιπόν το πτυχίο
το άχρηστο πιά λαχείο,
το βάζει σε μια κορνίζα
που θυμίζει Μόνα Λίζα.
Αρχίζουνε τα στραπάτσα
ξεκινάει για την πιάτσα.
Δύο φράγκα μήπως βγάλει.
Τα πτυχία του χαλάλι.
Κάποια στιγμή θα ξεφύγει.
Απ’ την Ελλάδα θα φύγει.
΄Ολοι εδώ σε κυνηγάνε.
Προσπαθούνε να σε φάνε.
Γι αυτό ο λαός μας λέει:
Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΡΩΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ.
ΕΙΣΑΓΟΥΜΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΕΞΑΓΟΥΜΕ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ.
Ο κύριος Νομάς- Ρομά από την Principia Newton, Τρίτη, 22 Φεβρουάριος 2011 στις 3:31 μ.μ
Το κείμενο είναι μια δική μου παραλλαγή του κειμένου "Ο κύριος Άστεγος" του Πέτρου Κουμπλή στη διεύθυνση http://www.aixmi.gr/index.php/kyrios-astegos/ το οποίο βρήκα εξαιρετικό και είπα να το προσαρμόσω στις δικές μου ανησυχίες. Γι' αυτό του ζητώ ταπεινά συγγνώμη
- Καλησπέρα. Είστε ο κύριος;
- Νομάς- Ρομά.
- Επάγγελμα;
- Νομάς- Ρομά.
- Ηλικία;
- Νομάς- Ρομά.
- Αγαπητέ κύριε Νομάς- Ρομά, είναι η πολλοστή φορά που καλούμεθα ν’ ασχοληθούμε με την περίπτωσή σας. Παρόλα αυτά, θα μπορούσα κάλλιστα να σας τακτοποιήσω ακόμα και τώρα.
- Να με τακτοποιήσετε;
- Βεβαίως! Θα μπορούσα άμεσα να σας στεγάσω κάπου.
- Πού να με στεγάσετε;
- Υπάρχουν αμέτρητες επιλογές. Ρίξτε μια ματιά σ’ αυτά τα χαρτιά, σας παρακαλώ. Θα μπορούσατε να ενταχθείτε οπουδήποτε. Έχουμε δόγματα, έχουμε ιδεολογίες, ρεύματα, παραδόσεις, κόμματα, ομάδες και διακρίσεις για κάθε γούστο και κάθε περίπτωση. Ακόμα κι αν δε μείνετε ευχαριστημένος από τη λίστα αυτή, θα μπορούσαμε να επινοήσουμε κάτι καινούριο, για να προσχωρήσετε εκεί κι εσείς κι όσοι άλλοι είναι κατά καιρούς άστεγοι. Είμαστε ευέλικτοι σε αυτό. Ακούμε προσεκτικά τι ζητά η αγορά.
- Μα γιατί να κάνω κάτι τέτοιο;
- Γιατί πολύ απλά θα έχετε προνόμια που δεν είχατε μέχρι σήμερα.
- Προνόμια;
- Ακριβώς! Θα έχετε απαντήσεις, αγαπητέ μου. Θα έχετε απαντήσεις! Θα έχετε μέθοδο, σύστημα, υπόδειγμα, λεξιλόγιο. Θα μπορείτε να εξοργίζεστε δικαίως, θα μπορείτε να αδικείτε και να αδικείστε με επιχειρήματα, με στήριξη, γιατί όλα είναι μέσα στη ζωή. Γιατί εκεί έξω είναι ζούγκλα!
- Εκεί έξω είναι ζούγκλα. Εδώ μέσα; Εντός μας;
- Θα έχετε παρηγοριά!
- Αυτοοίκτο εννοείτε…
- ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ! Σταματήστε! Σας παρακαλώ! Δεν είναι δυνατόν! Δε μπορεί, κάπου θα ανήκετε! Όλοι κάπου ανήκουν!
- Είμαι Νομάς- Ρομά.
