WATERFALL

Wisdom's momentum 

as an impetuous stream

flows with strong splashing

rich foams and noises

to sparkle, to shake, to wake up

But when the water

of the knowledge's poured

in a swamp with no exit

stays stagnated still 

Real-life stops growing in there

If there's a fissure

liquid spirit escapes through

to become a cool creek

which to other people

generates fertilizing

As a stream toward the sea

quenches the thirst of the earth

the same the creative mind should

overflow its wealth  

to fellow souls' growing 

ETERNAL TREES

Breath of life is being stopped!
The woods, evergreen high walls
deadened by axes
just like war corrupts
always history

Through any obscene pretentions
the woodcutters are pushed by
material interests
dead trees to throw to
the raging river

To the open sea the stream
massively drifts the big logs
they're all uniform
as human masses
thrown to consumption

From time to time a creator
changes the shapeless wooden
in a boat for trips
just like a poet sculpts
his soul to blossom

Then ancient strength and wisdom
of the eternal ancestors
flows into mankind
dreamer's oxygen
brings back life again 

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ

http://www.thehindu.com/arts/art/article2611868.ece

"Εδόθη μοι σκώλωψ τη σαρκί..."
Συχνά μου χαρίζει ανυπόφορους φυσικούς πόνους. Δε θυμάμαι την ηλικία που ο πόνος άρχισε να με διδάσκει. 
Νομίζω γύρω στα τρία μου.
Είχα φοβερούς ολονύχτιους πόνους στ' αυτιά μου. Το χειμώνα, η υγρασία και το κρύο  στο ορεινό χωριό, που μέναμε τότε, μου προκαλούσαν επίπονες ωτίτιδες ως νήπιο, που θυμάμαι ακόμη.
Το μόνο γιατρικό λαδάκι στο αυτί και ζεστές κομπρέσες. 
Όλη νύχτα κάτω απ' το καντήλι κοιτούσα την εικόνα ενός συμπάσχοντος Χριστούλη - τότε ίσως πρώτη φορά Τον συμπάθησα.
Μετά θυμάμαι τη φρίκη με τις τσουκνίδες...Γύρω στα τέσσερα πάλι! Αγρίμι κάλπαζα μ' ένα τσούρμο αγοροκόριτσα στα γιοφύρια και τις βρύσες του χωριού - μονίμως με ματωμένα γόνατα.
Μια φορά παραπάτησα κι προσγειώθηκα σ' έναν "κήπο" από τσουκνίδες κάτω απ' ένα απ' αυτά τα περίφημα γιοφύρια.
Στην αρχή ένιωσα ένα απαλό ξάναμμα ολούθε με σε λίγο -αλλεργική στο δηληρήριο των φύλλων - πυρπολήθηκα, μετατράπηκα σε όρθια... φλεγμονή. 
Με πήγαν σηκωτή στο σπίτι, φωνές οι γυναίκες, η οσμή του ξυδιού σ' όλο μου το σώμα κι ο πόνος, που επέμενε να μου κάνει μάθημα, που με μορφή ανοιχτών πληγών δεν υποχωρούσε για ημέρες.
Γύρω στα εννιά, ξάφνου μια βραδιά, η μάνα μου με πληροφόρησε πως πια έγινα γυναίκα, πως δυστυχώς από τότε και πέρα θα άρχιζα να υποφέρω επαναληπτικά, πως δυστυχώς έτσι είναι φυσικό και οφείλω να τ' αντέχω.

Η ίδια μου 'λεγε πώς τ' άντεξε, οι Άγιοι πώς άντεχαν τόσα μαρτύρια και πάλι ομολογούσαν την πίστη σ' εκείνον τον συμπονετικό Χριστούλη στο καντήλι... Μας στέλνει μου' λεγε κι εμάς τους πόνους για να του αποδεικνύουμε πόσο δυνατοί είμαστε. Μας στέλνει σταυρούς, που, αν τους σηκώνουμε αγόγγυστα, του δείχνουμε πόσο τον αγαπάμε...

