BIG BANG

http://schweizerarts.blogspot.gr/2011/01/song-painting-and-video-big-bang.html

Well, weird!

I conquer Atlantis

through and through ...

I laugh and talk

with the elders

of Babylon

I copulate

with blue-blooded elves

I satisfy the insatiable

appetites of African Magus

I reproduce my generation

with wolves, lions and eagles

I crawl kissing the legs

of jesters and of insane ones ...

Though I am losing you!

Shame! 

But after all perhaps

it does not suit you,

the uproar of my existence.

How to connect 

a mathematical point 

with chaos?

The death of one of them

feeds the beginning of the other ... 

MY SELF'S QUEST

painting: innermost by Mohannad Orabi

Who am I...
Who will tell me?
You
my passionate lovers
have you really 
understood anything about me?
Or you didn't even look for?
You stayed just for your needs
Once you started to know me
you left with your tail between your legs
or you stayed out of habit.
Who ever learned my innermost?
My seedlings maybe?
I nourished them 
through my breasts for years
with their eyes clinging to my soul
absorbing my personal dreams
Until I stopped anymore 
to ask if I still was me
Am I indeed?
Thou hast madeth me remember
how it is to be myself
I blame thee!
Thou art the cause that I try 
awake 
with blood for ink
to meet with my stray existence
Because who else will testify 
who I am?
Who else really cares?
Thou? 
Let me laugh! 
No!
Thou lookst so persistently for thy reflection!
Oh my poor self!
No matter how diligently I detected
an exit to find from my loneliness
unfortunately 
I might always be the only one 
who my self-knowledge will seek.
COPYRIGHT2012 CHRYSSA VELISSARIOU

ROMANTIC

What else could feathered beings do
in spring
than chirp about
winged Eros?
With whom dying butterflies
could lie
in fall
than with wing flapping hopes?

YOUR BEING

PAINTING: Charles Courtney Curran (1861-1942) Sunlit Valley 1920

"Still there are moments when one feels free from one’s own identification with human limitations and inadequacies. At such moments, one imagines that one stands on some spot of a small planet, gazing in amazement at the cold yet profoundly moving beauty of the eternal, the unfathomable: life and death flow into one, and there is neither evolution nor destiny; only being." Albert Einstein
YOUR B

EING

I choose to Live and live always
neither in future,
nor in the past,
right Now.

I suck each Moment greedily
so it won't be gone
I grab fast the
whole Joy.

I asked you to Run together,
beyond our hold backs,
Wild galloping
horses!

What's the point of any Delay?
You say, you want time.
You're suffering.
You Go.

I let Nothing between us two
for tomorrow. I took
all of you at once.
You're Mine.

I chose to be Drown
in your love as long
as it was Here.
Look close!

I feel the Smell of kisses,
your sweet smiling face,
your wish to hope.
Passion!

The cruel Time which uprooted us,
which keeps hurting us,
I won, I Fooled ...
You're near!

You are in my mind Experientially
being a view of beauty,
which will Never
be lost.

INEXORABLE

http://www.abstract-art-blog.net/2012/01/index.html

What can I do?
See,it hurts a lot ...
Ridiculous!



My love for you seem
so laughingly obscene
as most winsome.


Inexorably
irrational though
so merciless.


I do not know now
if it 's existing
bilaterally.

And I still  insist
to hover making
dreams or weeping.

You're able to see...
How much probably
am I amusing!


You do not suffer
waiting patiently
the redemptive

dive lying by the side
of the Siloam's pool
being completely blind...

Alone I pretend
to decorate
emotionally

with my bright colors
a canvas meant from
start black and white

AKOYSTIKA

EARTH

UNKNOWN

THE STORM

Cyn McCurry - Out of the Storm Against the Tide

I am troubled.
Going round .
In the vortex.
Always charged.

I 'm aging
not taking root
in my inner
wing flapping.

What delving;
Being searching.
Still stiring.
Wandering.

I'm afraid.
Wild the humans,
I miss you.
No real aid.

I become silly
every role
me to feign,
to breathe freely.

If I come in,
you escape.
If I had you
to be serene!

The end took form,
as in the start 
I thought living.
Near's the storm!

PLEASURE

Maja by Goya

Red Leather Armchair by Ken Daugherty

Experience!
Amazed,
intense
Pleasure.
A bridge
on the gap
between
before,
after,
vacuum,
the new,
my ego,
thy ego.
Infinite
carnal
contact;
framework,
boring
Usual.
The Dream
tangled with 
concrete.
Stellar
Vision's
kisses
only on
tender
soft palm.
Don't laugh!

A hole in
cheerless
Space of
Absence
in ideal
Cutting
with present.
It is
Vision
scattered
in my
being.
Eloquent 
or possible
other type's
Contact?
Unclear,
but strong
Escape.
Are souls
-they may-
in touch
once joined?
I believed
for moments
in Unseen.
Great feeling!
Are you there? ..
Did I feel
-I wonder-
suddenly
your pain?
Art thou there?
Or is it 
simply
what I
desire?
Unknown!
Strong
endocrine
ecstasy ...

