Ο παππούς μου, ο Δανίλης, ο πατέρας της μητέρας μου, ήρθε στα 17 του πρόσφυγας στη Θεσσαλονίκη από την Ινέπολη της Μ.Ασίας κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή.
Μου έλεγε ότι μοιάζω στη μάνα του, ειδικά τα μαλλιά μου κι έλαμπαν τα μάτια του, όταν το έλεγε. "Κάνεις μια έτσι και πιάνεις όλα τα έντομα που πετάνε γύρω" αστειευόταν πειράζοντάς με για την αφάνα μου...
Η μάνα του πέθανε, απ' ό,τι θυμάμαι, μαζί με όλα τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του, εκτός από έναν αδερφό, στο καράβι που τους έφερε από την Τουρκία, λόγω των κακουχιών που υπέστησαν, μέχρι να φτάσουν στη Θεσσαλονίκη. (Σας θυμίζει κάτι;)
Μετά τη Θεσσαλονίκη, κατευθύνθηκε προς την περιοχή της Κοζάνης και με τη δουλειά του -ήταν άριστος εργολάβος και τεχνίτης της πέτρας - απέκτησε ακίνητη περιουσία σε νεαρή ηλικία, στην περιοχή της Ξηρολίμνης Κοζάνης.
Εκεί κάποιος ντόπιος σκότωσε τον αδερφό,που του είχε απομείνει-για κτηματικές διαφορές...
Παντρεύτηκε την όμορφη κόρη ενός Σιατιστινού αλογέμπορα - κατόρθωμα για "αούτο"- και αγόρασε αρχοντικό δίπατο με 12 δωμάτια στη Σιάτιστα, όπου μεγάλωσε η οικογένειά του. Έκανε έξι παιδιά. Έφερε το νερό μέσα από τα βουνά στη Σιάτιστα, και με την τέχνη του διακόσμησε πολλά δημόσια κτίρια, όπως τη Μητρόπολη Σιατίστης. Του άρεσε πολύ το λαγούτο-έπαιζε στα νιάτα του-και οι αμανέδες.
Ο παππούς έζησε μια ζωή φοβερή και τρομερή, στην Ελλάδα μέχρι τα 55 του χρόνια και μετά (!) μετανάστης στην Αυστραλία, πάντα κυνηγημένος από μέσα του, πάντα πρόσφυγας, και πέθανε στα 87 του στην Ελλάδα, αφού έζησε ένα εντυπωσιακό διάστημα επτά χρόνων στο σπίτι μας, μετά το θάνατο της γιαγιάς μου και την επιστροφή του από την... Αυστραλία. Αυτό το διάστημα γέμισε το σπίτι από τις αναμνήσεις που κουβαλούσε και που συχνά μου ιστορούσε, κάποτε ίσως τις καταγράψω.
Έχω μέρες τώρα που τον θυμάμαι και την αγάπη του για την πόλη του, την πατρίδα του, την Ινέπολη, που δεν την ξέχασε ποτέ, αλλά ποτέ δεν πήγε να ξαναδεί...
Δημοσιεύω λοιπόν τα Πρωτοχρονιάτικα Κάλαντα της Ινέπολης του Ελληνικού Πόντου.
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ 2015 ΜΕ ΥΓΕΙΑ !