Νομίζω τότε άρχισα να αμφιβάλω για αυτό το Χριστούλη, αλλά και για την αγάπη. Μου πήρε χρόνια ν' ανασκευάσω τα αισθήματά μου και για τα δυο...

Η συχωρεμένη η γιαγιά μου πάλι με διαβεβαίωνε κι αυτή πως έτσι έπρεπε ακριβώς να είναι, μ' έχωνε κάτω από μια βελέντζα καλοκαίρι καιρό, μπρούμυτα σε στάση εμβρύου, να καταριέμαι τη μοίρα μου και να περιμένω απαρηγόρητη αιώνες...

Κι όταν πλέον γινόταν αφόρητο, κλεινόμουν στην τουαλέτα, εκεί που κανείς δε μ' έβλεπε, με κρύο ιδρώτα να τρέχει απ' το μέτωπο και τις λαγόνες μου, σε τρόμο.

Άφηνα όλα τα απόβλητα υγρά μου να κυλήσουν με πολλή προσοχή μη λερώσω, μην ακουστώ, λες κι ήταν κολλητικό.

Δάγκωνα ένα πανί και μούγκριζα. Μ' άφηνε μια-δυο ώρες, μετά ξανά...Έκλαιγα, ούρλιαζα βουβά, ικέτευα. Ρωτούσα το Θεό γιατί, γιατί μ' έκανε έτσι. Γιατί να είμαι γυναίκα, γιατί να υποφέρω τόσο συχνά και τόσο νωρίς...

Για κάποιο περίεργο λόγο οι γυναίκες στο σπίτι μου απέφευγαν τα παυσίπονα σαν το διάολο. Έτσι ήταν σχεδόν αποτρόπαιο να ζητήσω κι εγώ ένα! "Είσαι μικρή για τέτοια φαρμάκια", μου 'λεγε ψυχρά η μάνα μου, " να τ' αντέξεις!"

Κι ύστερα προστέθηκαν οι τυραννικές ημικρανίες στην εφηβεία μου, μετά από κάποιο τυχαίο χτύπημα στο κεφάλι, να μου πιρουνιάζουν τη σκέψη , να μου σμιλεύουν την ψυχοσύνθεση.

Μεγάλωνα υγιής, αλλά με φυσικό επόμενο τον πόνο. Να τον αγνοώ ακόμη κι ως προειδοποίηση, να τον τιθασεύω, να τον χρησιμοποιώ.

Ίσως - τ' ομολογώ - να υπήρξε ακούσια και μαζοχιστική πηγή ηδονής. Δεν το συνειδητοποίησα. Σίγουρα όμως τον έκανα δάσκαλο δύναμης.

Οι ωδίνες στα παιδιά μου, παρά τις φρικιαστικές περιγραφές άλλων γυναικών, με εξέπληξαν! Αισθανόμουν ότι ήταν κάτι που είχα ξαναζήσει και μάλιστα συχνά. Ίσως γι' αυτό δε φοβήθηκα ποτέ στους τοκετούς μου, και δεν έβγαζα άχνα, πέραν της πολεμοχαρούς κραυγής της απελευθερωτικής εξώθησης. Μου 'λεγαν πως τότε ούρλιαζα σαν άγριο ζώο, θηριωδώς, σαν λυσσασμένη λύκαινα... Κι εγώ αυτόν ποτέ δεν τον είδα σαν πόνο, παρά σα νίκη, σα γιουρούσι, σαν άλωση μ' εμένα πολιορκητή.

Η επόμενη φάση ο πόνος της φθοράς, της επιβάρυνσης του χρόνου, της αρρώστιας. Ασθένειες να επιτίθενται στα κόκκαλα, στις κλειδώσεις, στα ζωτικά όργανα, που διαβρώνουν την νιότη σε σάπια σάρκα λυγμών.  