- ΜΑ, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! Είναι παιδιάστικο αυτό που κάνετε, δεν το καταλαβαίνετε πια; Μοιάζετε καλός άνθρωπος και κάνετε σα μικρό παιδί, ενώ θα μπορούσατε να ασχολείστε με πολύ σοβαρά ζητήματα. Θα μπορούσατε, για παράδειγμα, να λέτε πως ο δικός σας θεός είναι ο καλύτερος, πως μόνο ο δικός σας ακούει ότι του ψιθυρίζετε στις προσευχές σας. Θα μπορούσατε να έχετε δίκιο σε όλα. Πως η δική σας ομάδα είναι η καλύτερη, το δικό σας κόμμα! ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΤΟ! Ορίστε, εδώ είναι, μπροστά σας! Μπορείτε να μπείτε ΤΩΡΑ σε όποιο σπίτι θέλετε!
- Και εκεί δε θα βλέπω τους άλλους ανθρώπους.
- Θα έχετε ασφάλεια.
- Οργανωμένους φόβους.
- Θα έχετε στόχους…
- Έχω όνειρα.
- Δε θα είστε μετέωρος…
- Είμαι ελεύθερος.
- Μπορώ να σας εξασφαλίσω κάτι ιερό…
- Έχω το ηλιοβασίλεμα.
- Μπορώ να σας υποσχεθώ κάποιον Παράδεισο…
- Τον κουβαλώ μέσα μου.
- …Λυπάμαι… λυπάμαι πολύ.
Εγώ πάντως προσπάθησα.
Και με πόνο καρδιάς ξαναβάζω στα χαρτιά σας την σφραγίδα.
- Την σφραγίδα;
- Την σφραγίδα που λέει Νομάς- Ρομά.
- Μα, δεν χρειάζομαι σφραγίδες.
- Τις χρειάζομαι εγώ. Για να σας ξεχωρίζω.
Ελεγε ό Γκάντι........
«Βλέπω μόνο τις αρετές των ανθρώπων. Αφού δεν είμαι αλάθητος, δεν θα αναλύσω τα λάθη των άλλων »
Όλοι έχουμε κάτι καλό μέσα μας. Αν στοχεύεις στη βελτίωση τότε είναι χρήσιμο να επικεντρώνεσαι στις καλές πλευρές των ανθρώπων. Όταν εστιάζεις στα θετικά στοιχεία των άλλων, έχεις ακόμα ένα κίνητρο για να τους βοηθήσεις. Με το να βοηθάς τους άλλους δεν κάνεις μόνο την δική τους ζωή καλύτερη. Με τον καιρό παίρνεις πίσω ότι έδωσες, ενώ οι άνθρωποι που βοήθησες τείνουν περισσότερο να βοηθήσουν άλλα άτομα. Έτσι, όλοι μαζί, δημιουργείτε μια θετική αλλαγή που δυναμώνει.
Κατερίνα Γώγου, Μαγιακόφσκι της Πλατείας Εξαρχείων
Νοεμβρίου 19, 2008
Η Κατερίνα Γώγου αποτελεί ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην ελληνική ποίηση. Η αιώνια έφηβος, η οργισμένη, η πιο σπαρακτικά ραγισμένη φωνή της γενιάς της. Μια ποιήτρια που έγραφε για να μην εκραγεί, που είχε κάνει τον πόνο και το παράπονο στίχους, κι αυτοί οι στίχοι ήταν παραπονεμένοι και οργισμένοι, αλλά πάνω απ’ όλα αληθινοί.
Όπως αναφέρει κάποιος φίλος γι’ αυτήν στο Ιnternet: «Η Κατερίνα Γώγου έκανε ποίηση σε μια εποχή που οι άλλοι ‘ποιητές’ έκαναν δημόσιες σχέσεις. Πάνω απ’ όλα ήταν η ίδια ποίηση. Ανάμεσα σε χάπια, ποτά, σβησμένα τσιγάρα, φτωχογειτονιές, προδοσίες…». Όσα χρόνια κι αν περάσουν η Γώγου θα παραμένει η ποιήτρια των νεοτέρων γενιών, αφού με τους νέους, κατά κύριο λόγο «συνομίλησε». Όπως αναφέρει ο Λεωνίδας Χρηστάκης, η Κατερίνα ήταν έξω από κάθε λογής εκδοτικά και καλλιτεχνικά κυκλώματα και κλίκες και γι’ αυτό σπάνια γίνονταν γι’ αυτήν αναφορές στα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης. Ο Τηλέμαχος Χυτήρης, ποιητής και πρώην υπουργός δε δίστασε να χαρακτηρίσει την Κατερίνα σαν τον: «Μαγιακόφσκι της Πλατείας Εξαρχείων».