THE SACRIFICE

 Charles Natoire’s “The Awakening of Venus” or “Le Reveille de Venus”  1741.  

I don't know how to
do not harm you...
If I go then too
I disarm you.

You suggest silence '
'bout you I talk.
Death's urgence
pushes my clock.

Slaying my body,
hurting my soul
I become dodgy
my guilt to scroll

I have nor the hope,
neither courage,
I didn't see you, nope,
time is damage.

If you're missing,
Life equals grave
being half, I'm hissing
live in a cave.

Here how I 'm standing,
I still wonder,
the tax is pending,
hit by a thunder.

You call me  a sinner,
but it was sealed
sacrifice you to offer
me to be healed.

ΑΝΑΘΕΜΑ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΣΟΥ

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

 Φταίει αυτή η ριμάδα η διάκριση, που με κρατάει μακριά σου. Πολλές φορές σκέφτηκα: "Τι θα πάθει, αν με δει και με κεράσει ένα καφέ; Ο οποιοσδήποτε θα το τολμούσε. Τον επιθύμησα τόσο πολύ! Ήταν φίλος πάνω απ' όλα κι η φυσική του παρουσία θα με καθησυχάσει, η αγάπη στα μάτια μου θα τον αναπτερώσει. Όση ανάγκη έχω να τον δω εγώ, θα έχει κι αυτός."
 Έφτασα αρκετές φορές έξω απ' το σπίτι σου, κάθησα στην ταβέρνα απέναντι, σε κατασκόπευσα, σήκωσα άπειρες φορές το τηλέφωνο να σου μιλήσω. Δεν το έκανα.
 Αρρώστησες και άλλαξες. Αυτός ο αναθεματισμένος ο καρκίνος σε έφαγε. Συσπειρώθηκες γύρισες στα βασικά. Έβλεπες ραγδαία την πτώση, δεν έλεγχες τις συνέπειες της θεραπείας και της εξέλιξης, λυπόσουν τον εαυτό σου, δεν ήθελες να σε λυπούνται.
 Αλλά εγώ σ' αγαπούσα. Δε θα σε λυπόμουν ποτέ. Δε θα σ' έβλεπα ποτέ διαφορετικό. Την ψυχή σου αποζητούσα και να κερδίζω το χρόνο δίπλα σου, ειδικά τώρα, που η απειλή μιας μελλοντικής έλλειψης ήταν προφανής και ραγδαία. 
 Ήξερες, πόσο θα υπέφερα. Ήξερες, ωστόσο δεν ήθελες να περάσω το λούκι, την οδύνη, που περνούσες εσύ, ούτε να σε απασχολώ με την αγωνία μου, να σε αποσπώ απ' το σκληρό πρωταθλητικό σου αγώνα. 
Είχες τους δικούς σου να σε στηρίζουν, τη δικιά τους αγωνία ν' αντιμετωπίσεις, προηγούνταν γι' αυτούς να νικήσεις, μ' αυτούς ν' αγκαλιαστείς.
 Εξάλλου ήσουν εσύ κι ο εαυτός σου στη μάχη. Σε μια μονομαχία δεν ανακατεύονται τρίτοι, εκτός από τους έμπιστους μάρτυρες.
 Άσε, που άλλα ονειρεύτηκες για τη δικιά μας τη σχέση και τώρα σου φαινόταν το σχέδιο πώς ναυάγησε, πώς το πλοίο χτύπησε σε ξέρα, οπότε εγκαταλείπουμε το πλοίο.
 Μ' απέκλεισες. Βίαια. Δεν είχες την πολυτέλεια να το ψάξεις. Έτσι ίσως απομακρυνόταν το πρόβλημά σου από εμένα. Έτσι ίσως τη γλίτωνα κι εγώ.

Campanula oreatum mount Olympus 's endemic flower 

 Όμως εγώ σ' αγαπούσα και σ' αγαπώ. Η ανθρώπινη ψυχή διαλύεται από τέτοιους αποχωρισμούς. Ευτελίζεται. Χάνει το σκοπό της, την ουσία της, τη λογική της. Τι νόημα να έχει μέσα μου η αγάπη, αν δε σε συντροφεύει έστω διακριτικά κι από μακριά στα δύσκολα;
 Αυτό που έζησα στην περίπτωσή σου το περιγράφω με μια λέξη: ΚΌΛΑΣΗ. Ναι, έτσι ορίζω εγώ την κόλαση. Όταν διψάς, να μη βρίσκεις να πιεις, όταν θες δίπλα να σταθείς, ν' απομακρύνεσαι, όταν θες να εκμεταλλευτείς κάθε δευτερόλεπτο, να επαφίεσαι στο αβέβαιο μέλλον, όταν θες να καταξιώσεις, ό,τι αισθάνεσαι, να απορρίπτεται.
 Κι αυτή η Κόλαση συνεχίζεται κι εγώ παραμένω με το ακουστικό στο χέρι, γιατί αυτή η ριμάδα η διάκριση δεν παύει βλέπεις να μου ψιθυρίζει, πόσο δίκιο έχεις.