Μαχαίρια να μου μακελεύουν κομμάτι κομμάτι τη ζωηράδα, την ευκινησία, το λυγερό κορμί. Που φορτώνουν οδύνη κι αναμνήσεις εφιάλτες. 

Μέρες βαριές ακίνητες, νύχτες που μετρούσαν τις στιγμές μ' ελπίδα για μια αυγή ανακούφισης κι ανανέωσης.

Αγώνας για επιβίωση μέσα από συνεχή πόλεμο, καταστροφή του βιολογικού σθένους.

Κι ο πόνος ο ψυχικός, ο πόνος στην κίνηση, ο πόνος των πληγών να κατατρύχουν, να να σκληραίνουν, να στερούν την ανεμελιά της νεανικής αθωότητας...

Έγινα από πέτρα, έθαψα την ευαισθησία, που με αποδυνάμωνε. Έβλεπα όλο και πιο πολλά, νικούσα! Έμαθα να πολεμώ και να θριαμβεύω.

Δε φοβάμαι!

Δε φοβάμαι πια την αδυναμία πάνω στα μέλη μου. Μπορώ να την αντιπαρέρχομαι, να την επεξεργάζομαι και να περιμένω υπομονετικά να την ξεπεράσω.

Έμαθα να περιμένω για την επόμενη ανάπαυλα έντονης ζωής, έμαθα ν' αρμέγω απ' τη στιγμή την ομορφιά, να την απολαμβάνω. Ξέρω πως δε θα είναι για πάντα εκεί. Πως κάποτε θα γίνει τροφή γι' αυτό που έρχεται.

Εκμεταλλεύομαι την ηδονή της νηνεμίας, ρουφώ τη γαλήνη μέχρι τον επόμενο πόνο.

Δε φοβάμαι. Ξέρω να νικώ.

Ωστόσο είναι κάτι που ποτέ δεν ξεπέρασα. Κάτι που όλη αυτή η εμβάθυνση και οι οδυνηρές εμπειρίες μου στερούν. Πρόκειται γι' αυτό που μάλλον ποτέ δε θα μπορέσω να ελέγξω, ούτε να συνηθίσω.

Συχνά θυμάμαι τη μάνα μου και την απάθειά της, όταν μου έλεγε μικρούλα όλα εκείνα τα περί αντοχής. 

Τη ζηλεύω εκείνη είχε βρει ένα άνοιγμα, ένα παραθύρι ν' αναπνέει. Μπορούσε να λέει "Αφού το άντεξα εγώ, θα τ' αντέξεις και εσύ"

Πόσο θα ήθελα να κατακτήσω αυτή την εμπιστοσύνη!

Γιατί ο μόνος πόνος, που πια δεν ορίζω, είναι ο πόνος και η οδύνη του αγαπημένου.

Κάποιος που έχει εντρυφήσει στην αγωνία, όσο εγώ, είναι αρκετά αλαζόνας να μην εμπιστεύεται τη δύναμη του αγαπημένου του στον πόνο. Γιατί αυτόν δεν μπορεί να τον ελέγξει. 

Δεν ωφελεί να του σκουπίζει τα δάκρυα και να τον παρηγορεί. Τουλάχιστον δεν μπορεί να πιστέψει ότι ωφελεί.

Έχω ακόμη ανάγκη εκπαίδευσης σ' αυτό τον τομέα...

Γίνεται ακόμα πιο τυραννικό όταν ο παθών προσπαθεί να ανασυνταχθεί, αναζητά την απομόνωση και αξιοπρεπώς ψάχνει δύναμη μέσα του κι όχι σ' εμένα.

Τότε είναι που βυθίζομαι σε πανικό, που παύω να λειτουργώ. Γιατί έχω μάθει να κυβερνώ την αδυναμία και σ΄αυτή την περίπτωση δεν μπορώ! Είναι ολόκληρος αγώνας ν' αφομοιώσεις κάτι τέτοιο!