Το σίγουρο είναι ότι η Κατερίνα ήταν ένας ασυμβίβαστος άνθρωπος, κάποια που δεν άντεχε όλο αυτό τον πόνο και την αθλιότητά γύρω της, και έβγαζε ποιητικές κραυγές μπας και ξυπνήσουν οι χαρτοφυλακένιοι άνθρωποι. Οι κραυγές της δεν πήγαν χαμένες, αφού όλο και περισσότεροι νέοι άνθρωποι διαβάζουν την ποίησή της, όλο και περισσότεροι αληθινοί άνθρωποι την ανακαλύπτουν. Και σήμερα το τραγούδι της ακούγεται πιο επίκαιρο από ποτέ άλλοτε:
Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών Εξάρχεια Πατήσια Μεταξουργείο Μετς. Κάνουν ό,τι λάχει. Πλασιέ τσελεμεντέδων και εγκυκλοπαιδειών φτιάχνουν δρόμους και ενώνουν ερήμους διερμηνείς σε καμπαρέ της Ζήνωνος επαγγελματίες επαναστάτες παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν τώρα παίρνουν χάπια και οινόπνευμα να κοιμηθούν αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται. Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα στις ταράτσες παλιών σπιτιών Εξάρχεια Βικτώρια Κουκάκι Γκύζη. Πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια μανταλάκια τις ενοχές σας αποφάσεις συνεδρίων δανεικά φουστάνια σημάδια από καύτρες περίεργες ημικρανίες απειλητικές σιωπές κολπίτιδες ερωτεύονται ομοφυλόφιλους τριχομονάδες καθυστέρηση το τηλέφωνο το τηλέφωνο το τηλέφωνο σπασμένα γυαλιά το ασθενοφόρο κανείς. Κάνουν ό,τι λάχει. Ταξιδεύουν οι φίλοι μου γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή. Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουνε με μαύρο χρώμα γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο γράφουνε σε συνθηματική γλώσσα γιατί η δική σας μόνο για γλύψιμο κάνει. Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα στα χέρια σας. Στο λαιμό σας. Οι φίλοι μου.
ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΜΙΣΩ Σ' ΕΜΕΝΑ ΚΑΛΥΨΩ ΔΙΑΚΙΔΗ
Εκείνο που μισώ σε εμένα,
δεν είναι οι στιγμές που λυγίζω,
μα οι στιγμές που επιθυμώ.
Τις νύχτες που πέρασαν, ήμουν μαχήτρια.
Έδιωχνα τους Δαίμονες,με ένα χαμόγελο.
Δολοφονούσα την Οργή μου,
μην τυχόν και αποδράσει.
Δεν ανάσαινα,
να αφουγκραστώ τον φόβo μου.
Ανάμεσα στις φρίκες,γινόμουν κομμάτια.
Για να ενωθώ ξανά,
στο Σώμα που διψούσε,
στο Φύλλο
που λαχταρούσε τον Έρωτα,
στην Βροχή
που ξέπλενε τις Αμαρτίες μου..
Τίποτα δεν ήταν ικανό να με κάνει να θέλω να πεθάνω.
Τις στιγμές όμως που έχω ανάγκη την αγκαλια σου,
τότε…
αληθινά…
είμαι εκείνη που ονειρεύομαι να γίνω.
Αλλά και εκείνη..
που πρεπει να σκοτώσω..
ΚΑΛΥΨΩ
Subscribe to:
Posts (Atom)