ΧΡΥΣΑ ΒΕΛΗΣΣΑΡΙΟΥ

Thursday, 18 August 2011

I WANT TO WRITE

My clumsy hands
Are beating the keys ...
I keep no pencil,
I am ashamed of the sheet ...

I've been very tired
Τo persuade myself at last!
What was choking me,
Should be expressed ...

Perhaps what I 'm saying,
Seems ephemeral.
But it is a path
to a dumb soul.

Actually redeemed
When Erato or Euterpe
Are visiting me
In my lonely nights.

Dark Mystery
Of my conscience
Fair speech
YOU listen.

Oh yes! Enthusiasm
Is flooding me,
When I feel I'm talking
And endlessly YOU listen.

My space-time
YOU are unfolding,
You offer me the dreem
Of an eternal moan ...

I 'M LOST! APOLESTHIN!

Marlene Dumas - Man Ray http://www.famousdrawings.org/2011/12/

I've cut it all!

Hands, feet

I take off my eyes

I close my ears

Blood on the lips

Only pain

And a beat

Like a hope

A little heart

Like a nightmare

I'll be alone

Amid the crowd

Half a soul

Life 's scam ...

I 'm still giving birth

But I can not

Offer nowhere

My dream

APOLESTHIN!

LOVE SPELL

Your Majesty the Moon,
my Sorceress the Moon!
Give through your moonlight
to my Love a sign ...

The passion 's a flower
The desperation 's a gift
A sweet angel will suffer
A sob will be a lift ...

The giving 's strangling
My Love is missing
With wild joy I'm dansing
Into the ground sacrificing ...

I praise in the vortices
To hell I chant cadences
My Sorceress the Moon!
Your Majesty the Moon!

SEDUCED BY THE MOON

I'm puzzled! I'm possessed by the Moon?

Tonight I desire you so bad ...

My strange love don't be sad!

Your honey dripping eyes swoon!

Maybe I can stand it
If there is within me
The thing I wanted to give him

Maybe I can stand it
When the time passes
And death will erase it

Maybe I can stand it
But surely I will never be
The fairy of my dreams

Maybe I can stand it
But sleep raises
Deceitful tyranny

Probably I will not stand it
There is always a way
From where the decay is
brought about ...

What I had is what I 've lost
A glimpse before the final fall

ΔΕ ΘΑ Τ' ΑΝΤΕΞΩ VIDEOPOEM

ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΟ ΜΙXPOD ΠΑΡΑΠΑΝΩ

ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΑΚΛΟΥΘΗΣΕΤΕ ΑΝΕΤΑ ΤΟ VIDEOPOEM

Wednesday, 17 August 2011

ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΚΡΥΜΜΕΝΑ/ Κ.Π. Καβάφης

Plus au fond, tout au fond, dans la Μaison de l’Ame,
Οù vont et viennent et s’ asseoient autour d’un feu,
Les Passions avec leurs visages de femme.
                                                        RΟDΕΝΒACΗ

        Μέσα στο Σπίτι της Ψυχής γυρίζουνε τα Πάθη —
                ωραίες γυναίκες στα μεταξωτά
        ντυμένες, και με σάπφειρους εις το κεφάλι.
Aπό την πόρτα του σπιτιού έως μέσα εις τα βάθη
ορίζουνε τες αίθουσες όλες. Στην πιο μεγάλη —
                τες νύχτες που το αίμα των ζεστάθη —
χορεύουνε και πίνουνε με τα μαλλιά λυτά.

        Έξω απ’ τες αίθουσες, χλωμές και κακοεντυμένες
                με φορεσιές ενός παλιού καιρού,
        οι Aρετές γυρίζουν και με πίκρα ακούνε
την εορτή που κάμνουνε οι εταίρες μεθυσμένες.
Στων παραθύρων τα γυαλιά τα πρόσωπα κολνούνε
                και βλέπουν σιωπηλές, συλλογισμένες,
τα φώτα, τα διαμαντικά, και τ’ άνθη του χορού.

(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)

Στες Σκάλες- Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ

Την άτιμη την σκάλα σαν κατέβαινα,

από την πόρτα έμπαινες, και μια στιγμή

είδα το άγνωστό σου πρόσωπο και με είδες.

Έπειτα κρύφθηκα να μη με ξαναδείς, και συ

πέρασες γρήγορα το πρόσωπό σου κρύβοντας,

και χώθηκες στο άτιμο το σπίτι μέσα

όπου την ηδονή δεν θά ’βρες, καθώς δεν την βρήκα.

Κι όμως τον έρωτα που ήθελες τον είχα να σ’ τον δώσω·

τον έρωτα που ήθελα — τα μάτια σου με το ’παν

τα κουρασμένα καί ύποπτα — είχες να με τον δώσεις.

Τα σώματά μας αισθανθήκαν και γυρεύονταν·

το αίμα και το δέρμα μας ενόησαν.

Aλλά κρυφθήκαμε κ’ οι δυο μας ταραγμένοι.

Απολείπειν ο θεός Aντώνιον Κ.Π. Καβάφης

http://www.kavafis.gr/lections/content.asp?id=50&author_id=

Απολείπειν ο θεός Aντώνιον (ανάγνωση)

(διαβάζει: Χορν Δημήτρης, Ανέκδοτη ηχογράφηση, 1962)

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές—
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που χάνεις.