Να μάθεις να εμπιστεύεσαι τη δύναμη αυτών, που αγαπάς. Να μάθεις ν' αποδέχεσαι τη φθορά τους. Να μάθεις ν' αντέχεις να παρακολουθείς αμέτοχος τον αγώνα τους. Να μάθεις να υποστηρίζεις την νίκη ή την ήττα τους...

Ομολογώ! Αυτό ήταν το πιο δύσκολο μάθημά σου, δάσκαλε Πόνε!

Να αντιμετωπίζω τον πόνο του αγαπητού. Να προχωρώ ακόμα και, όταν μοιραία, όπου πολεμώ κι ακόμα είμαι σθεναρά νικηφόρα, οι σύντροφοί μου υποχωρούν και υποκύπτουν. Αφήνοντάς με στην "Οδύσσειά" μου μόνη να συνεχίζω... 

Οφείλω να εκπαιδευτώ στην απώλεια και τον πόνο του διπλανού. Να αποδεχτώ το δικαίωμά του να αγωνιστεί μόνος. 

Είναι πολύ δύσκολο αυτό το μάθημά σου, δάσκαλε Πόνε!

Είναι σκληρό για ένα γεννημένο πρωταγωνιστή να δέχεται δευτερεύοντα ρόλο ή ακόμα χειρότερα ρόλο κομπάρσου σε μια τραγωδία, όπου συχνά έπαιξε τον πρώτο ρόλο. 

Ωστόσο, ένας τέτοιος ρόλος αποδεικνύει το εύρος και το βάθος του καλλιτέχνη και είναι απόλυτα απαραίτητος για τη θριαμβευτική επιτυχία του έργου...

CYBER-EXPERIENCE

I am afraid to write about this story.
Because it is about you and me in a forbidden proximity.
Who you are you and who I am, it is not so significant...
I was smiling to you every evening on my pc- screen.
You were tele-confessing your sorrows to me.
I opened wide my soul to you online.
We liked each other from afar and when I fell in love with you,
I sent you a love letter to your chat...
We were extremely tele-hungry... 
So we were cyber-"sinning" often.
And when at last we managed a couple of times
to make proximal  our cyber-dream,
we lived a reality and a touch
much, much too near for us the coward ones ...
The truth is that you were needing me on the remote.
I was a piece of your cyber-life.
You never tried seriously to find for me a place in your real life.
You did not need me near, only away ...
Our common feeling, however, was sincere from my part, not just virtual!
Suddenly, the circumstances did not allow us anymore
to share the cyber-indulgence, by which we were justified ...
The "away" was now useless for you, you needed only the "proximal"!
You did not have any important problem to confront.
You simply deleted me from your friends list...
It did not even crossed your mind to let me come nearer to you, to help you.
When I took the initiative,
through a passionate flood of emails,
again... you  just  blocked me, without remorse!
The tele-deprivation, the cyber-silence, the "from away"-pain
were almost unbearably killing my shortsighted simplistic soul ...
You see,
I was confusing the cyber-relationship with the relationship,
the cyber-feelings with the feelings,
the cyber-love with love
and probably I will always continue to confuse them...

DESTRUCTION

I am free
I am mighty
I still am a woman
A woman in West
But

I destroy my life

You were my hope

You could not stand it

even you

You were the weak again!

All my life I was searching

for a strong man

To tell me only once 
what to do
I am tired

once in my life

Just once

not to be the mighty one

Just once to obey for my sake

Just once! 
Where are you?

I destroy my life

I keep destroying it

for you

for them

for others

Where am I?

What am I doing in this world?

I destroy my life

just for not being alone

I destroy my life for love…

And I end up by hating it
alone again!

Maya Bloch

DEPENDANCE

http://www.celesteprize.com/artwork/ido:66060/

I’m your puppet

I’m nothing more

Just something small

I’m full of hopes

Thinking of you

I don’t know how

Seemed to love me

you do not though

Keep doing me bad!

