 |
| Alice Liddell as a beggar girl. Photo by Lewis Carroll. 1858 |
Μοναξιά, παράνοια, με μικρά
διαλείμματα επικοινωνίας
Έξω απ' το φούρνο ζήτουλες
πεινασμένοι άνθρωποι εκλιπαρούν
Το κέρμα το ισχνό ανθρωπάκι
της το ζήτησε για το ψωμί
που καταβροχθίζει με βουλιμία
Μπήκαν στα μάτια της σκόνες
γι' αυτό κλαίει, σκοτώνει το τσιγάρο
μα ο καπνός τη συνεφέρνει
Τι την κοιτάς σα να τη λυπάσαι;
Κι αυτή του έρωτα είναι ζητιάνα
απλώνει χέρι στα ξένα' ποτέ
τίποτα και κανείς δεν της
δόθηκε απόλυτα, γι' αυτό
πάντα αισθάνεται πείνα, λιμό'
κάτι σαν ερωτευμένη παρίας
"Έλα εδώ" της είπες μια μέρα
και πολλά της έδωσες' τόσα που
με τίποτε άλλο δε χορταίνει πια...
translation
Loneliness, paranoia, with small
communication intervals
Outside the bakery homeless
hungry people begging
The coin, which the thin little woman
asked from her; it was for the piece of bread
she is now devouring with bulimia
Ashes entered into her eyes
so she says that's why she's crying;
smoking is killing her but
the smoke is consoling her
Why are you looking at her
as if you feel sorry for her?
Yes, she is also a love's beggar
she is stealing happiness from another
woman; never, nothing and no one
has been entirely offered to her, so
she always feels hungry, in famine;
something like a love's pariah
"Come here", you told her one day
and then you gave her so much that
nothing less is enough for her anymore...