Be deleted!

I feel free, wow!

SOUL MISERY

 http://healingsoulmisery.com/?p=103 

A word I ever hated

Three consonants

m, s, r

Three vowels

i, e, y

I tried to live out of it

You came in life with it!

You are so miserable!

You are so in love with your misery

You are so pathetic!

I thought I could be your wealth

I thought you couldn’t resist

my passion for life

I thought you would never

love to be restrained

But you do afraid of freedom

You strive for prosperity

but you deny it!

Because no matter what you possess

you will never be able to use it

you will never have the courage

to be pleased with it

you just will watch it becoming rotten

not having the strength to enjoy it…

MASTECTOMIE (En français)

Détendue sous le soleil d'été à midi,
face vers le bas,
sur ma blessure.
Je me sens l'absence de mon sein souple
que tu chérissais, mais qui m'a presque tué.
Il me manque
comme tu me manques.
Il m'a trahi
comme tu m'as trahi.
J'essaie de me défendre contre lui
comme je me défends contre ton abandon.
J'ai nourri avec lui la vie!
Grâce à lui, j' ai estimé l'accomplissement de la maternité,
la magie de la nouvelle vie par l' allaitement,
l'émotion qui coule sans emballage ...
Grâce à lui, j'ai offert la continuité de la nature.
J'ai donné et j'ai reçu beaucoup de plaisir.
Et maintenant, je suis séparée de lui!
Parfois je me sens qu' il soit toujours là
mais à présent comme une menace ...
Je tâtonne là terrifiée et l'illusion disparaît.
Comment ai-je été en attente pour qu'il s'épanouisse comme petite fille!
La confirmation de ma féminité ...
La source d'admiration dans mes premières sensations érotiques.
Quelle confiance en soi!
Je le touchais et il  réagissait sensuellement.
Je le caressait pour se sentir en sécurité.
Je prenais soin de lui.
Je le protégais pour qu' il  maintienne
son Thelxion érotique et sa beauté.

Au début tu n'osais pas le toucher
comme si il était interdit sacro-saint.
Tu le regardais stupéfait.
Mais à la fin tu venais épuisé
là pour être consolé ...
"Ah, tes seins sont quelque chose de merveilleux" tu me disais seulement ...
Tu te posais la tête sur eux avec adoration,
si doucement, comme si tu allais les casser
et tu me suppliais
"S'il te plaît, laisse-moi rester ici un peu plus longtemps!"


Détendue sous le soleil de midi en été,
face vers le bas.
Je me sens ...
Mon sein est ma première pièce que j' ai enterrée ...
J'ai eu de la chance!
La Mère Terre ne m'a pas accueilli entière, je l'ai trompée un peu plus longtemps.
Je suis VIVANTE!
Mais vraiment
j'ai pleuré pour ce que j'ai manqué
comme j'ai pleuré pour toi aussi ...
Je n'ai pas honte, même si j'ai changé
Je suis fière!
Je voudrais simplement maintenant de mon tour que je me repose sur ta poitrine aussi ...
Tu vois
ma plainte n'est plus ma poitrine que j' ai enterrée.
Ma plainte est pour toi
qui je n'ai pas osé  encore enterrer dans mon passé ...
Tu n'en vaux pas la peine!

MASTECTOMY

Relaxed under the midday summer sun

face down 

on my wound

I feel the lack of my soft breast

which you cherished but almost killed me

I miss it

as I miss you

It betrayed me

just as you betrayed me

I try to defend myself against it

as I defend myself against your abandonment

I nourished with it life

Through this I felt the unique giving of the motherhood's fulfillment

The magic offer in life through nursing

the flowing emotion with no wrapping ...

Through it I offered continuity to nature

I gave and I received great pleasure

And now I am parted from it!

Sometimes I feel it to be still there

but now only as a threat

I fumble there terrified and the illusion disappears

How was I waiting for it to blossom as a little girl!

The confirmation of my femininity

The source of admiration in my first erotic thrills

What a self-confidence!

I was touching it  and it was reacting sensually

I was caressing it  feeling secure.

I was taking care of it

I was protecting  it to maintain

its erotic thelxion and beauty.

At first you did not dare to touch it

as if it were sacrosanct forbidden.

You were looking at it stunned.

But in the end you were coming  exhausted 

there to be comforted 

"Ah, your breasts are something" you were just telling me

You were resting your head on them with worship

so gently as if you would break them

and you were pleading me

"Please, let me be here a little longer!"

Relaxed under the summer midday sun

face down

I am feeling ...

My breast is my first piece which were buried 

I was lucky!

Mother Earth didn't welcome me as a whole, I fooled her for a while longer .

I am ALIVE!

But really

I mourned for what I missed

As I for you too

I am not ashamed even though I changed

I am proud!

I just would like now me to rest on your chest 

You see

my complaint is no longer my breast which I buried. 

My complaint is you

who I didn't achieve yet to  bury  in my past 

You don't worth it.

ΤΗΛΕ-ΕΜΠΕΙΡΙΑ

Cyber-Love-2012-HaYoung-Kim

Φοβάμαι να τη γράψω αυτή την ιστορία.

Γιατί αφορά εσένα κι εμένα εκ του εγγύς.

Ποιον εσένα και ποια εμένα

σημασία δεν έχει.

Σου χαμογελούσα κάθε βράδυ στην οθόνη.

Μου τηλε-μολογούσες τους καημούς σου.

Άνοιξα την ψυχή μου διαδικτυακά.

Σε τηλε-συμπάθησα και όταν  σε ερωτεύτηκα

σου έστειλα ραβασάκι στο τσατ...

Τηλε-πεινούσαμε υπέρ του πρέποντος...

Τηλε- "αμαρτάναμε" συχνά.

Και όταν επιτέλους καταφέραμε μια-δυο

εκ του εγγύς να ζήσουμε το τηλε-όνειρό μας

αντιμετωπίσαμε μια πραγματικότητα κι ένα άγγιγμα

πολύ, μα πάρα πολύ εγγύς για τους δειλούς εμάς...

Η αλήθεια είναι πως σου ήμουν αναγκαία εκ του μακρόθεν.

Ήμουν κομμάτι της τηλε-ζωής σου.

Ποτέ δεν προσπάθησες να με εντάξεις σοβαρά στο εγγύς.

Δε σου χρειαζόμουν εγγύς μόνον εκάς...

Το αίσθημα ωστόσο, δι' εμέ ήτο ειλικρινές, ουχί εικονικό!

Ξάφνου οι περιστάσεις δε μας επέτρεπαν πλέον

να μοιραζόμαστε την τηλε-απόλαυση, που μας δικαιολογούσε...

Το εκάς σου ήταν πλέον άχρηστο, είχες ανάγκη μόνο το εγγύς!

Δε δυσκολεύτηκες ιδιαίτερα.

Απλά με διέγραψες από τη λίστα των φίλων σου...

Ούτε που σου πέρασε απ' το μυαλό να με αφήσεις να σε προσεγγίσω.

Όταν πήρα εγώ αυτή την πρωτοβουλία,

με καταιγισμό περιπαθών ηλεκτρονικών μηνυμάτων 

απλά και πάλι...με μπλόκαρες, χωρίς τύψεις!

Η τηλε-στέρηση, η τηλε-σιωπή, ο τηλε-πόνος

υπήρξαν αφόρητα σχεδόν δολοφονικά

για την απλοϊκή κοντόφθαλμη ψυχή μου...

Συνέχεα βλέπεις

την τηλε-σχέση με τη σχέση

το τηλε-συναίσθημα με το συναίσθημα

τον τηλε-έρωτα με τον έρωτα

και μάλλον πάντοτε θα τα συγχέω...